ตอนที่ 3

“นึกแล้วว่าแกต้องคิดอะไรไม่ซื่อแน่ๆ เห็นผิดปกติตั้งแต่ชวนอากอล์ฟให้พามาเที่ยวทะเลตอนเรียนจบม.ปลาย นี่แกเป็นคนริอาจทำตัวแบบนี้แล้วรึ?” ชายสูงวัยถามด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ สายตามองเพื่อนตนที่คงจะฟาดลูกสาวเขาไปอิ่มท้อง ไม่รู้กี่ยกแล้ว แต่ยังพยายามสงบเอาไว้ เพราะด้วยมิตรภาพที่ดีของเพื่อน และลูกเพื่อน ถึงแม้เขาจะเป็นคนดีเรื่องงาน แต่กับลูกสาวเขาแล้ว เขาไม่รู้ว่าจะเรียกว่า ดีหรือเลว ที่แอบฟาดไปไม่บอกเขา ไม่ขอเขาก่อน

“ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ พ่อ พิมอธิบายได้” เด็กสาวพยายามจะอ้าปากเถียง คนเป็นพ่อยกมือห้ามปราม ไม่อยากฟังสิ่งที่ลูกสาวกำลังจะพูด

“พอ! พ่อไม่อยากตบหน้าแก เจ็บมือ!!! แค่มาเห็นแกเป็นแบบนี้ มันก็เจ็บใจพอแล้วที่แกแหกอกพ่อ!” น้ำเสียงเน้นหนักเรียบ แม้จะไม่ตะคอก ก็ทำให้เด็กสาวเจ็บอกในทันที เธอไม่ได้ทำให้พ่อเสียหน้าหรืออับอาย เธอแค่อยากมีความสุขกับชายที่รัก แม้ว่าจะให้พ่อรู้เรื่องนี้ผิดเวลาก็ตาม ตอนนี้ดันมาเจอสภาพนี้อีก…

“คุณลุงวิชิตครับ เรื่องนี้ผมรับผิดชอบน้องพิมได้นะครับ” กอล์ฟตั้งใจจะคุยกับพ่ออยู่แล้ว อย่างน้อยความเป็นเพื่อนของลุงวิชิตกับพ่อเขา น่าจะทำให้ยอมฟังกันบ้าง แม้ว่าจะมากหรือน้อยก็ตาม

“ถ้ากอล์ฟจะพูดกับลุงก่อนเกิดเรื่องนี้ ลุงจะไม่ว่าสักคำ น้องยังเด็กอยู่นะ” สำหรับวิชิต พิมยังเด็กเสมอ เพราะเธอยังอ่อนต่อโลกนัก แต่ดันหาเรื่องมาเจอของแข็งแบบนี้ คนเป็นพ่อชักจะเป็นห่วงมากกว่าจะปล่อยให้ละสายตา

“คะ ครับ” กอล์ฟตอบไม่ถูกนอกจากน้อมรับทราบ และเงียบ จากที่เคยเครื่องร้อนรุ่มเวลาอยู่กับพิม ตอนนี้เขาเริ่มหนาวสั่นเย็นเฉียบ จนต้องหาเสื้อมาสวมทับเพื่อให้คลายหนาวลงบ้าง ยิ่งพ่อของพิมอยู่ในห้องนี้ด้วยแล้ว ความอึดอัดมันก็เพิ่มทวีไปอีก

“ถ้าเป็นแบบนี้ พ่อคงจะปล่อยให้ไปเรียนเมืองนอกไม่ได้ แม้ว่าพ่อจะเคยหวังว่าลูกจะเติบโตได้มากกว่า สนใจเรื่องอื่น พ่อไม่คิดว่ามันจะไร้สาระ แต่บางครั้งเรียงลำดับบ้างก็ได้” คนเป็นพ่ออยากให้ลูกสาวเรียนสำเร็จเป็นเรื่องเป็นราว ก่อนที่จะมีชีวิตครอบครัว หรือการเลือกสามีสักคน เขายังไม่อยากให้ลูกสาวรีบร้อนนัก แต่เห็นว่าตอนนี้พิมรีบการมีแฟนก่อนจะเรียนจบ มันทำให้เขาลำบากใจพอสมควร แม้รู้อยู่เต็มอกว่า สักวันลูกสาวต้องโตและแต่งงานออกเรือนไปก็ตาม

