Kabanata 85

"No... They told me they're mine. I'm sorry I didn't believe you. I'm sorry I had to hurt you."

I shook my head. "It's fine. Nothing's going to change anyway."

"Serra..."

"Gusto ko nang makita ang mga anak ko, Spike. Please..." pagpuputol ko sa mga nais pa niyang sabihin.

Hindi siya nakasagot. Matagal din bago niya ako pinakawalan mula sa pagkakayakap niya.

Iginiya ko ang mga kamay ko. "Lead the way..."

Ilang minuto niya akong tinitigan. It's like nagdadalawang isip siya kung aalis na ba o hindi. Parang may gusto pa siyang sabihin pero nagdadalawang isip siya dahil sa inaasta ko.

Isa pa, ayaw ko na ding magsalita pa siya. Ayaw kong mag explain siya. Ayaw kong pakinggan siya. Dahil natatakot ako. Natatakot ako sa mga maaari kong marinig. Hindi ko alam pero natatakot ako na baka magbago ang mga paniniwalang pinanghahawakan ko.

Mahaba ang naging pagbuga niya ng hangin bago naunang maglakad papunta sa kung nasaan ang mga tauhan niya.

Agad naman akong sumunod. Pinagbuksan niya ako ng pintuan sa passenger seat ng sasakyan. Agad akong natigilan at bahagyang naitagilid ang ulo kasabay ng pagkunot ng noo ko. Hindi ko na maalala kung nagawa na ba niya ito sa akin noon. Because I only remember his men opening the car door for me.

Mas lalong kumunot ang noo ko. At bakit ito ang aking napuna? So, what kung pinagbuksan na niya ako noon or not?! Does it even matter?

"For now, we're going to stay on my condo in Makati habang ginagawa pa ang bahay natin at magulo pa ang sitwasyon. Ayaw kong madamay kayo. As much as possible ay hindi ka maaaring lumabas na hindi ako kasama o walang bodyguards," biglaang sabi niya sa kalagitnaan ng byahe. Kami lang dalawa sa sasakyan at siya ang nagda-drive. Pero nauuna sa amin ang mga tauhan niya. At meron din sa likuran. Pansin ko ring mas marami sa alam ko ang mga bodyguards niya ngayon. Hindi lang ito dumoble, tumriple o humigit pa nga yata.

Kumunot ang noo ko. Mahaba ang sinabi niya pero natuon ang buo kong atensyon sa mga nauna niyang sinabi.

"No... We're not living with you."

"Yes, you're going to. Wala tayong choice, Serra. As much as I want to respect you and your decisions ay hindi talaga pwede."

"Anong pinagsasasabi mo? Kukunin ko lang ang mga anak ko, Spike. At babalik din kami agad sa Las Vegas dahil nandoon ang buhay namin. Wala kaming balak tumira dito kasama ka. At teka nga, bakit mo pa nga ba kinuha ang mga anak ko? Para saan? Pinamumukha mo ba talaga sa kanila na mas pinili mo ang anak mo sa bestfriend mo kaysa sa kanila? Are you really trying to hurt my children? Napakasama mo talaga!" Singhal ko sa kanya.

"Wala akong anak sa iba."

Sarkastiko akong natawa agad. "Talaga ba? Ide-deny mo pa kahit na nasaksihan kong karga-karga mo 'yong bata habang tinatawag ka niyang daddy. Mukha nga kayong masaya, e! Congratulations ha?! You finally got what you want by ruining my life!" mahabang litanya ko saka siya agad na tinalikuran.

Itinaas ko ang dalawa kong paa sa upuan at niyakap ko ang mga tuhod ko habang pinapanood mula sa bintana ang bawat punong kahoy na nadadaanan namin.

"I'm sorry..."

I rolled my eyes. "Puro na lang sorry. Anong magagawa ng sorry mo e nangyari na nga!" mahina kong bulong habang nakatalikod pa rin sa kanya. Sa sobrang hina ng bulong ko ay malamang hindi niya 'yon narinig. Pwera na lang kung matalas talaga ang pandinig niya. But I doubt it.

"I'm sorry pero hindi ko pinagsisisihang sinaktan kita."

Agad na tumulo ang mga luha ko dahil sa narinig kong sinabi ni Spike. Ano yon? Anong ibig niyang sabihin? Na sinadya niyang saktan ako? Para saan? Anong ginawa ko sa kanya para gawin niya sa akin 'yon? Iyon ba ang kabayaran para sa napakalaking utang ng daddy ko sa kanya? Was it for me to experience all of it? Kung ganoon nga, ay napakasama niya nga talaga.

Tama nga ako nang pagsisihan ko ang lahat dati. Akala ko mag e-explain siya ngayon. Akala ko hihingi siya ng tawad at sasabihing mahal niya ako at na nagsisisi siyang sinaktan niya ako. Pero tangina! Sobrang tanga ko para umasa ulit!

"Can you just please shut up?! Kabababa ko lang ng eroplano. Wala akong maayos na tulog at sobrang pagod ako. Pwede bang huwag mo akong kausapin?" saad ko saka pilit na inaalis ang mga luha kong kanina pang walang tigil sa pagtulo.

"Sorry..."

Napapikit ako ng mariin. Sorry saan? Fuck shit! Hindi ko talaga maintindihan ang mga desisyon ni Miller. Is he trying to ruin me just because I can't reciprocate his love? Just because nabastos ko ang mommy niya sa family dinner na 'yon?

Gaya ng request ko ay hindi na nga muling nagsalita si Spike pagkatapos niyang mag sorry. Nakatulog din ako dahil sa pananahimik niya.

Nagising na lang ako na nakahinto na ang sasakyan at nasa basement na kami ng isang building.

"We're here," anunsyo niya nang marahil nakitang gising na ako.

"Nandito ba ang mga anak ko?"

He simply nodded. Napapikit ako't napabuntonghininga. Hindi ko maiwasang makahinga ng maluwag. Isang buong magdamag ko lang silang hindi nakita pero pakiramdam ko ay taon ang lumipas.

"Cover yourself," ani Spike sabay abot sa akin ng itim na leather jacket, itim na cap at shades.

My eyebrows immediately furrowed. "Para saan ang mga ito?"

"Just wear it."

Hindi ko alam kung para saan ang mga ito at kung bakit parang itinatago niya ako. But by looking at it for a couple of minutes ay napagtanto ko rin agad kung ano ang dahilan niya.

Sarkastiko akong natawa ng bahagya. Parang piniga ang puso ko sa isiping itinatago niya ako para hindi ako makita ng kung sino at umabot sa asawa niyang si Merila. Kaya pala sa condo niya kami dinala at hindi sa bahay naming dati. Oo ng apala, bahay pala nila 'yon ni Merila.

"Really, Spike?"

Kumunot ang noo niya. Halata ang pagtatanong sa kanyang mukha pero inismiran ko lang siya at sinuot na ang mga bagay na ibinigay niya.

"Para lang alam mo, ha? Wala akong planong maging kabit. Minahal kita noon pero hindi na ngayon. Mga anak ko lang ang nais ko, Spike. Aalis din kami."

Tipid siyang ngumiti. Iyong ngiti ulit na tinipid. Ilang taon bago ko muling nakita ang ganoong klase niyang ngiti.

"Don't worry, Serra. Hindi ka kailanman magiging kabit... Because you will always be my wife."