Kabanata 84

"Trust me on this, Serra please..."

Sunod-sunod akong umiling.

"Huwag mo akong iwan sa kanya, Mill. Puntahan na natin ang mga bata at bumalik na tayo ng Las Vegas. Let's get married there. I'll promise I'll be good. I will do everything you want. Let's just go."

Para akong bata kung makakapit sa braso ni Miller habang umiiyak. Gustuhin ko mang takasan ang lahat ng ito ay hindi ko magawa. Nasa isang isla kami kung saan hindi ako pamilyar. Hindi ko kabisado ang lugar na kinaroroonan namin. Tila pa nasa gitna ng malawak na karagatan dahil puro dagat ang nakikita ko.

"Just promise me that you'll give yourself a chance to be happy, Serra," Miller said as he took my grip off him. Saka siya tumakbo papasok sa private plane.

"Miller!"

I tried to run over him pero hinarangan at hinawakan ako ng mga bodyguards ni Spike.

"LET GO OF ME! MILLER! DON'T FUCKING LEAVE ME HERE!" pagsisisigaw ko.

"MILLER, PLEASE! PLEASE! PLEASE!"

Grabe na ang pag iyak ko at pagsigaw para lang pakinggan ako ni Miller at hindi siya tumuloy sa pag alis. Hindi ko alam kung ano pa ang pwede kong gawin para lang mapapayag ko siya na huwag akong iwan dito. Hindi ako makapag isip ng tama dahil nauunahan ako ng takot. Takot na maiwan ako ulit. Takot na maramdaman ko ulit 'yong lahat ng sakit na naranasan ko noon.

Yes. I do rely on Miller and Miles to live in Las Vegas. Hindi ako katulad noong buhay pa si daddy na nagbubuhay prinsesa ako. Na hindi ako takot mag isa kasi marami akong pera. But after everything that's happened here in the Philippines, pagkabalik ko ng Las Vegas ay ibang Serra na ako. Hindi ako nakabalik sa pagmomodelo because of the triplets. Sa dalawang taong nandoon ako ay si Miller, Miles, at Welvorn ang bumuhay sa akin at sa mga anak ko. Which maybe the reason why ayaw sa akin ng mommy ni Miller. Iniisip marahil nito na pera lang ng anak niya ng habol ko.

When I started my skincare business, it was Miles and Miller who funded it. And even when its earning, hindi pa rin iyon sapat para mabayaran ko ang utang ko sa kanila at para buhayin mag isa ang mga anak ko.

Kaya ganito na lang ang takot ko ngayon. I've been in this position before. Iyong pakiramdam na mag isa at walang wala. Ayaw ko na ulit maranasan 'yon.

But no matter how hard I cried and plead Miller to stay. Wala pa ring effect! Lumipad pa rin ang eroplanong sinasakyan niya paalis.

Ilang minuto ng nakaalis ang eroplano ni Miller pero nanatili pa rin akong umiiyak. I felt hopeless. Hindi ko na naman alam kung anong gagawin ko.

"Serra..."

Huminga ako ng malalim nang narinig ang pagbanggit ni Spike sa pangalan ko. Inalis ko ang mga luha ko saka ako nag angat ng tingin sa kanya.

"Nasaan ang mga anak ko?"

Ilang minutong nanatili ang mga mata niya sa akin habang tikom ang kanyang bibig, hindi sinasagot ang tanong ko. Hindi rin ako nagbaba ng tingin. Bagkus ay nakipagsukatan ako ng titig sa kanya.

"I've missed you," instead of answering my question ay iyon ang lumabas sa bibig niya.

Nangako ako sa sarili ko dati na hindi na ako babalik dito. At kung babalik man ako ay sisiguraduhin kong makikita niya akong masaya. Makikita niyang matatag ako at na kaya kong wala na siya. Na kaya kong buhayin ang mga anak ko kahit wala ang tulong niya o ng pamilya niya.

Kaya nang narinig ko ang mga katagang binitawan niya ay agad na kumulo ang dugo ko. Hindi lang dahil sa galit ko sa kanya, kung 'di dahil na rin galit ako sa sarili ko. Wala akong isang salita. Hindi ako marunong tumupad sa pangako. Nandito ulit ako. Umiiyak. Mahina. Nakikita niya ulit akong walang-wala. Gustuhin ko mang magmataas sa mga mata niya ay hindi ko magawa dahil pilit akong ibinababa ng pagkatao at sitwasyon ko.

Sa simpleng tatlong salita na 'yon ay sunod-sunod na tumulo ang mga luha ko. Hindi dahil malumanay at bakas ang sinseridad sa boses niya. Kung 'di dahil alam na alam niya kung paano akong kunin sa mga kasinungalingang binibigkas niya.

Hindi ako makapagsalita dahil pilit kong nilalabanan ang paghikbi ko. Nag iwas ako ng tingin sa kanya at agad siyang tinalikuran. Ayaw kong makita niyang umiiyak na naman ako dahil sa kanya. Ayaw kong isipin niyang apektado pa rin ako sa kanya at na mahal ko pa rin siya.

"God, Serra!" aniya saka ako agad na hinapit at niyakap ng napakahigpit mula sa aking likuran. Napapikit ako ng mariin. Lalo pa nang mas hinigpitan niya ang pagkakayakap sa akin at ibinaon niya pa ang mukha niya sa pagitan ng leeg at balikat ko.

I heard him sniffed. Kalaunan ay ang hagulgol niya ang narinig ko. He's crying on my shoulder. Sinubukan kong tanggalin ang mga braso niyang nakayakap sa akin upang lingunin siya pero nagmatigas siya. Ayaw niyang umalis mula sa mahigpit niyang yakap sa akin.

"S-Spike..."

"I'm so sorry, Serra... I'm so sorry. Sorry, sorry, sorry, sorry..."

Hindi ko maintindihan. Galit ako sa kanya pero bakit parang sa simpleng sorry niya ay unti-unting nalulusaw ang galit ko? Is this really what Miller's want? Na bigyan ko ng chance si Spike? Para saan? For me to feel pity for him? Para guluhin ulit ang nararamdaman ko?

I tried to live for the past 5 years. Even if the people around me didn't see it as the 'living' they want for me. But at least I tried. I, at least... live. Even if I am like a walking zombie. Iyong nakakapaglakad pa, nakakagalaw pa... Pero wala ng nararamdaman. Hindi ko na rin alam kung paano ulit maging masaya. Basta ang alam ko lang ay kailangan kong sumabay sa agos ng buhay.

Pagkapanganak ko sa mga anak ko noon ay puno ng galit ang dibdib ko. I have the urge to fight back, to strive the hardest way possible para lang makapaghiganti sa kanilang lahat.

Pero pagkatapos no'ng nangyaring insidente kay mommy ay tila nawalan na ako ng gana sa lahat. Nawalan ako ng ganang mabuhay. Napagod ako bigla at parang ayaw ko na ring mabuhay. Feeling ko wala na akong karapatan sa mundong 'to. But I still live because of the triplets. Iniisip ko na lang, kakapit ako at magtitiis akong mabuhay hanggang sa kaya na nilang tumayo sa sarili nilang mga paa. Until then, I'll endure everything. Kahit na halos mamatay na ako gabi-gabi sa sobrang sakit ng dibdib ko sa tuwing umiiyak ako at binabalot ang utak ko ng mga masasakit na pangyayari.

Lahat 'yon kinaya ko. Para saan? Para lang maniwala magpaloko ulit sa kanya? Hell no!

"You don't have to... Kasi wala namang magagawa 'yang sorry mo. Just give me back my kids. Hindi sila sa 'yo."