ปีกหัก

เครื่องตรวจจับควันถูกติดตั้งแทบทุกตารางนิ้ว ยกเว้นห้องใหม่ที่เพิ่งเปิด พวกเขานึกขอบคุณความสะเพร่าของเจ้าหน้าที่ติดตั้งระบบ เบนกับอเล็กซ์จึงได้โอกาสสูบกัญชาอัดปอดกันอย่างสนุกสนาน โดยไม่ต้องกังวลว่าจะมีสิ่งรบกวน น่าแปลกที่ว่า เบนควรรู้สึกว่าเป็นผู้ชนะ (ซึ่งตอนแรกก็รู้สึกแบบนั้น) ทว่าอารมณ์เริงร่ายินดีกับเรื่องนี้หมดลง เมื่อเพื่อนเพียงคนเดียวที่เขามีอยู่ทำตัวแปลกไป นับวันอเล็กซ์ยิ่งมีอาการแย่ลง แย่ลง เขาเอาแต่สิงอยู่ในท้องฟ้าจำลองตั้งแต่ที่พบว่ามันเป็นเขตปลอดเครื่องดักจับควัน คิดไปว่าห้องนี้คือพื้นที่ส่วนตัวของตัวเอง เบนมองว่า

อเล็กซ์คงเลือกนอนตายในห้องนี้แน่นอน

อเล็กซ์ค่อนข้างหงุดหงิดในช่วงแรกที่คนอื่นรู้ว่ามีห้องใหม่ แต่คนส่วนใหญ่ไม่ได้ชอบหรือตื่นเต้นไปกับดวงดาวเท่าไรนัก (เหมือนกับเบน) มีไม่เยอะนักที่จะมานั่งแช่นาน ๆ ดังนั้น ไม่กี่วันผ่านไปจึงเหลือไม่กี่คนที่เข้ามาดู อีกเหตุผลหนึ่งที่แขกมีจำนวนน้อย เพราะอเล็กซ์สูบบุหรี่ เมื่อเขาเริ่มจุด คนเริ่มทยอยหนีออกไป เพราะเหตุนี้ ห้องจึงมีกลิ่นกัญชาเกือบตลอดเวลา อเล็กซ์รู้วิธีไล่คนออกไปจากห้อง เขาต้องการยึดห้องนี้ไว้คนเดียว

“พยายามเข้า อเล็กซ์ ควบคุมพลังของนายให้ได้ นายจะได้ลอยขึ้นไปอยู่กับไอ้ดาวปลอม ๆ พวกนี้” เบนตะโกน พอพูดเสร็จก็ปิดปากหาว เขานั่งอยู่บนเก้าอี้ที่ลอยอยู่กลางอากาศ มองดูแล้วเหมือนกับราชาแห่งสรวงสวรรค์ก็ไม่ปาน

อเล็กซ์มองขึ้นข้างบนแล้วกระโดดอีกรอบ ร่างสูงทะยานขึ้นสู่อากาศค้างอยู่สักพัก จากนั้นระดับความสูงค่อย ๆ ลดลง อเล็กซ์กำลังเรียนรู้วิธีลอยตัวอยู่ในอากาศและต่อต้านแรงโน้มถ่วง “นั่นแหละ อย่างนั้นแหละ” เบนมองดูเพื่อนตัวเองทั้งที่ตาปรือ อเล็กซ์พยายามอยู่หลายรอบจนครั้งสุดท้าย ศีรษะของเขาพุ่งชนเพดานเข้าอย่างจัง

“โอ้ นายอย่าลืมสิ ว่ามันไม่ใช่ของจริง” แต่น้ำเสียงของเบนกลับกลั้วเสียงหัวเราะ ไม่ใช่สงสารเพื่อน

“โธ่เว้ย!” อเล็กซ์คำรามใส่ตัวเอง จากนั้นเงยหน้าขึ้นมองเบน แล้วส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ให้

เก้าอี้ที่เขานั่งอยู่ถูกแรงบางอย่างกระแทกจนพลิกคว่ำ

“ไอ้ชั่ว” เบนเกือบหล่นจากเก้าอี้ โชคดีที่มือข้างขวาคว้าแขนเก้าอี้ได้ทัน เขาควบคุมให้มันเลื่อนลงมาช้า ๆ จนเท้าแตะพื้นและตัวเองปลอดภัย

