KAPITEL 1: Wat Is Vrede?

"Wat is vrede?" typte ik als onderschrift. "Wat, wie of waar beschouw jij als jouw vrede? Inspireer me."

Het licht van mijn telefoon was het enige dat mijn donkere slaapkamer verlichtte. Ik zat op de rand van het matras en staarde naar het schilderij dat ik net op mijn kunstprofiel had geüpload.

Het was een stuk dat ik om 3 uur 's ochtends had afgemaakt, toen het huis eindelijk stil genoeg was om even op adem te komen.

Het toonde een vrouw met haar hoofd achterover gekanteld, haar mond vertrokken in een stille, rauwe schreeuw. Het was geen mooi gezicht, maar wel eerlijk.

De meldingen stroomden binnen. Mensen vonden de "gekwelde kunstenaar"-sfeer geweldig, zonder te beseffen dat de echte kwelling zich in de woonkamer vlak onder me afspeelde.

"Vrede is genoeg geld hebben om nooit meer naar een prijskaartje te hoeven kijken," luidde de eerste reactie.

Ik liet een droge lach ontsnappen. Als geld vrede kon kopen, zou ik niet het gevoel hebben dat mijn borst werd samengeperst. Ik werd al sinds mijn elfde erkend in de kunstwereld. Ik had veel geld verdiend, maar ik zag er geen cent van. Mijn moeder zorgde daar wel voor.

Een plotselinge klap beneden deed me verstijven. Toen klonk de luide, dreunende bas van een popnummer dat niet thuishoorde op negen uur 's ochtends op een dinsdag. Ik sloot mijn ogen en telde tot tien.

Ik sloot mijn laptop en liep naar beneden. De geur kwam me meteen tegemoet: muffe gin en goedkope sigarenrook.

Mijn moeder, Katerina, wiegde heen en weer midden in de woonkamer in een versleten zijden ochtendjas. Haar blonde haar was een warboel, haar ogen bloeddoorlopen en glazig.

"Wat doen jullie daar de hele dag, Nirvana?" mompelde ze.

'Het is ochtend, mam,' zei ik, mijn stem zwaar van vermoeidheid. 'En je bent nu al dronken.'

"Het is New Orleans, niemand geeft erom hoe laat het is," zei ze, terwijl ze met haar glas zwaaide. "Heb je al gekeken naar de toelatingseisen van de universiteit?"

Ik liep de keuken in en negeerde de plakkerige troep op het aanrecht. "Ik heb het je gisteren al verteld. Ik kan het niet controleren omdat ik de kosten nog niet heb betaald. Je hebt het geld gepakt dat ik in mijn la had bewaard."

Ze lachte. "Ik heb het niet meegenomen. Ik heb het geïnvesteerd. Nou, verkoop dan een schilderij. Verkoop dat schilderij met die schreeuwende vrouw. Een of andere idioot zal er een fortuin voor betalen."

Ze strompelde naar de trap. Ik keek haar na, mijn keel snoerde zich samen. Ze zag mijn werk niet als kunst. Ze zag het als een manier om haar volgende fles drank te bekostigen.

Ik kon niet langer binnen blijven. Ik pakte mijn jas en bracht de dag door met wandelen door de vochtige straten van de stad, wanhopig op zoek naar een paar uurtjes waarin ik gewoon kon doen alsof ik een normale negentienjarige was.

Maar uiteindelijk ging de zon onder en moest ik terug.

Het huis was doodstil toen ik binnenkwam. Dat was meestal een slecht teken. Ik haastte me naar mijn kamer en zodra ik de deur opendeed, zakte mijn maag in elkaar. Mijn bureau was leeg. Mijn kastdeur stond wijd open.

Ik rende naar het kleine kamertje dat ik als atelier gebruikte en bleef in de deuropening staan, mijn adem stokte in mijn keel.

Het was leeg.

Elk doek waar ik het afgelopen jaar aan had gewerkt, was verdwenen. De schreeuwende vrouw, de landschappen, de schetsen. Alles.

Op het moment dat ik de voordeur beneden hoorde opengaan, aarzelde ik geen moment. Ik stormde de trap af, mijn hart bonzend in mijn oren.

Mijn moeder stond in de hal, trots een gloednieuwe, felblauwe designertas tegen haar borst geklemd. Ze gaf me een brede, geforceerde glimlach.

"Kijk eens wat ik heb, Nir! Het was in de aanbieding."

'Waar zijn mijn schilderijen, mam?' vroeg ik, met een lage en verrassend kalme stem.

'Oh, die?' Ze wuifde het afwijzend weg. 'Die namen alleen maar ruimte in beslag. Je bent een genie, schat. Je kunt morgen gewoon meer schilderen.'

"Je hebt mijn leven verkocht voor een tas?" schreeuwde ik. Een vlaag van woede verbrak eindelijk mijn gevoelloosheid. "Dat was mijn beleggingsportefeuille! Dat was mijn enige uitweg uit dit huis!"

Haar gezicht verstijfde onmiddellijk. Ze stapte naar voren en voordat ik kon reageren, zwaaide ze uit en raakte me hard in mijn gezicht. De klap galmde na, de pijn was direct en scherp. Een enkele traan gleed over mijn wang.

'Verhef nooit je stem tegen me,' siste ze. 'Ik heb je op de wereld gezet. Alles wat je maakt, is van mij.'

