Kabanata 2

Hinaplos ni Nazzer ang ilang hibla ng buhok na humaharang sa mukha ni Hera, isang kilos na hindi dapat ginagawa ng magkamag-anak.

"You’ll work for me. Not as a maid, and definitely not as a vendor. I want you in my house, every day, every night. Bantayan mo ang asawa mo rito sa ospital sa umaga, pero pagpatak ng alas-sais ng gabi, dapat nandoon ka na sa poder ko. I want your personal service, Hera."

​"Tiyo, magkamag-anak tayo..." pagpapaalala ni Hera, umaasang makuha ang konsensya nito.

​Ngumisi nang mapait si Nazzer. "Wala akong pakialam, Hera. Ito ang gusto mo, 'di ba? Malayo na ang dugông nananalaytay sa atin. At kung hindi dahil sa akin, mámamatay ang asawa mo ngayong gabi. So, tell me... is his life worth your pride?"

Nawala ang atensyon ni Hera sa kanyang tiyo nang marinig ang nakatutulig na tunog ng mga machine sa loob ng ER.

Sunod-sunod ang bagsak ng mga luha niya nang makitang nagkakagulo ang mga nurse sa paligid ng kama ni Elias. Nagf-flatline na ang machine. Tila isang hatol 'yon ng kamatayan na nagpabagsak sa kanyang huling depensa.

Nanlalamig ang mga kamay niyang humawak sa kanyang tiyo dahil sa takot at halo-halong emosyon.

​"Tiyo... sige na. Gagawin ko," hikbi ni Hera habang nakakapit sa braso ni Nazzer. "Iligtas mo lang siya. Please. Kahit ano, gagawin ko."

​Isang matipid na ngiti ang sumilay sa labi ni Nazzer. Hindi ngiti ng tagumpay, kundi ngiti ng isang taong nakuha ang matagal na niyang gusto.

"Good choice, Hera. Tutupad ako sa usapan."

​Mabilis na kumilos si Nazzer. Sa isang utos lang niya ay nailipat si Elias sa isang pribadong ICU room na may pinakamodernong kagamitan. Habang inaayos ang mga tubo sa katawan ng kanyang asawa, naiwan si Hera at Nazzer sa labas ng glass window.

​"Alas-singko na ng hapon," panimula ni Nazzer habang tinitingnan ang kanyang mamahaling relo. "May isang oras ka pa para ayusin ang sarili mo. Magpadala na lang tayo ng private nurse na magbabantay sa kanya rito sa gabi."

​"Ngayon na ba talaga?" tanong ni Hera, bakas ang pangamba sa boses. "Kakalipat lang sa kanya rito, tiyo. Hahayaan ko siyang mag-isa?"

​"Hindi siya mag-isa. Babayaran ko ang pinakamahusay na nurse para sa kanya," sagot ni Nazzer bago siya hinawakan sa bewang upang ilabas ng ospital. "At huwag mo na akong tawaging tiyo kapag tayo lang dalawa. Masakit sa tenga."

Walang nagawa si Hera kundi sumunod.

Habang nasa kotse sila, hinayaan niyang nakahawak ang kanyang tiyo sa kanyang hita, na minsan tumataas, pero bumaba rin.

​Pagdating nila sa mansyon ni Nazzer, lalong kinabahan si Hera. Malayo ito sa talyer na nakita niya kanina. Malinis, moderno, at masyadong tahimik para sa isang taong naninirahan mag-isa.

Paano niya nakakayanan mag-isa rito?

​"Dito ang kwarto mo," turo ni Nazzer sa isang pinto sa dulo ng pasilyo, katabi mismo ng master bedroom nito. "May mga damit na riyan. Maligo ka at mag-ayos. I’ll wait for you in the dining area. We need to discuss the... house rules."

​Pumasok si Hera sa kwarto at napasinghap. Ang mga damit na nakahanda ay hindi pang-kasambahay kundi mamahaling silk, mga bestidang hapit sa katawan, at mga pabango na tila para sa isang reyna.

"Sa akin ba talaga 'to lahat? Matagal na ba niya itong plano?" bulong niya sa sarili at lumapit sa kama.

​Habang nakaharap sa salamin, napatanong ulit siya sa sarili: Niligtas ko ba ang asawa ko, o ibinèbenta ko na ang kaluluwa ko sa demônyo?