“แม่ง ไม่เอาแล้วโว้ย ไม่อยู่แล้ว” ชายหนุ่มหัวร้อนขึ้นมาเดี๋ยวนั้นเมื่อถูกกวนโมโหเข้าให้ และอีกเหตุผลหนึ่ง เขาเบื่อมองดาวดิจิทัลเต็มแก่

“ใจเย็น ๆ น่า” อเล็กซ์จุดบุหรี่ขึ้นอีกม้วน นี่เป็นม้วนที่สี่ของเช้าวันนี้แล้ว

“นี่นายเหลืออยู่กี่ซองวะเนี่ย”

“...เอิ่ม เก้า...มั้ง แล้วนายล่ะ เหลืออยู่เท่าไร”

“สิบแปดซอง”

“ให้ฉันสักห้าซองสิ ถ้านายไม่อยากสูบก็ยกให้ฉันซะ”

“ไม่ให้” เบนเลิกคิ้ว กวนประสาท “เว้นแต่ว่านายจะออกจากห้องนี้แล้วหาอะไรอย่างอื่นทำ” หางตาของเบนมองเห็นบิกแบง เขาดูมันเป็นรอบที่สิบแล้ว “ฉันเบื่อ”

“ไม่ ฉันไม่อยากไปไหน นายไปเหอะ หาสาว ๆ ตามที่อยากได้เลย” อเล็กซ์นอนลงบนพื้น นั่งนิ่งราวกับมีคนมาตอกตะปูยึดไว้ เขากอดอกแน่นเหมือนเด็กดื้อ

“เอางี้ แลกกับบุหรี่ห้าซองไหม”

“ไม่”

“งั้นแปดซอง”

“ไม่”

“สิบเลย”

“ไม่”

“เสียสติไปแล้วเหรอไง” เบนเริ่มหมดความอดทน อเล็กซ์คงเสพติดความสันโดษและกัญชามากเกินขนาด และมันอาจส่งผลให้สติของเขาหลุดไปแล้วก็ได้ “นี่นายปลูกกัญชาในสมองเหรอวะ จะอยู่ที่นี่ไปตลอดไม่ได้ ขยับก้นออกมาบ้าง! แล้วนายได้อาบน้ำแล้วหรือยัง”

อเล็กซ์เงียบไปสักพักก่อนตอบเสียงอ่อน “บางทีฉันอาจเบื่อเหมือนนายนั่นแหละ เบน นายอาจจะแก้เบื่อด้วยผู้หญิง ไปเจอคนนู้นคนนี้ แต่สำหรับฉัน แค่นั่งสูบบุหรี่และมองดวงดาวพวกนี้ก็พอแล้ว” เขาปล่อยควันออกจากปากมากมาย “ท้องฟ้าสวยจะตาย ทำไมนายไม่เห็นเหมือนฉันนะ มันทั้งสวยและน่าค้นหา...ใครสร้างสิ่งเหล่านี้ขึ้นมาก็ไม่รู้”

เบนถอนหายใจ “ใช่ ไอ้สวยน่ะสวย แต่มันโคตรน่าเบื่อเลย พวกมันไม่มีชีวิต ไม่มีความรู้สึก อเล็กซ์ นายกำลังจะเหมือนดาวพวกนี้แล้วนะ”

ควันบุหรี่ปกคลุมไปทั่วตัวอเล็กซ์ เหมือนกับตัวของเขากำลังจะเลือนหายไปด้วย “นายไปเหอะ ฉันไม่เป็นไร ฉันจะไม่ไปไหนจนกว่าพวกเขาจะบอกว่าทำไมถึงส่งพวกเรามาที่นี่”

“อย่างกับจะมีใครมาบอกพวกเราอย่างนั้นแหละ”

อเล็กซ์ยังคงไม่ขยับ เบนเลยสะบัดมือตัวเองออก เก้าอี้ที่นั่งโถมใส่เพื่อนที่กำลังสูบบุหรี่อยู่ทันที

“อย่ากวนได้ไหมวะ!” อเล็กซ์ตะโกนแล้วฟาดมือ ตีกลับการจู่โจมของเบนด้วยพลังของเขาเอง เก้าอี้ในห้องนอนนิ่ง แต่ในลักษณะกระจัดกระจายไปทั่ว “ไปไกล ๆ เลย”

“สมน้ำหน้า ไอ้หน้ากัญชา”

