Wanita Misterius di Kamar CEO

Elysia Mireille Severino’s Point of View

“Umutang kayo, tapos gusto niyo akong ipakasal sa kaniya para makapagbayad kayo?!” hindi makapaniwala kong tanong sa aking mga magulang. “Bakit ako ang magbabayad niyan?”

“Ely, look. Sinubukan naming palaguin ‘yon, pero nalulong ang Daddy mo sa sugal.”

Mariin akong napapikit. Nanginginig ang aking kalamnan sa kanilang mga paliwanag. Parang hindi ko kayang pakinggan ang rason nila.

“We did our best. Hindi naman namin alam—”

“Kasi nagpasilaw kayo sa pera!” singhal ko sa kanilang dalawa, at iminulat ang aking mga mata. “Tingin niyo ba ay mapapalago niyo ang perang hiniram niyo sa pamamagitan ng pagsusugal?!”

Ano bang klaseng pag-iisip ‘yon?

Inilihis ko ang aking mga mata. Humugot ako nang malalim na hininga.

Napahawak ako sa aking noo, dahil parang sasabog na ‘yon.

Wala ni isa ang nagsalita. Tanging mabibigat na paghinga lamang ang maririnig sa loob ng study room.

“Kaya ba bumagsak ang mga business natin kasi pareho kayong nalulong sa sugal?” tanong ko sa kanilang dalawa.

Maayos naman ang mga business namin, eh. Pero nitong mga nakaraang buwan, parang may mali. Hindi ko lang pinansin ‘yon masiyado, dahil mas pinagtutuunan ko ng pansin ang pag-aaral ko.

Ngunit ngayong graduate na ako, at handa na sanang i-manage ang mga business namin, saka naman ‘to nangyari.

Ganito ba talaga kasuwerte ang buhay ko? Suwerteng-suwerte sa problema.

“Ely….”

“Sagutin niyo ‘ko, Mom!”

Marahas akong napalingon sa kanila. Tiningnan ko sila nang mariin, habang pilit pa ring pinakakalma ang aking sarili.

Hindi na sila makatingin sa aking mga mata ngayon. Si Daddy, hinilamos niya ang kaniyang kamay sa kaniyang mukha. Si Mommy naman, pinaglaruan na lamang ang kaniyang kamay.

“Oo—”

“What the fuck?”

Natawa ako nang pagak, at napailing. This is bullshit.

Tumalikod ako sa kanila, at nagsimulang maglakad paalis.

“Anak, magpakasal ka sa kaniya. Kailangan lang talaga niya ng asawa. Bukod doon wala ka rin namang ibang gagawin. Wala kang magiging problema kasi siya ang asawa mo.”

Natigilan ako. Parang may kung anong matalim na bagay ang bumaon sa aking dibdib na siyang nagpasinghap sa akin.

Napaawang ang aking labi, at dahan-dahang lumingon muli sa kanila.

Ngunit hindi ko inaasahan ang pag-yakap sa akin ni Mommy. Nagsimulang yumugyog ang kaniyang mga balikat, habang ang kaniyang mukha ay sumubsob sa aking balikat.

Si Daddy naman ay nakatingin lang sa amin. Kitang-kita ang pagsisisi sa kaniyang mga mata.

“Ely, magiging maganda ang buhay mo roon. Maniwala ka sa akin—”

“Naririnig niyo ba ang sinasabi niyo, Mom?!” sigaw ko sa kaniya, at pilit siyang inilalayo sa akin.

Umatras siya nang dalawang hakbang nang tuluyan kong tanggalin ang kaniyang bisig na nakapulupot sa akin.

“Ipangbabayad niyo ako sa utang niyo mismo? Ako na anak niyo?”

Nanginig ang aking labi, habang nakatitig sa kanilang dalawa

Napahagulgol si Mommy, at sinapo ang kaniyang mukha. Ang kaniyang hagulgol ang nagsilbing ingay sa loob ng study room. Ngunit hindi ako naawa, dahil bakit? Ako ang kawawa rito. Gagawin akong bayad sa utang nila.

“Ely—”

“Shut up!” singhal ko sa kaniya, at pinadasahan na lamang ang aking mga daliri sa aking buhok.

Bigla naman kaming nakarinig ng katok mula sa p***o, pero wala ni isa ang nagsalita.

