Chapter 2

Napapikit si Mara at mariing kinagat ang labi habang tinititigan ang laptop screen.

9:30 na ng gabi.

Pangatlong beses na niyang chine-check ang report.

Bawat number, bawat detalye—walang pwedeng magkamali.

Ayaw na niyang maulit yung nangyari kanina.

Pagkatapos ng ilang minuto, tuluyan niyang isinara ang file.

Wala.

Walang error.

Malinis.

“Finally…” bulong niya, halos mawalan ng lakas.

Kinuha niya ang printed copy at naglakad papunta sa opisina ng presidente.

Kumatok siya.

“Come in,” malamig na boses ang sumagot.

Pagpasok niya, nakita niya si Rafael—nakaupo sa swivel chair, nakaayos pa rin kahit gabi na.

Parang hindi napapagod.

“Inayos ko na po ulit yung report,” sabi niya, iniabot ang folder.

Kinuha iyon ni Rafael, mabilis na sinilip.

Pagkatapos, ibinaba.

“Sorry,” sabi nito, casual lang. “Mukhang ako yung nagkamali ng basa kanina.”

Parang wala lang.

Parang hindi siya pinabalik-balik sa trabaho buong araw.

Napatitig lang si Mara.

“Okay na?” tanong niya.

“Okay na.”

Tumango siya, handa nang umalis.

“Late na,” dagdag ni Rafael. “I’ll take you home.”

Napahinto siya.

“No need. May kotse ako,” mabilis niyang sagot.

Hindi na siya naghintay ng sagot.

Umalis siya agad.

Halos tumakbo palabas ng opisina.

—

Kinabukasan, eksaktong alas-diyes ng umaga, pumasok si Mara sa isang mamahaling restaurant sa Pasig, katabi ng ilog.

Soft ang ilaw.

Tahimik.

Malayo sa ingay ng lungsod.

Sa may bintana, may lalaking naka-suit na naghihintay.

Naka-eyeglasses, mukhang maayos, malinis tingnan.

“Mr. Luis?” tanong niya, may maliit na ngiti.

Tumayo ito agad.

“Yes. Ikaw si Mara?”

“Oo. Sorry, medyo late.”

“It’s okay,” sagot nito, sabay alalay sa upuan niya. “Please, sit.”

Napaupo siya.

“Umorder na ako ng soup and bread. Baka gutom ka na,” sabi nito.

Sakto, dumating ang waiter at inilapag ang mainit na mushroom soup at tinapay.

“Thank you,” sabi ni Mara, medyo nagulat sa pagiging thoughtful nito.

Inabot sa kanya ang menu.

“Order ka pa ng gusto mo.”

Nag-order siya ng ilang pagkain, tapos nagsimulang kumain.

Mainit ang soup.

Nakakagaan.

Parang unti-unting nawawala ang pagod niya kagabi.

Nag-usap sila.

Simple lang.

Pero maayos kausap si Luis.

May sense.

May respeto.

At may effort.

Hindi niya namalayan na medyo gumagaan ang pakiramdam niya.

Hanggang sa—

May tumabing presensya sa gilid nila.

Mabigat.

Nakakapanlamig.

“Ms. Santos.”

Tumigil ang kamay ni Mara.

Dahan-dahan siyang tumingala.

At nakita niya—

Si Rafael.

Tumayo siya agad.

“Sir…”

Kumabog ang puso niya.

Bakit nandito siya?

Hindi siya pinansin agad ni Rafael.

Inaayos lang nito ang cuff ng suot niyang suit—may maliit na asul na bato.

Pamilyar.

Masyadong pamilyar.

Naalala niya—

Minsan, nag-ipon siya ng ilang buwan para bilhan siya ng cufflinks.

Pero hindi nito sinuot.

“May pupuntahan akong meeting,” sabi ni Rafael, diretso. “Sasama ka.”

Parang utos.

Hindi pakiusap.