“พ่อคะ พิมอยากเติบโตด้วยขาของตัวเอง ที่ผ่านมาพ่อดูแลพิมมาอย่างดี และพิมก็เชื่อฟังมาตลอด แต่ครั้งนี้ขอพิมได้ตัดสินใจเลือกทางเดินเพื่อเติบโตเอง ไม่ให้พ่อต้องเป็นห่วง เป็นภาระบ้างนะคะ” เด็กสาวอยากจะพิสูจน์ตัวว่า เธอเองก็มีวุฒิภาวะที่จะเติบโตมาบ้างแล้ว แต่สายตาของพ่อแล้ว เธอก็ยังเป็นแค่เด็กที่อยากจะเอาชนะในแต่เกมส์มากกว่า

“เอางี้นะ พ่อจะให้เวลาพิมไปคิดก่อนกลับบ้าน มะรืนนี้นะ… ถึงบ้านค่อยมาตัดสินใจกับพ่อใหม่” เขาคิดว่าน่าจะให้เวลาลูกสาวได้คิดบ้าง การเลือกทางเดินในอนาคตของพิม มันเป็นช่วงเวลาสำคัญก็ ณ เวลา เธอต้องเลือกว่า จะเรียนต่ออย่างตั้งใจ หรือ แต่งงานกับสามี ออกเรือน ออกจากบ้านเขาแทน

วิชิตกล่าวน้ำเสียงเข้มเด็ดขาดจบ เขาไม่ได้เสียงดังอคติใส่ ตัดบทเดินออกจากห้อง ทิ้งลูกสาวไว้ให้กอล์ฟเพียงลำพังสองคน เขาไม่อาจบังคับลูกสาวต่อไปได้ เพราะเลี้ยงได้แต่ตัว ส่วนความรักเขาคงไม่คาดหวังว่าจะเลือกคู่ให้ ในเมื่อพิมเลือกไปแล้ว ดันเป็นลูกเพื่อนของตัวเองเสียด้วย แอบผิดหวังเบาๆ ในขณะที่อยากจะดูต่อไปว่า เขาอาจจะคิดผิดก็ได้

******

“พ่อต้องโกรธแน่ๆ เลย” น้ำเสียงพิมเปรยท้อพลางทรุดลงบนปลายเตียง แม้จะมีเพียงแค่ผ้าขนหนูก็ตาม แววตาที่เคยสุขสม ยามนี้เต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งความกังวลว่า พ่อจะเกลียดเธอจนอาจจะตัดหางปล่อยวัด หรืออาจจะโดนตัดสิทธิ์ความเป็นลูกทุกอย่างด้วยมั๊ง ยิ่งพิมคิด ยิ่งตกอยู่ในความดำมืดยิ่งกว่ากลางคืนบนท้องทะเล

“ถ้างั้น เรามาทำให้ท่านหายโกรธพิมเถอะ ท่านยังให้เวลาพิมตัดสินใจ ว่าจะคิดอย่างไรต่อไปมิใช่รึ?” กอล์ฟให้กำลังใจอย่างมีความหวัง ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมด จะไม่ทำให้พิมต้องอับอายหรือมีมลทิน เพราะอย่างไรก็ตาม กอล์ฟคงไม่อต้องการให้พิมเผชิญกับอนาคตที่เต็มไปด้วยขวากหนามเพียงลำพัง เขาคิดว่าควรมีส่วนรับผิดชอบชีวิตเธอ หลังจากได้กันมาทั้งวันแล้ว

“พ่อไม่ใช่คนหายโกรธง่ายๆ แม้ว่าจะหน้านิ่งๆ แบบนี้ก็เถอะ พิมกลัวว่าท่านจะยังกลัวนานน่ะสิ” เด็กสาวพอจะรู้จักนิสัยพ่อเป็นอย่างดี กว่าจะหายโกรธได้ มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะทำให้ท่านเชื่อใจว่า เธอจะไม่ทำตัวผิดๆ เหลวไหลอะไรแบบนี้ แต่มันเป็นความผิดร้ายแรงสำหรับเธอก็จริง แต่พิมก็อยากพิสูจน์ว่าเธอโตพอที่จะเดินด้วยการตัดสินใจตัวเอง

“มันจะต้องมีวิธีสิพิม! ถ้าเช่นนั้น ผมจะทำให้พิมสมองโล่งเอง เผื่อว่ามันจะทำให้พิมสบายใจ และหาทางออกได้ดีกว่านี้” กอล์ฟคิดว่า มาทำให้พิมน้ำแตกออกดีกว่า เผื่อว่าจะทำให้เธอคลายความกังวล และหาวิธีแก้เครียดได้ดีกว่านี้

แขนชายหนุ่มกวาดเด็กสาวเอาไว้ในอ้อมกอด เพื่อสวมกอดแนบแน่น พลางโน้มหน้าลงต่ำบรรจงจุมพิตปลอบโยนอย่างห่วงใยเอ็นดู เด็กสาวเงยหน้าตอบรับรอยจูบแห่งความรัก พลางยื่นสองแขนช้อนรอบคอ โอบกอดอย่างเต็มใจ เธอต้องการความช่วยเหลือจากเขา เพื่อพิชิตใจพ่อให้ยอมรับเธอให้เติบโตบ้าง ถึงเวลาแล้วที่พิมอยากจะทำอะไรด้วยตัวเองบ้าง