Lahat kami ay tahimik—tanging ang hagulgol lang talaga ni Mommy ang maririnig.

Kaya nang bumukas ang p***o, napagawi ang aking mga mata roon. Pumasok ang mayordoma, at yumuko nang kaunti.

“Pasensiya na po sa biglaang pagpasok ko, pero may bisita po kayo.”

“Sino?” tanong ni Daddy.

Nang mag-angat ng tingin ang mayordoma, kaagad siyang napasulyap sa akin, pero ibinalik rin naman nito ang kaniyang atensyon kay Daddy.

“Si Sir Vieri po.”

Vieri? Bakit pamilyar sa akin ‘yon?

Sumulyap ako kay Daddy na ngayon ay nalaglag ang kaniyang panga, habang si Mommy naman ay mas lalo lamang napahagulgol.

Kung ibabase ko ang kanilang mga reaksiyon, isa lang ang ibig sabihin. Sa kaniya sila nagkaroon ng utang.

“Nandito na siya. Ano ang gagawin natin?”

Dumako ang mga mata sa akin ni Daddy, at umigting ang kaniyang panga, habang ako naman ay hindi nagsasalita. Sinusuri lamang sila kung paano nila lulutasin ang bagay na ‘to.

Pinagkrus ko ang aking mga braso sa aking dibdib. Hinayaan ko silang mag-usap, habang ang mayordoma naman ay nakatingin lamang sa aking mga magulang.

“Papasukin natin siya—”

“Hindi nga gusto ng anak natin ‘yang naging kasunduan niyo! Pakiusapan na lang natin. Magbabayad tayo!”

“Ano ang ipangbabayad natin? Naisugal na natin lahat!”

Napahawak si Daddy sa kaniyang ulo. Bumibigat na ang kaniyang paghinga—para siyang kinakapos sa hangin.

Si Mommy naman, mas lalo lamang napaiyak. Inabot niya ang facial tissue na nasa harapan niya

Ito ang napapala ng sugal. Wala naman akong kaalam-alam na nagsusugal sina Mommy, at Daddy. Pero mukhang dahil ‘to sa pagkalugi ng mga business namin kaya sumubok sila—na akala nila ay kapag nangutang sila, at ipinangsugal, dodoble. Pero unti-unting naubos.

Ngayon na kailangan na nilang magbayad, hindi nila magawa.

“Ibenta na lang natin ang mga property natin—”

“Kulang ‘yon! Halos five hundred million pesos ang nautang natin sa kaniya. Magkano lang naman ang mga property natin!”

Shit! Kaya ba ako ang gusto nilang ipangbayad, dahil umabot na ‘yon sa ganoong halaga?

Pero hindi naman ganoon ang worth ko, ha? Hindi lang five hundred million pesos.

“Papasukin mo siya rito. Kailangan natin siyang kausapin. Baka magbago ang isip ni Ely.”

Nanginig ang aking mga labi, at hindi na napigilan pang matawa. Napalingon silang lahat sa akin, habang si Mommy naman ay mas lumakas lamang ang kaniyang iyak.

“Ako pa rin talaga ang naiisip niyong paraan?” tanong ko sa kanilang dalawa nang ako ay kumalma.

“Para rin naman sa ‘yo ‘to, anak! Para hindi ka malugmok—”

“Kasi kayo ang may kagagawan!” sumbat ko sa kaniya, at itinuro sila. “Nakapagtapos na ako. Ako na dapat ang hahawak, pero ano ang ginawa niyo?! Nilulong niyo ang sarili niyo sa pagsusugal! Wala naman kayong mapapala riyan kung hindi ay problema!”

Hindi sila nakasagot. Nakatingin lang sila sa akin, at nahihirapan.

Napailing na lamang ako, at nagsimulang maglakad palabas ng study room.

Hindi naman nila ako sinundan, ngunit natigil na lamang ako sa paglalakad nang may lumitaw na lalaki sa aking harapan.

Nagtama ang aming mga mata, at nakita ko kung paano dumilim ‘yon—kung paano mawalan ng emosyon.

“Sir Vieri, puwede na po kayong pumasok sa study room ni sir,” pahayag ng mayordoma. “Ma’am Elysia, sasama raw po kayo sa kaniya sabi ni sir.”