Chapter 4

“Lasing ka na?”

 Napakunot-noo si Mara habang tinitingnan yung hawak niyang champagne.

 Isang baso pa lang naman.

 Hindi naman siya ganun ka-hina… ‘di ba?

 Pero bakit parang umiinit na ulo niya?

 Ibinaba niya yung plato sa mesa at tumingin sa paligid. Ang ingay. Ang daming tao. Halos lahat naka-formal, halatang mayayaman, sanay sa ganitong klaseng lugar.

 Siya—hindi.

 Hindi siya sanay.

 Hindi siya komportable.

 Parang hindi siya bagay dito.

 Hinahanap ng mata niya si Rafael. Ilang segundo lang, nakita rin niya—nasa kabilang side ng hall, napapalibutan na naman ng mga tao. May kausap, may tumatawa, may gustong magpa-impress.

 Normal.

 Ganun naman lagi.

 Huminga siya nang malalim at naglakad papunta roon.

 Kailangan niya lang makalapit. Kahit sandali lang.

 Pero hindi pa siya nakakaabot—

 “Miss.”

 Napahinto siya.

 May lalaking nakaharang sa kanya. Naka-puting suit, maayos tingnan, pero may kung anong off sa ngiti.

 “Ang ganda mo. Pwede bang makipagkilala?”

 Automatic ang sagot niya. “Sorry, may kasama ako.”

 Tangka niyang umiwas, pero hindi siya pinadaan.

 Mas lumawak pa yung ngiti ng lalaki.

 “Parang nahihilo ka,” sabi nito, sabay hawak sa braso niya. “Samahan na kita sa labas.”

 Napangiwi si Mara.

 “Hindi, okay lang—”

 Pero hindi niya natapos.

 Biglang napunta yung kamay ng lalaki sa bewang niya.

 Mahigpit.

 Hindi na normal.

 “Uy, bitawan mo ko,” sabi niya, pilit kumakawala.

 Pero ang hina ng katawan niya.

 Parang nawawala yung lakas niya.

 Parang lumulutang.

 “Sandali—”

 Gusto niyang sumigaw.

 Pero agad siyang tinakpan ng lalaki sa bibig.

 “Mmm—!”

 Nanlaki ang mata niya.

 Biglang kabog ng puso.

 Takot.

 Pinilit niyang pumiglas, pero hinila siya palabas—palayo sa ilaw, palayo sa mga tao.

 Papunta sa likod.

 Mas tahimik.

 Mas madilim.

 “Stop—!” pilit niyang sigaw, pero halos walang lumalabas.

 Walang nakakarinig.

 Walang tumutulong.

 At doon niya naramdaman—

 Yung totoong takot.

 —

 Sa balcony, may babaeng nakasandal, naninigarilyo.

 Tahimik lang siya kanina.

 Pero nakita niya lahat.

 Mula sa paglapit ng lalaki.

 Hanggang sa pagkaladkad kay Mara.

 Nag-iba yung tingin niya.

 Kinuha niya agad yung phone.

 “Kinukuha na siya,” sabi niya, diretso.

 —

 Hindi pa umaabot ng sampung segundo—

 Biglang nag-iba ang takbo ng gabi.

 Lumabas si Rafael mula sa loob, mabilis, diretso, walang lingon-lingon.

 Parang may hinahabol.

 “Nasaan?” tanong niya.

 Tinuro ng babae yung direction.

 “Sa lounge.”

 Sasugod na siya—

 Pero hinawakan siya.

 “Ganun mo na lang siya tutulungan?” tanong ng babae. “Nakalimutan mo na ba lahat?”

 Hindi siya tumingin.

 “Inaayos ko lang yung hindi dapat nangyayari.”

 Tinanggal niya yung kamay nito.

 “At ikaw na bahala sa iba.”

 At umalis siya.

 Mabilis.

 —

 Paglapit niya sa pinto—

 Narinig niya agad.

 “Bitawan mo ko!”

 Boses ni Mara.