​Pagbaba niya, nakita niya si Nazzer na naghihintay habang may hawak na baso ng alak. Nang makita siya nito, natigilan ang lálaki. Ang tingin nito ay hindi na sa isang pamangkin, kundi sa isang babaeng matagal na nitong pinagnanasaan.

​"Rule number one, Hera," ani Nazzer habang dahan-dahang tumatayo at lumalapit sa kanya. "Kapag nasa loob ka ng bahay na ito, kakalimutan mong may asawa ka. I don't want to hear his name. I don't want to see you crying for him. Maliwanag?"

​Napalunok si Hera. "Maliwanag... Nazzer."

​Ngumiti si Nazzer at hinawakan ang kanyang baba. Itinaas niya ito upang magtagpo ang kanilang mga mata.

"Rule number two... your time starts now."

Halos hindi makahinga si Hera sa suot niyang uniporme. Hindi ito ang tipikal na damit ng isang kasambahay. Manipis ang tela, masyadong maikli ang laylayan na sa bawat galaw niya ay tila may gustong kumawala. Mababa rin ang neckline kaya halos sumilip na ang kanyang malusog na dibdib sa tuwing yumuyuko siya para magpunas.

​"Siguraduhin mong malinis ang bawat sulok, Hera," malamig na utos ni Nazzer.

​Naka-upo ang lalaki sa malapad na sofa, hawak pa rin ang baso ng alak habang ang mga mata ay nakapáko sa bawat galaw ni Hera.

Ramdam ni Hera ang nanunuot na tingin ng kanyang tiyo. Sa tuwing kailangan niyang tumûwad para linisin ang ilalim ng mga lamesa, nararamdaman niya ang malamig na hangin sa kanyang pagkábabae.

​Pawisan na si Hera, at ang init ng katawan niya ay nagpapamasa sa manipis na tela ng kanyang suot. Sa tuwing tumutûwad siya, hindi niya napapansin na mas lalong nagiging mapangáhas ang posisyon niya sa paningin ni Nazzer.

Sarap na sarap ang lalaki sa iniinom nitong alak, pero mas nasasarapan siya sa nakikita... ang pagkababáe ni Hera na sumisilip, namamasa at namumula na gusto na nitong sunggabán.

​"Lumapit ka rito," utos ni Nazzer gamit ang malalim na boses.

​Dahan-dahang tumayo si Hera, hinihingal at bakas ang pamumula ng mga pisngi. Lumapit siya habang hawak ang basahan, pilit na hinihila ang maikling laylayan ng kanyang damit na halos wala nang natatakpan.

​"Bakit po... Nazzer?" halos bulong niya.

​Hindi sumagot si Nazzer. Sa halip, hinawakan nito ang kanyang bewang at sapilitan siyang hinila paupo sa kandungan nito. Napasinghap si Hera nang maramdaman ang matigas na katawan ng lalaki sa ilalim niya.

​"When will you stop being emotional? Gusto mo bang ipaalala ko sa'yo ang napagkasunduan natin?" anas ni Nazzer habang ang isang kamay ay dahan-dahang gumagapang mula sa hita ni Hera pataas sa ilalim ng maikling uniporme nito. "Dito, ako ang masusunod. Ako ang nagmamay-ari sa'yo ngayon at ayokong may iniisip kang iba."

​Napapikit si Hera. Naaalala niya ang asawa sa ospital, pero ang sensasyong dulot ng mga kamay ni Nazzer ay unti-unting lumulunod sa kanyang konsensya. Ang pamamasa ng pagkababáe niya ay hindi na lang dahil sa pagod sa paglilinis, kundi dahil sa init ng pagnanasa na hindi niya naranasan sa kanyang asawa.

​"Tingnan natin kung hanggang saan ang itatagal ng katapatan mo sa kanya," bulong muli ni Nazzer bago isinubsob ang mukha sa leeg ni Hera, nilalanghap ang bango ng pawis at balat nito. "Hera..."

Napakágat-labi si Hera nang maramdaman ang daliri nitong sumusundot sa kanyang pagkababáe.

"Ibuka mo, Hera. Hayaan mong tusûkin at kalkalin ni tiyo ang namamasa mong pvke."