Kabanata 86

"Mommy!"

"Mommy! We missed you!"

"Why are you late? Where have you been? Why didn't you come with us?"

Agad na tumakbo papunta sa akin ang mga anak ko pagkapasok na pagkapasok ko pa lang mula sa pintuan ng condo unit ni Spike. Pinaulanan agad nila ako ng mga tanong pero kahit isa ay wala akong naisagot. Ang tanging ginawa ko ay ang yakapin sila ng napakahigpit at doon umiyak nang umiyak.

Hindi ko na nagawa pang pigilan ang sarili ko at bumuhos na ang mga luha ko sa sari-saring emosyon na nararamdaman ko.

"Mommy, why are you crying?" tanog ni Lennox.

Umiling ako. Pinunasan ko pa muna ang mga luha ko bago ako bumitaw sa kanila.

"I just missed you, guys. Why didn't you call me when you left Las Vegas?"

"Because Tita Miles said that she's going to call you and that everything will be fine because you and Tito Miller will immediately follow us here. And she didn't lie to us, mom... Because now you're here," si Levi.

"But where is Tito Miller?" tanong naman ni Lois.

Nag angat ako ng tingin sa likuran ng mga bata. And there I saw Miles and Sebastian standing.

Tumayo ako at nilapitan si Miles habang nakakuyom ang aking mga kamao. I gritted my teeth. Gusto ko man siyang sampalin ora mismo ay hindi ko pwedeng gawin dahil nasa harapan lang namin ang mga bata.

"Serra..."

"I can't believe you, Miles."

"Serra, we're doing this for you. We're just protecting you and the kids."

I smirked sarcastically. "Narinig ko na rin ang linyang 'yan mula kay Miller. Kambal nga kayo."

Bumagsak ang balikat ni Miles. Halata sa mukha niyang may nais siyang sabihin sa akin pero hindi niya alam kung paano.

"Ma'am, maligayang pagbabalik," ani Sebastian.

Naitagilid ko ang ulo ko sa kanya at pinagtaasan siya ng isang kilay.

"Walang nagbabalik, Sebastian. Aalis din kami. For now..." Nilingon ko si Spike. "Saan mo kami balak patulugin ng mga anak ko? Don't worry, we'll just going to spend the night. Maaga rin kaming aalis bukas."

Tipid ang mapaglarong ngiti sa labi ni Spike habang nakatingin sa akin. It seems like he was trying to hide it but he's struggling. Big time! What's funny?

"Are we going somewhere, mommy? We're not going to live with daddy?" tanong ni Lennox sabay kapit sa braso ko.

"What? I thought we're going to be complete. Akala ko hindi na kami mabu-bully kasi may daddy na kami," si Levi.

Agad akong napababa ng tingin sa mga anak ko. What the heck did Spike told them?

"I told you. We're not going to live with him because he's like a stranger," sabi naman ni Lois sa mga kapatid niya.

"He's not a stranger, he is our dad!" agad na singhal ni Lennox kay Lois.

"But we barely know him!" sabay angat ni Lois ng tingin kay Spike. Kunot na kunot ang noo niya at nanlilisik ang mga mata. "Hindi natin siya kilala. Hindi natin alam kung anong klase siyang tao! One thing is for sure, he's bad kaya siya iniwan ni mommy."

"No. He's not!" giit ni Levi.

"He is! Because if he's good, sana sa simula pa lang nandoon na siya, kasama na natin siya. But he's not. He abandoned us! He left mommy alone to deal with everything herself! He's selfish!"

"Ah, Lois do you want to go outside? May nakita akong playroom sa baba. Tara, puntahan natin," anyaya ni Miles kay Lois. Tinulungan na rin siya ni Sebastian na kumbinsihin sina Levi at Lennox.

Pagkaalis ng mga bata ay doon lang ako huminga ng malalim. Doon lang din sunod sunod na tumulo ang mga luha ko. I can't believe that my 5-year-old son thinks that way. Na iniisip niyang iniwan at pinabayaan kami ng daddy nila. Nasasaktan ako para sa kanila. Ano na lang kaya kapag nalaman nilang may anak sa iba si Spike at iyon ang pinili nito over them. I can't imagine how painful that is for them.

Nagpunas pa muna ako ng mga luha bago ko nilingon si Spike at nakitang nakayuko siya habang nakakuyom ang kanyang mga kamay. Nag iwas ako ng tingin. Kinagat ko ang mga labi ko saka ako huminga ng malalim.

"P-pwede bang paturo ng kwarto?"

"Tell me, Serra... How can I make it up to them?"

Nilingon ko siya. Gano'n pa rin ang posisyon niya.

Umiling ako. "Wala. Wala kang gagawin. Just let us go."

"Magiging selfish ba ako kung ipipilit ko kayo dito?" Nanginig ang boses niya.

Nagsimulang mamuo ang mga luha ko. I blink many times just to eradicate the tears kasi nagiging dahilan na sila para manlabo ang paningin ko.

"Wala ba talagang chance?"

Marahas akong napabuga ng hangin. "Deserve mo ba?"

Umiling siya. "I don't know..."

Sandali akong nagulat sa itinugon niya. Akala ko ay ipagpipilitan niya. Akala ko he'll try to explain kung bakit deserve niyang bigyan namin siya ng chance. Pero...

Tumango ako.

Malalim ang naging pagbuga niya ng hangin. Saka siya tumingala. Doon ko lang nakitang umiiyak pala siya. Nag iwas agad ako ng tingin. Ayaw kong makita siyang gano'n. Kahit na gustong-gusto ko siyang saktan, gusto ko siyang gantihan sa ginawa niyang pananakit sa akin noon. Ay hindi ko pala kaya. Hindi ko pala kayang nakikita siyang nasasaktan.

Kinagat ko ng mariin ang labi ko. Pinipigilan ko ang sarili kong makapagsalita. Ayaw kong magbitaw ng mga salitang alam kong pagsisisihan ko pagkatapos.

"I'm sorry I had to do it. And I'm so sorry kasi kailangan ko kayong itago dito pansamantala. I am so sorry for dragging you into this mess, Serra. I know you don't trust me anymore but please just this time... I'm begging you. I need your cooperation. This is for your own safety. Sa kahit ganitong paraan man lang makabawi ako sa inyo."

Kumunot ang noo ko. "A-anong ibig mong sabihin?"

"Someone is trying to kill me. I promise to let go of you after all this-"

Nanlaki ang mga mata ko.

"Then why are we here? B-bakit idinadamay mo kami? We shouldn't be here if that's the case!"

"Because they were also after my wife and my children. They were after you and the triplets."