หนูน้อยผมแดง

เบ็กกี้พยายามจะหยุดเรมี แต่สายไปแล้ว สองคนนั้นเดินตรงมา เด็กสาวเดาว่า พวกเขาน่าจะอายุประมาณราว ๆ สิบเจ็ดสิบแปด เธอก้มหน้างุดและเลือกที่จะแอบอยู่ข้างหลังเพื่อนใหม่

“มีอะไรให้ช่วยไหม” หนุ่มผมแดงถามพร้อมรอยยิ้มอบอุ่น ส่วนเด็กสาวคนนั้นทำสีหน้าแบบเดียวกัน จนกระทั่งเบ็กกี้เห็นดวงตาสีน้ำเงินของเธอ สาวร่างเล็กตัวสั่นสะท้านขึ้นมาทันที

มันเป็นดวงตาคู่เดียวกับที่เธอเห็นในความฝัน  ดวงตาที่แสนน่ากลัว ใช่ มันมีขอบสีน้ำเงินเข้ม ส่วนในม่านตาเป็นสีน้ำทะเลลึกที่เหมือนมีแสงส่องประกายระยิบระยิบอยู่ข้างใน ใบหน้านี้ด้วย ถึงแม้ในความฝันภาพจะไม่ชัด แต่มันเหมือนกับวงหน้างามที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า ความฝันที่ทำให้ครอบครัวของเบ็กกี้ตัดสินใจส่งเธอไปยังสถานบำบัดทางจิต เพราะเด็กสาวเอาแต่กรีดร้องทุกคืน พวกเขาบอกว่าเธอเกิดมาพร้อมกับคำสาปซาตาน ไม่บริสุทธิ์ เต็มไปด้วยบาปกำเนิดมากกว่ามนุษย์ทั่วไป มันเป็นเพราะว่าเธอมักจะฝัน และความฝันจะกลายเป็นจริงอยู่บ่อยครั้ง ถ้าหากฝันเรื่องดี พวกเขาคงเปรียบเธอเหมือนนักบุญ แต่เมื่อมันเป็นเรื่องร้าย เธอจึงถูกเปรียบเหมือนลูกปีศาจ คำสาปที่เธอไม่เคยอยากได้ แล้วยังดวงตาสีน้ำเงินที่จ้องเธออยู่ตอนนี้อีก แม้จะมีแสงอบอุ่นคล้ายแสงแดดออกมาจากดวงตาคู่นั้น แต่เธอรู้ดีว่ามันจะกลายเป็นไอเย็นในวันหนึ่ง เบ็กกี้ไม่กล้าคุยกับคนคนนี้

“ไม่ต้องกลัวพวกเราหรอก แล้ว...มีอะไรให้พวกเราช่วยเหรอ” สาวหน้าสวยถามเสียงอ่อนโยน น้ำเสียงฟังแล้วดูจริงใจ แต่เบ็กกี้ยังไม่เชื่อใจอยู่ดี เพราะความอ่อนหวานส่วนใหญ่ล้วนเป็นกับดัก เด็กสาวผมสีทองแดงไม่ยอมพูด ดังนั้น เรมีจึงคว้าแขนเธอแล้วอธิบายให้พวกเขาฟังแทน ทั้งสองคนไม่ได้แสดงท่าทีปรามาส แต่ยินดีที่จะช่วย

“ฉันว่า เพื่อนของเราคนนึงช่วยเธอได้” สาวตาน้ำเงินแนะนำชื่อคนคนนั้น เบน

แม้เรมียังคงจับมือเธออยู่ แต่ความสนใจเบี่ยงเบนไปทางสาวอีกคน ทั้งสองเดินตามวัยรุ่นสองคนนี้เพื่อไปหาบุคคลที่ว่า คนที่จะตัดสายรัดบ้านี้ออกได้ และเรมีก็เอาแต่เดินจ้องด้านหลังของเด็กสาวคนนั้นไม่วางตา ส่วนพวกข้างหน้าเอาแต่คุยกันในเรื่องที่พวกเขาไม่รู้เรื่อง

“ถ้าจะมีใครข่มความปากร้ายของเวดได้ล่ะก็ ฉันขอเสนอชื่อ เบน” หนุ่มผมแดงพูด “จำตอนนั้นได้ไหม ที่เวดหาเรื่องก่อน แล้วเบนตอกกลับว่า “มีจุดแดงบนเสื้อฉันเหรอไงวะ จะว่าไปฉันไม่เคยใส่สีแดงเลยนะ ทำไมนายชอบหาเรื่องฉันจัง” ตั้งแต่วันนั้น พอเพื่อนพวกเราหัวเสียทีไร ฉันเห็นภาพเขากลายร่างทุกที”

สาวหน้าสวยหัวเราะเบา ๆ “ฉันขอเปลี่ยนคำว่า ปากร้าย เป็นช่างจิกกัดและเสียดสีแทนดีกว่า เขาเก่งเรื่องแบบนี้ เวดสู้ไม่ได้เลย”

“เออ จะว่าไป ตั้งแต่ตอนนั้นที่สนามบาส เธอพูดอะไรกับเขา เขาถึงหยุดทำตัวงี่เง่าในที่สุด”

“พูดไปตามความจริง”

“แต่ก็ดีแล้วนะ พวกเธอสองคนไม่ได้ทะเลาะกันอีกแล้ว”