“Sir, off na po ako,” mahinahon niyang sagot.

Dahan-dahang tumingin si Rafael sa kanya.

Malamig.

“Rule 7,” sabi nito. “Uuwi ang secretary kapag uuwi ang boss.”

Nanigas si Mara.

“Gusto mo bang ulitin ko pa?” dagdag nito.

Kumagat siya sa labi.

Tumingin siya kay Luis.

“Sorry… kailangan ko umalis,” sabi niya, halatang nahihiya.

Pero bago pa siya makagalaw—

Bigla siyang hinatak ni Rafael.

“Wait—!”

Hindi na siya nakapagsalita.

Sa isang iglap, binuhat siya nito—parang wala lang.

“Ano ba! Ibaba mo ako!” sigaw niya, namumula ang mukha.

Napatingin ang mga tao.

Napahiya siya.

Pero hindi siya pinansin ni Rafael.

Diretso siyang dinala palabas hanggang makarating sila sa isang tahimik na bahagi ng building—yung viewing deck.

Mahangin.

Tahimik.

At walang tao.

“Rafael, ano bang problema mo?!” sigaw niya, paglapag sa kanya.

Inayos niya ang buhok niya, galit na galit.

Tumingin si Rafael sa kanya.

Walang emosyon.

“Hindi siya para sa’yo.”

Natawa si Mara—pero hindi masaya.

“At ikaw ba ang magdedesisyon nun?” sagot niya. “Boss lang kita. Wala kang karapatan sa personal kong buhay.”

“Meron,” diretso nitong sabi.

Natigilan siya.

“Kung ayoko, hindi ka pwede magpakasal.”

Nanlaki ang mata niya.

“Excuse me?”

Parang gusto niyang matawa, pero mas nangingibabaw ang galit.

“Ang kapal mo,” bulong niya. “Ikaw pwede kang mag-move on, tapos ako hindi?”

Hindi sumagot si Rafael.

Pero mas lalong tumindi ang tingin nito.

“Pagod na ako,” sabi ni Mara, mas mahina na. “Hindi ako makakapagtrabaho ngayon. Kung may problema ka, tanggalin mo na lang ako bukas.”

Tinulak niya ito.

At naglakad palayo.

Hindi na lumingon.

—

Sa labas, sinalubong siya ng malamig na hangin ng gabi.

Magulo ang buhok niya.

Magulo rin ang isip niya.

Naalala niya—

Yung araw na umalis si Rafael.

Madilim ang langit.

Tahimik ang bahay.

Iniwan siya nito ng ATM card at yung maliit nilang condo.

Walang paliwanag.

Walang paalam.

Pagkagising niya, may suot na siyang pulseras—yung lagi nitong suot dati.

Half red, half white.

Doon siya tuluyang naiyak.

Sa ilalim ng puno sa labas ng bahay nila.

Gusto niyang habulin.

Pero hindi siya makatayo.

Parang nawalan siya ng lakas.

At alam niya—

Hindi na ito babalik.

Pagkatapos nun, nagkasakit siya.

Halos dalawang araw siyang nilagnat.

Parang kalahati ng buhay niya nawala.

Apat na taon silang magkasintahan.

Dalawang taon na mag-asawa.

Tapos… ganun lang.

Natapos.

Dahil sa pressure.

Sa pamilya nito.

Sa mga taong gustong ipakasal si Rafael sa iba.

Hanggang sa isang araw—

Nawala ito ng ilang araw.

At nakatanggap siya ng litrato.

Nakahiga si Rafael sa kama.

May katabing sapatos ng babae.

At doon—

Tuluyan siyang bumitaw.

—

Ngayon, habang naglalakad siya sa gabi—

Napapikit si Mara.

Kahit anong pilit niyang maging matatag—

May mga sugat talagang hindi pa rin tuluyang naghihilom.

Lalo na kapag ang taong dahilan nun…

Biglang bumalik sa buhay mo.