Kabanata 38

"Do you still want to eat mangoes?"

Hindi ko pinansin si Spike nang tanungin niya ako matapos naming ihatid si Rynette sa bahay nila.

Hindi ko siya sinagot. Hindi na rin siya muling nagsalita. Mas lalo lang akong nagtampo. Hindi man lang siya nagtanong ulit. Ni hindi niya ako kinulit para sa sagot ko sa tanong niya. Wala siyang pakealam sa akin!

E, bakit ba, Serra? Ano naman kung wala nga siyang pakealam?

Marahan akong napabuntonghininga habang nakatingin sa labas ng bintana. Papunta kaming mall ngayon para mamili ng gamit ni baby. Gusto ko sanang isama si Rynette ang kaso ay ayaw niyang sumama at gusto'y dumiretso na ng uwi. Hindi rin naman daw kasi niya mauuwi ang mga gamit dahil didiretso ang mga 'yon sa bahay namin ni Spike, sa magiging kwarto ng bata.

"Gusto mong kumain muna bago mamili ng gamit?"

Hindi ko pa rin siya pinansin. Hindi ko alam kung bakit ganito na lang ang tampo ko sa kanya. Para akong batang nagtatampo dahil hindi nabigay ang gusto. Para akong ganoon.

Masisisi ba niya ako? E sa iyon ang nararamdaman ko, e. Gusto ko lang naman kumain ng mangga kanina. Bakit hindi pa magawang ibigay?

"Are you ignoring me? Are you even listening to me?" aniya sabay hawak sa siko ko upang ipaharap sa kanya.

"Don't touch me!" sabi ko saka inalis ang kamay niya mula sa pagkakahawak sa akin. Saka ako umusog palayo, pilit na isinisiksik ang sarili sa pintuan ng sasakyan.

Hindi siya muling nagsalita pero agad akong napalingon sa kanya nang ihinto niya ang sasakyan sa gilid ng kalsada.

"What's your problem, Serra?"

Nag iwas ako ng tingin. "Wala."

"Kung ganoon, bakit ka nagkakaganyan?"

Nanatili akong tahimik. Bakit nga ba ako nagkakaganito? Bakit parang napaka-sensitive ko? Seriously? Over a mango?

"I just. . . I just wanted to eat mangoes earlier. Pero hindi mo ako pinansin."

Sandali akong naghintay ng sagot mula sa kanya pero nanatili siyang tahimik kaya nagdesisyon akong lingunin siya.

Iyon pala ay nakatitig na sa akin. Bagaman hindi nakangiti ang kanyang mga labi ay iba naman ang nakikita ko sa kanyang mga mata. His eyes were celebrating over something. And I don't have even the slightest idea kung ano 'yon.

Nagtaas ako ng isang kilay.

"Bakit ka umiiyak para sa simpleng mangga? Sinabi mo sana agad na gustong gusto mong kumain para nakahinto tayo."

Bakit parang kasalanan ko pa ngayon kung bakit hindi ako nakakain?

Ngumiti siya sabay angat ng isa niyang kamay at gamit ang hintuturo ay inalis niya ang mga luha sa kaliwa kong pisngi.

Agad akong napahawak sa pisngi ko kasabay ng mabilis kong pagwaksi sa kamay niya.

"I am not crying."

"Stop denying the obvious, Serra."

"I am not!"

"Tss."

Nilingon ko siya't agad na pinanlisikan ng mga mata.

"Sabi ko kanina 'di ba? Gusto kong kumain ng mangga! Hindi mo ako pinakinggan!" galit kong bulyaw sa kanya.

"May appointment tayo."

"Ilang minuto lang naman ang mawawala sa pagbili ng mangga!"

"Are we going to fight over this petty thing?"

Marahas akong napabuga ng hangin. Petty thing? He called this petty. E, halos hirap na akong huminga dahil sa sikip ng dibdib ko tapos para sa kanya petty itong nararamdaman ko?

"How insensitive," I murmured.

Ilang sandali siyang nanahimik. Ganoon din ako habang nag aalis ng mga luha at pilit na kinakalma ang sarili. Ayaw kong sumabog dito. Not in front of him!