“เชื่อเถอะ ฉันเนี่ย ดีใจที่สุดแล้ว”

เบ็กกี้กับเรมีได้แต่เงียบ หนุ่มสาวทั้งสองพาพวกเขาไปยังสระว่ายน้ำ มีวัยรุ่นสามสี่คนอยู่ในสระ เธอเห็นสาวผมสีบลอนด์ทองแหวกว่ายอยู่ในนั้นด้วยชุดบิกินี่ แต่พอเดินเข้าไปใกล้ ๆ จึงเห็นว่ามันเป็นลายลูกไม้ หญิงสาวสวมชุดชั้นในต่างหาก เบ็กกี้มองไปยังคนอื่น ๆ พวกคนหนุ่มส่วนใหญ่สวมกางเกงขาสั้น มีเพียงหนุ่มผมแดงและสาวหน้าสวยที่สวมชุดปกติ เธอตะโกนเรียกชายหนุ่มผมสีน้ำตาลเข้ม พอเขาผุดขึ้นมาจากน้ำ เบ็กกี้จึงได้เห็นใบหน้าหล่อน่าหลงใหลที่สุดเท่าที่เธอเคยพบ เขาเป็นสิ่งมีชีวิตที่งดงาม เหนือกว่าพวกผู้ชายหน้าโง่ในโรงเรียน ดวงตาของเขาสีเหมือนอัญมณีที่เรียกว่าอำพัน เบ็กกี้ใบหน้าร้อนผ่าวเมื่อเขาเดินตรงมา ช่วงบนเปลือยเปล่า ตัวเปียกไปทั้งตัว

เธอเริ่มรู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเอง คนพวกนี้เหมือนกับแก๊งอันธพาลในโรงเรียนที่เธอเคยเจอ พวกกลุ่มมนุษย์ที่ปกครองโรงเรียน นิสัยไม่ดี และชอบกลั่นแกล้งคน

“น้องสาวของนายเหรอ ออสโล่” คนที่ชื่อเบนถามเด็กหนุ่มผมแดง “มีอะไรให้ฉันช่วยเหรอ แบมบี้ของฉัน”

แบมบี้ของฉัน เขาเรียกสาวสวยแบบนั้น นัยน์ตาคมคู่นั้นจับจ้อง ‘แบมบี้’ ราวกับหมาป่าหมายขย้ำเหยื่อ

เหยื่อของเขาทำหน้านิ่ว กอดอกแน่น “หยุดเรียกฉันว่าแบมบี้ได้แล้ว”

“ถ้างั้น ที่รักเป็นไง”

“ชื่อฉันก็มี”

“ไม่รู้ ๆ”

พอเขาหันหน้ามา เบ็กกี้รีบจ้องเท้าตัวเองทันที เธอไม่กล้ามองหน้าเขา เพราะชายหนุ่มมีไอบางอย่างที่ทำให้เธอรู้สึกตัวเล็กลง อาจเป็นรังสีกดดันที่แผ่ออกมารุนแรงกว่าคนอื่น เขาทำให้เธอรู้สึกเหมือนเห็นพลูทักซ์ในร่างโตกว่า ดูดีกว่า หล่อเหลากว่า

“นายช่วยเอาไอ้สายรัดข้อมือออกจากแขนเด็กคนนั้นได้ไหม” คนที่ถูกเรียกว่าแบมบี้ถาม

“แลกกับอะไรล่ะ ล้อเล่นน่า แต่ถ้าเธอจริงจัง ฉันก็อยากจะทำการแลกเปลี่ยนนะ”

พูดเสร็จเขาก็ดึงแขนเธอมาดูทันทีแบบไม่ถนอม เบ็กกี้รู้สึกชาวาบไปทั่วตัวเมื่อดวงตาคู่นั้นกำลังอ่านตัวอักษรบนสายรัด เบนเงยหน้ามองเธอแล้วทำสีหน้าประหลาด บวกกับสายตาที่จ้องทะลุไปถึงข้างในจนบรรยากาศอึดอัดเกินกว่าปกติ เขาเหมือนคิดอะไรอยู่ ไม่นานนัก สายรัดที่ว่าหลุดออกจากแขน เหมือนมันถูกตัดขาดด้วยพลังงานลึกลับบางอย่าง เด็กสาวรีบก้มลงเก็บของยัดใส่กระเป๋ากระโปรง กะว่าจะไปทิ้งที่อื่น

“ขอบคุณแล้วยัง” ชายหนุ่มทวง เขาเอียงคอ จ้องหน้าเอาเรื่อง

“ขอ...ขอบคุณค่ะ” เสียงของเธอสั่นซะไม่มี

พอเขาถอนสายตาออกไป เธอจึงค่อยหายใจสะดวกขึ้น

“เอาล่ะ เสร็จงานแล้ว เธอถอดเสื้อเล่นน้ำกันเถอะ” เขาชวนสาวที่ตัวเองชอบ แถมไม่ชวนเปล่า ยังโอบไหล่เธอด้วย “นะ แบม...อเล็กซิส พอใจแล้วยัง”

“ฉันไม่เล่นหรอก แล้วอย่าทำแบบนี้” เธอตอบแล้วจับแขนเขาออกจากไหล่ตัวเอง ท่าทางเหมือนเจอเหตุการณ์แบบนี้บ่อย ๆ สรุปแล้ว คนนี้ชื่อ อเล็กซิส สินะ