กายชายผลักดันให้ร่างเด็กสาวนอนราบ เพื่อจิกดึงผ้าขนหนูของเด็กสาวให้เปิดเผยร่างที่ซ่อนอยู่ ปรากฏต่อหน้าเขาอีกครั้ง และผ้าขนหนูของเขาก็ถูกมือพิมปลดมันออกเช่นกัน พลางใช้อีกสองมือบางๆ รนเสื้อเขาให้ถอดออกจนเหลือเพียงกายเปลือยเปล่า

“เรามาต่อกันให้สุดเถอะ มีเวลาคิดแค่มะรืนนี้…” พิมบอกพลางมองดวงตากอล์ฟอย่างจริงจัง เวลานี้มีเพียงเขาเท่านั้น ที่จะกู้สถานการณ์ความโกรธของพ่อเธอได้

สองแขนชายหนุ่มขนาบข้างลำตัวเด็กสาว ในขณะที่เรือนขาทั้งสองยืดยาวพาดไหล่เขา ยกก้นสูงเพื่อเปิดร่องกลีบอวบเผยออ้ารอรับเห็ดใหญ่ขนาดยาวแข็งทั้งลำ รอรับมันบุกเข้ามาในบ้านหอยสด เด็กสาวถึงกับกลั้นเสียงเม้มปากหน้าเบ้ ยิ่งรับของหนักเอ็นใหญ่แน่นทั้งลำเข้ามา เธอทั้งรู้สึกแน่นอึดอัดจุกท้อง เผลอครางอย่างลืมตัว

แรงตอกอัดจัดเต็มหมดลำ เสียบลึกทิ่มแทงซ้ำๆ รัวเร็วหนักแน่นจนเด็กสาวเสียวซ่านตัวสั่น กอล์ฟเร่งความเร็วโน้มตัวกดเรือนขาเธอจนราบแนบนิดกับอกกลมที่เด้งนวลอยู่แล้ว บีบอัดบวมแน่นกระจายเต็มพื้นที่ร่างเล็กแนบแน่น กายพิมร้านผ่าวตัวสั่นแทบทันไม่ไหว เสียวกระสันถึงจุดสุดยอดน้ำแตกหลั่งไหลทะลักกระเฉาะดันเห็ดแข็งใหญ่ยาว จนมันต้องลากออกมาด้วยแรงอัดฉีดของเด็กสาว

ชายหนุ่มเห็นว่าพิมเสร็จเสียวน้ำแตกหลั่งไหลมากมายเพียงนี้ จึงได้จัดตอกย้ำ กระแทกหนักๆ เพื่อเขาจะเสร็จสู่สวรรค์ตามเธอไปติดๆ เด็กสาวครางเพ้อน้ำตาไหล ลืมความโกรธของพ่อ และคลายความเครียดที่ถาโถมเข้ามา ขอเพียงความสุขยามนี้ทำให้เธอคลายความกังวลทั้งหมดได้ เธอจะหาทางไปเคลียร์กับพ่ออีกครั้ง เมื่อกลับไปถึงบ้าน

กอล์ฟจัดหนักตอกระรัวเร็ว เสียหายชายร้อนรุ่ม ความเครียดเมื่อสักครู่ ทำให้เขาเกิดกำหนัดอยากจัดหนักกับพิมอยากเร็วและแรงกระแทกลึก เขาจึงซอยสะโพกระรัวเสียพิมกรีดร้องด้วยความสุขแทบคลั่ง อัดฉีดของเหลวพวยพุ่งในท้องน้อยของเด็กสาวแทบทะลักเยิ้มจนเขาต้องค่อยๆ ลดความเร็วเพราะเสียวซ่านแตกขุ่นขาวจนกระเฉาะหลั่งไหลจบระรอกนี้

ชายหนุ่มอัดเห็ดใหญ่ยาวดันจนสุด และลากออกมา น้ำขุ่นขาวหยาดเยิ้มล้นออกจากปากหอยที่บวมแดงด้วยแรงกระแทกด้วยไข่กลมสองใบจากกอล์ฟ เด็กสาวหอบหายใจกระเพื่อมอกกลมขึ้นลงอย่างเหนื่อยล้า ขอเพียงได้สวมกอดกอล์ฟเอาไว้แน่นๆ เธอจะไม่ยอมให้เขาหายไปจากชีวิตเธอ เพราะพ่อคนเดียวเป็นอันขาด

******