"Saan ka nanggaling kagabi?"

Natigil ako sa ginagawa, maging sa paghinga. Bakit biglang napunta doon ang usapan?

"Are you scheming something behind my back, my wife?" tunog nagbibiro pero may bahid ng galit na tanong niya.

Kumunot ang noo ko kasabay ng paglingon ko sa kanya. Wait! Hindi ko alam kung saan ako mag fo-focus doon sa mga binitawan niyang salita. Is it on me scheming? O kung sa kung anong itinawag niya sa akin?

"Inaakusahan mo ba ako?"

"Gusto ko lang malaman. . ." Nilingon niya ako. "Is my wife cheating on me?" Wala na ang kaninang mapagbirong tunog. Purong galit na ngayon ang narinig ko nang itanong niya iyon kanina.

"Pinasundan kita kagabi."

Unti-unting nanlaki ang mga mata ko.

"Do you want me to tell you what I heard from my men?"

Parang huminto ang ikot ng mundo ko. Natigil ko maging ang sarili kong paghinga.

"Did you really have sex with the man who kidnapped you?!" mariing bulyaw niya sa akin.

Napasinghap ako.

"I didn't!" pagtatanggol ko sa sarili ko.

"And you expect me to believe that? Everyone heard you moaned!"

Hindi ako nakasagot. Pilit kong binabalikan ang mga nangyari no'ng gabing iyon. Pilit kong inaalala ang mga mukha ng mga lalaking naroroon no'ng gabing iyon. Sino-sino doon ang tauhan ni Spike?

"Kailan pa, Serra? Is it before or after our wedding?"

"Ano bang pake mo?" tanong ko na miski ako ay nagulat kung papaano iyon lumabas sa bibig ko. Kita ko rin kung paanong bumalatay ang gulat sa mga mata ni Spike at kung paano mas lalong nag apoy ang kanyang mga mata dahil sa galit.

"A-anong pake mo kung magpagalaw ako sa iba? Anong pake mo kung may iba akong lalaki? Paano mo natatawag na cheating ang ginagawa ko kung hindi naman talaga totoong tayo! Kasal lang tayo sa papel. Hawak mo lang ako at ang katawan ko pero hindi ang puso ko!"

Hindi ko na alam kung anong mga pinagsasasabi ko.

"So, it's true? Mahal mo na? No'ng kinidnap ka niya. . . Plano niyo rin iyon 'di ba? Para mabayaran ko ang utang ng daddy mo sa kanila! O baka naman hindi totoong may utang ang daddy mo at plano niyo lang iyon para makakuha ng pera mula sa akin!"

Hindi ko na napigilan. Umayos ako ng upo at saka siya sinampal ng napakalakas.

"Huwag na huwag mo akong huhusgahan base lang sa narinig mo! Wala akong ginagawang masama sa 'yo!"

Umigting ang panga niya't mariin niya akong hinawakan sa aking braso.

"Ayusin mo ang pagbabayad mo ng utang sa akin. Akin ka, Serra. Akin ang lahat-lahat sa 'yo. Ikaw, ang katawan mo, pati puso't kaluluwa mo. At hinding-hindi ako papayag na may ibang humahawak at nakakatikim sa 'yo. Pagmamay-ari kita. You understand?"

Matalim ang naging pagtitig ko sa kanya.

"Sa oras na malaman kong nakipagkita ka ulit sa lalaking 'yon. . . Papatayin ko siya sa harapan mo mismo," nakakapanindig balahibo niyang sabi na siyang bumuo ng takot sa dibdib ko.

--

SPIKE GUILLERMO

When she craved for mangoes, bigla akong natuwa kahit wala pang kasiguraduhan. A sudden thought of her being pregnant made me so happy.

Pero no'ng hindi niya idineny ang nangyari sa kanila ni Mojica ay bigla na lang nawala ang konting tuwang naramdaman ko kanina at napalitan ng galit.

I just want her to deny it. Pero inamin niya.

Now, kung dahil sa pagbubuntis ang pag iyak niya dahil sa mangga. Hindi ko na alam kung maniniwala pa akong akin ang bata. I might regret having her as my wife.