'Ik wou dat je het niet had gedaan,' fluisterde ik, mijn stem trillend. 'Ik wou dat je me gewoon met rust had gelaten.'

'Ik heb er ook niet om gevraagd om moeder te worden, Nir,' beet ze terug. Ze draaide zich om en sloot zich op in haar slaapkamer.

Ik trok me terug in mijn kamer en liet me tegen mijn bed aan op de grond zakken, verdrinkend in de stilte. Ik greep naar mijn telefoon. Ik belde mijn broer Ronan niet. Hij was in New York. En elke keer als ik klaagde, zei hij alleen maar dat ik nog even moest volhouden. Hij begreep het niet.

In plaats daarvan opende ik mijn berichten voor de enige persoon die voor mij echt aanvoelde: Adrian.

Hij was Ronans beste vriend. Hij was ouder, ongeveer even oud als mijn broer, maar waarschijnlijk nog ouder en eind twintig.

Ik kende Adrian al bijna mijn hele leven. Maar er was wel degelijk iets veranderd.

Het begon met kunst, maar de laatste tijd was het iets anders geworden. Hij was de enige die me niet als een bron van inkomsten of als een slachtoffer zag.

Nirvana:

“Ik kan dit niet meer aan. Ze heeft alles afgepakt.”

Ik wachtte. Een minuut. Twee. Toen verscheen zijn naam.

Adrian:

“Wat heeft ze gedaan?”

Ik typte woedend en vertelde hem over de gestolen schilderijen, de tas, de klap. Ik vertelde hem hoe ik het gevoel had dat ik aan het verdwijnen was.

Adrian:

“Je verdwijnt niet zomaar. Daarvoor ben je veel te slim. Blijf rustig.”

Maar ik wilde geen rust. Niet meer.

Nirvana:

“Ik wil niet kalm blijven. Ik wil iets anders voelen. Wat dan ook.”

Mijn hart bonkte in mijn keel. Hij was verboden terrein. Hij was onbereikbaar. Hij was als een broer voor me. Maar de woede en het verdriet maakten me roekeloos. Ik wilde gewoon iets om de pijn te verzachten.

Nirvana:

'Vind je me leuk, Adrian? Echt waar.'

De stilte duurde voort.

Adrian:

'Je weet dat ik dat doe. Maar je bent Ronans zus. We hebben het hier al over gehad.'

Nirvana:

'Ik geef nu even niet om Ronan. Ik geef om jou. Praat maar eens stout tegen me. Ik wil vanavond geen beleefde praatjes horen. Ik wil dat je me afleidt van dit alles.'

Dat is het. Ik heb de bom laten vallen.

Maar mijn telefoon trilde niet door een sms'je. Hij begon te vibreren door een videogesprek.

Mijn maag maakte een salto. Ik drukte op de groene knop.

Het scherm was aan zijn kant donker, maar ik kon zijn gecontroleerde ademhaling horen.

"Nirvana," zei hij. Zijn stem was een laag, ruw gegrom waardoor de haren op mijn armen overeind gingen staan. "Je hebt geen idee waar je om vraagt."

"Ja," fluisterde ik tegen mijn spiegelbeeld op het scherm. "Alsjeblieft."

"Trek je shirt uit."

Het botte bevel deed me naar adem happen. Maar ik stopte niet. Ik trok mijn t-shirt over mijn hoofd en gooide het opzij. Daar zat ik dan, alleen nog in mijn bh, mijn huid rood wordend in het licht van de telefoon.

"Raak jezelf nu aan. Ik wil zien hoe graag je dit wilt."

Ik voelde me alsof ik buiten mijn eigen lichaam was. Ik volgde zijn stem. Mijn vingers volgden de lijn van mijn nek, naar de rand van mijn slipje. Ik sloot mijn ogen en stelde me voor dat zijn grote handen de mijne vervingen.

"Harder," mompelde hij. "Ik wil je horen."

Ik slaakte een zachte kreun, mijn lichaam trilde van een elektrische spanning die ik nog nooit eerder had gevoeld. Een paar minuten lang verdwenen de lege studio en de prikkeling op mijn wang. Er was alleen zijn stem en de hitte die tussen mijn benen opwelde.

'Je bent een verwend kreng,' fluisterde hij, met een stem die dichtbij klonk. 'Je wordt me nog eens fataal.'

"Laat mij het dan doen," fluisterde ik.

Plotseling werd de verbinding verbroken.

Het scherm werd zwart. Ik zat in het donker, happend naar adem, verward en vol pijn, totdat er een bericht verscheen.

Met trillende handen opende ik mijn laptop. Er stond een ongelezen bericht van een onbekend adres. Ik klikte erop, in de verwachting een foto van Adrian te zien.

Het was echter een foto van de nieuwe blauwe handtas van mijn moeder.

Het lag pal buiten op onze voordeur, onder de natte rode spuitverf. Bovenop het vernielde leer lag een enkele, zwarte motorhandschoen.

Ik keek naar de tijdsaanduiding. De foto was drie minuten geleden genomen.

Ik staarde naar het donkere raam van mijn slaapkamer, de realisatie deed mijn bloed stollen. Terwijl ik met Adrian in New York aan het praten was, was er al iemand anders hier. En het leek erop dat diegene gekomen was om mij te wreken.