 Hindi galit.

 Hindi matapang.

 Takot.

 Nanikip dibdib niya.

 Hindi na siya nag-isip.

 Sinipa niya yung pinto.

 Bumukas agad.

 At pagpasok niya—

 Yun na.

 Yung lalaking naka-puti, pinipilit si Mara sa sofa.

 Hinahawakan yung damit niya.

 Walang pagdadalawang-isip—

 Sinugod niya.

 Isang suntok.

 Dalawa.

 Sunod-sunod.

 Hanggang bumagsak yung lalaki.

 Tahimik.

 Wala nang galaw.

 Huminga nang malalim si Rafael.

 Parang nanginginig pa yung kamay niya.

 Paglingon niya—

 Nandoon si Mara.

 Namumula.

 Hindi normal.

 Malabo yung tingin.

 “Mara…” mahina niyang tawag.

 “Raf…”

 Yung sagot niya—mahina, lutang.

 At bago pa siya makapagsalita—

 Bigla siyang niyakap.

 Mahigpit.

 Parang kumakapit.

 Napapikit si Rafael.

 Apat na taon.

 Apat na taon na wala ‘to.

 Yung ganitong lapit.

 Yung ganitong pakiramdam.

 Pero hindi pa siya nakakagalaw—

 Biglang kumagat si Mara sa baba niya.

 “Hey—”

 Napahinto siya.

 Hindi malakas.

 Pero sapat para magising lahat ng pakiramdam niya.

 Tapos—

 Dumulas yung labi nito pababa.

 Hanggang leeg.

 Napahigpit ang hawak niya sa braso nito.

 “Mara,” paos niyang sabi. “Alam mo ba ginagawa mo?”

 Parang saglit lang itong natauhan.

 Pero bumalik agad.

 Mas lumapit.

 Mas kumapit.

 “Ang sama ng pakiramdam ko…” bulong nito. “Hindi ko kaya…”

 Doon siya natauhan.

 Hindi ‘to normal.

 Hindi lang ‘to alak.

 “Damn…”

 Hindi na siya nag-aksaya ng oras.

 Hinubad niya yung coat niya, ibinalot kay Mara.

 Binuhat niya ito.

 Magaan.

 Sobrang gaan.

 At mas lalong sumikip dibdib niya.

 Lumabas siya agad.

 —

 Sa labas, may naghihintay na.

 Yung babaeng tumawag.

 “Inayos ko na,” sabi nito, sabay abot ng susi. “Room sa taas.”

 Tumango lang siya.

 Wala nang usap.

 Diretso elevator.

 —

 Pagdating sa room, dahan-dahan niyang inilapag si Mara sa kama.

 Pero hindi pa siya nakakatayo—

 Hinawakan na siya.

 Hinila yung kurbata niya.

 Yung kamay—

 dumiretso sa loob ng polo niya.

 Napapikit siya.

 “Stop,” bulong niya, hinawakan yung kamay nito.

 Pero hindi siya pinakinggan.

 Mas lalo lang itong lumapit.

 “Mara,” mas malinaw na sabi niya. “Tumingin ka sa’kin.”

 Ilang segundo.

 Tapos tumingala ito.

 Malabo pa rin yung mata.

 Pero—

 nakilala siya.

 Nanlaki yung mata niya.

 “Rafael…”

 At doon—

 Parang biglang nagising.

 Biglang umatras.

 Parang napaso.

 “Hindi…”

 Tumayo siya agad.

 Nagmadaling pumasok sa banyo.

 “Wait—”

 Hindi na siya umabot.

 SLAM.

 Sarado na yung pinto.

 Tahimik.

 Sobrang tahimik.

 Nakatayo lang si Rafael.

 Nakatitig sa pinto.

 Hindi gumagalaw.

 Hindi kumakatok.

 Hindi rin umaalis.

 Kasi kahit anong gawin niya—

 Hindi niya mabubura yung nakaraan.

 At hindi niya alam—

 Kung gusto pa ba nitong bumalik.