Chapter 3

“Sir, hindi ba pwedeng si Mae na lang ang isama n’yo?” halos pigil ang inis sa boses ni Mara habang hawak ang planner niya.

“Nasa inyo na rin po ang tatlong secretary. Hindi naman po ako pwedeng lagi,” dagdag niya, medyo diretso na.

Hindi man lang tumingin si Rafael mula sa mga papel niya.

“Who’s the CEO?” tanong nito, kalmado pero matalim.

Napapikit si Mara saglit.

“Kayo po,” sagot niya, pilit pinapakalma ang sarili.

Grabe.

“May forty-seven minutes ka pa,” dagdag nito, sabay tingin sa relo.

Nanlaki ang mata niya.

Forty-seven?!

Halos tumakbo siya palabas ng opisina.

“Sh—”

Kinuha niya agad ang phone niya habang naglalakad nang mabilis.

“Ma, pwede mo bang sunduin si Nico mamaya? May dinner ako with boss, urgent.”

“Sige, anak. Ingat ka.”

“Thanks, Ma!”

Paglabas niya ng building, dire-diretso siya sa parking.

Kung thirty minutes ang byahe—

Seventeen minutes na lang para mag-ayos.

Grabe.

Mas mahirap pa ‘to kaysa exam.

—

Pagdating sa apartment niya, parang bagyo ang bilis ng galaw niya.

Bihis.

Makeup.

Ayos ng buhok.

Lahat minadali.

Paglabas niya ulit, eksaktong sakto—naka-park na sa gilid ng kalsada ang itim na luxury car.

Napahinto siya sandali.

Parang hindi pa rin siya sanay.

Binuksan ang back door mula sa loob.

Wala na siyang choice.

Sumakay siya.

Pag-upo niya, napalingon si Rafael sa kanya.

At doon—

Naramdaman niya agad ang tingin nito.

Diretso.

Mabigat.

Dahan-dahang bumaba mula sa mukha niya pababa sa leeg, hanggang balikat.

Napakagat siya sa loob ng labi.

Naka-blue dress siya—strapless.

Hindi naman sobrang revealing.

Pero sapat para maramdaman niyang… exposed siya sa titig nito.

“Sir,” sabi niya, pilit steady ang boses, “medyo bastos na po yung ganyan.”

Ngumiti si Rafael—yung tipong hindi mo alam kung biro o hindi.

“Wala ka pa ring boyfriend?” tanong nito bigla.

Napakunot-noo siya.

“Excuse me?”

“Tahimik ka masyado,” dagdag nito. “Dati hindi.”

Napasinghap siya.

“Ang kapal n’yo,” sagot niya. “Hindi porket boss ko kayo, pwede n’yo na akong tanungin ng ganyan.”

“Mas mataray ka pa nga ngayon,” sabi nito, parang natutuwa pa.

Napairap si Mara at tumingin sa labas ng bintana.

Pero kahit pilit niyang iniwas ang tingin—

May pumasok na alaala.

College.

Second year.

May nagbiro sa kanya noon—tinawag siyang “patpat,” kulang daw sa curves.

Umuwi siya noon, bad trip.

Si Rafael ang kasama niya.

“Sino nagsabi nun?” tanong nito.

“Hayaan mo na,” sagot niya.

Pero hindi siya pinabayaan.

Dinala siya nito sa isang lugar—sa isang burol sa labas ng city.

Tahimik.

May malaking puno.

At maliwanag ang mga bituin.

Doon—

Nagsimula ang lahat.

At doon din—

Pinakamahirap kalimutan.

Napapikit si Mara saglit.

Hindi niya dapat iniisip yun.

Hindi na.

—

May kinuha si Rafael sa bulsa niya.

Isang kahon.

Binuksan.

Isang kuwintas.

Kumikinang.

Halatang mahal.

Lumapit ito sa kanya.

Masyadong malapit.

Naamoy niya ang pabango nito—citrus.

Parehong-pareho ng dati.

Biglang bumilis ang tibok ng puso niya.

“Sir, please—” sabi niya, umatras ng konti.

“Ikabit mo ‘to,” sabi nito. “Huwag mo akong ipahiya.”

Nanigas siya.

Naalala niya—

Ito yung kuwintas na nakita niya kanina sa opisina.

Sobrang mahal.

Hindi niya kayang bayaran kahit ilang taon pa siyang magtrabaho.

“Sir, hindi ko po kaya ‘to,” sabi niya. “Baka masira—”

“As long as hindi mo sinasadya, hindi mo babayaran,” sagot nito, parang wala lang.

Tumingin ito sa suot niya.

“Simple masyado,” dagdag nito. “Hindi bagay.”

Napahinto si Mara.

Gusto niyang tumanggi.

Pero alam niyang reputasyon nito ang nakasalalay.

“Sige,” mahina niyang sabi.

“After ng event, ibabalik ko agad.”

Lumapit ulit si Rafael.

Dahan-dahan niyang ikinabit ang kuwintas sa leeg niya.

Ramdam niya ang hininga nito sa balat niya.

Yung daliri nito—

Bahagyang dumampi.

Napapikit siya saglit.

Hindi niya alam kung bakit nanginginig siya.

“Hindi mo pa rin ako nakakalimutan, no?” biglang tanong nito, mababa ang boses.

Napadilat siya.

Napatingin dito.

“At bakit ko naman gagawin yun?” sagot niya, pilit matapang. “Ano bang meron sa’yo?”

“Yung tono mo,” sabi nito, nakangiti. “May galit. Ibig sabihin may natira.”

Napairap siya.

“Sir, kung may alam kayo kung paano maging maayos na ex—please gawin n’yo. Parang patay na dapat, di ba?”

Tahimik sandali.

“Maraming babae ang gustong mapalapit sa inyo ngayon,” dagdag niya, medyo mapait ang ngiti. “Bakit ako pa rin?”

“Gusto mo bang pumila?” tanong nito, diretso.

Napatingin siya, inis.

“Hindi ako ganun,” sagot niya. “Hindi ako yung tipong pumapatol sa boss.”

“Ah,” sabi nito. “So anong ginagawa mo pag… kailangan mo?”

Natigilan siya.

“Ano?”

“Don’t tell me wala.”

Namula siya.

Hindi dahil nahihiya—

Kundi dahil sa inis.

“Hanap,” sagot niya, diretso. “Temporary. Mas okay pa.”

Napataas ang kilay ni Rafael.

“Ang tapang mo.”

“Mas tapang n’yo,” sagot niya agad. “Nawala kayo ng ilang araw dati, tapos may ibang kasama na.”

Tahimik.

Pero naramdaman niya—

Nag-iba ang aura nito.

Mas mabigat.

Mas seryoso.

“Past na yun,” sabi nito.

“Hindi para sa’kin,” sagot niya.

Nagkatinginan sila.

Sandaling katahimikan.

Pero puno ng lahat ng hindi nasabi.

Ng lahat ng sakit.

Ng lahat ng natira.

Ngumiti si Rafael—pero hindi masaya.

“Gusto mo bang ulitin?” tanong nito, mababa ang boses. “Just for fun?”

Nanlaki ang mata ni Mara.

“Are you insane?”

Pero kahit galit siya—

Hindi niya maitanggi.

Na sa loob ng puso niya—

May parte pa rin na hindi pa tuluyang naka-move on.

At yun ang pinaka-delikado sa lahat.