เบนส่ายหน้าเอือม นายมันบ้าไปแล้ว เขาออกจากห้องแล้วปล่อยให้อเล็กซ์หลงอยู่กับจักรวาลและโลกจอมปลอมที่เขาสร้างขึ้น เกือบเดือนแล้วที่ทั้งสองคนอยู่ในสถานที่แห่งนี้ พวกเบนมาถึงเป็นกลุ่มแรก ๆ จึงมีเวลาใช้ทุกพื้นที่จนหมด พวกเขาทดลองทุกสิ่งทุกอย่าง สำรวจทุกซอกทุกมุม จนตอนนี้ไม่มีกิจกรรมอะไรหลงเหลือให้อยากทำอีก ถ้าเกิดทั้งสองต้องอยู่ที่นี่ไปตลอดชีวิต เบนคิดว่าเขาคงขาดใจตายเพราะความเบื่อหน่าย นอนสำลักสีขาวจนตาย ส่วนอเล็กซ์ก็กลายเป็นดาวพวกนั้น

เบนคิดถึงเด็กผู้หญิงที่ชื่อ อเล็กซิส แต่เธอมักอยู่กับเพื่อนและพวกพี่น้องโธมัสตลอดเวลา มันเป็นเรื่องยากที่จะทำความรู้จักกับเด็กคนนั้นเมื่อในสายตาโนเอลกับเทสซ่า เขาเป็นไอ้โรคจิต ส่วนไอ้หนุ่มร่างกำยำก็คอยกันไว้ ครั้งล่าสุดซึ่งเป็นครั้งแรกที่เขาได้คุยกับเธอ แก้มของเธอแดงซ่าน เด็กสาวพยายามหลบสายตาเขาอยู่หลายครั้ง ซึ่งมันบ่งบอกว่าเป็นสัญญาณที่ดี แต่ในสัญญาณนั้นมีความลังเลที่ทำให้เบนไม่ได้รวบรัดหรือเร่งความสัมพันธ์ เขาปล่อยให้ทุกอย่างค่อยเป็นค่อยไป

มันมีกฎพื้นฐาน หากคุณต้องการเอาชนะสาวสวย อย่าจีบแซวพร่ำเพรื่อ อย่าทำตัวราวกับว่าคุณพร้อมจะเอาใจเธอทุกอย่าง ทำตัวให้ลึกลับบ้าง ขณะเดียวกันก็เปิดเผยตัวตนออกไป แสดงให้เธอเห็นว่าคุณปรารถนาเธอ ขณะเดียวกัน อย่าลืมทำตัวเป็นสุภาพบุรุษแม้เธอมองออกว่าข้างในคุณเป็นอะไร ทำตัวเป็นเพื่อนที่ดี แต่อย่าทำให้เธอปฏิบัติกับคุณเหมือนเป็นแค่เพื่อน ทำให้เธอรู้สึกว่าคุณปฏิบัติกับเธอพิเศษกว่าใคร แต่บางครั้งก็ทำแบบนี้กับคนอื่นด้วย ทำตัวใกล้ชิด จากนั้นเว้นระยะห่าง แต่ทำให้สาวคนอื่นตกหลุมรักคุณไปด้วย เล่นกับเธอ ทำให้เธอสับสน จนกระทั่งเธอเป็นฝ่ายตามคุณเอง จนกระทั่งเธอตกหลุมรักคุณ ทำลายความเย่อหยิ่งของเธอซะ แล้วคุณจะชนะ

เขาใช้เวลาเกือบชั่วโมงคุยกับเด็กสาวคนหนึ่งโดยที่ไม่ถามชื่อเลย สำหรับพวกสาวช่างฝันหรือปรารถนาในตัวเขาแต่แรก ขั้นตอนอาจรวบรัดได้ เพราะพวกเธอรอคอยเจ้าชายในฝันอยู่ทุกคืน หากเธอเข้าใจว่าเขาเป็นคนนั้น ทุกอย่างก็จะเร็วขึ้น คืนนี้เขาคงไม่ต้องอยู่คนเดียว แต่ความเหงาใช่ว่าจะจากไปเสียทีเดียว หรือว่าเขาควรอยู่กับอเล็กซ์ในห้องนั้น แล้วปล่อยให้กัญชายึดร่างเสีย ทำไมเขาเกิดรู้สึกหมดอารมณ์ ถ้าหากหน้าจอทีวีหน้าห้องอาหารมีข้อความอะไรขึ้นมาบ้างก็คงจะดี เบนตัดสินใจผละจากเด็กสาวคนดังกล่าว

ติดเชื้ออเล็กซ์หรือไงวะ