ตอนที่ 4

เพราะความลำบากและสองพ่อลูกอาศัยกันเพียงลำพังสองคน เยลลี่เป็นเด็กสาวที่เชื่อฟังยศมาก แม้จะรู้สึกเสียใจที่พ่อแม่ทอดทิ้ง และมาอยู่กับอายศก็ตาม ยศเชื่อว่าเยลลี่เป็นลูกสาวของตน แต่เยลลี่ไม่รู้สึกว่าอายศจะเป็นพ่อเสียด้วยซ้ำ ต้องทนเรียกพ่อ แม้ว่าจะรู้อยู่เต็มอกว่าพ่อของเธอจริงๆ คือยอด แต่หลังจากแม่บอกว่าอายศคือพ่อแท้ๆ ทำให้เยลลี่รู้สึกโดนแม่โกหกใส่อีก ว่าทำไมไม่บอกความจริงกับอายศว่าเขาไม่ใช่พ่อแท้ๆ ของเธอ

เยลลี่จึงไม่อยากจะเจอหน้าแม่ แม้ว่าเธอจะกลับมาเยี่ยมตอนยศไม่อยู่ก็ตาม เขาสมัครงานไปเป็นรปภ. เพื่อหาเงินเลี้ยงปากเลี้ยงท้อง และส่งเสียเลี้ยงลูกสาวไปเรียนด้วยตัวเขาเอง

เยลลี่เป็นเด็กประถมที่หน้าตาดี ใช้เวลาว่างไปช่วยงานที่บ้าน หัดทำอาหารเพื่อเป็นข้าวกลางวันให้พ่อซึ่งตรากตรำไปทำงานหนักเพื่อเลี้ยงดูเธอ มีบ้างที่พ่อยศมีนั่งเศร้าเพียงลำพัง เพราะคิดถึงแม่และเธอเองก็อยากจะปลอบใจพ่อบ้าง จึงเข้าไปนั่งสวดกอดเพื่อให้พ่อสบายใจ

“คิดถึงแม่อีกแล้วรึจ๊ะ? พ่อจ๋า…” เยลลี่อยากให้พ่อสบายใจ เมื่อเธอเห็นว่าเขามีสีหน้ากังวลกระวาย

“แม่เอ็งโคตรโกหกตอแหลจริงๆ !!!” น้ำเสียงของยศหันมามองเยลลี่ด้วยความไม่พอใจ มันไม่ใช่ความผิดของเยลลี่เลย แต่เป็นความผิดของหญิงล้วนๆ ที่ต้องให้เขามาเจอสภาพนี้ และมาพบกับความจริงบางเรื่อง

“แม่ทำอะไรให้พ่อไม่พอใจอีกอ่ะ?” เยลลี่ถามด้วยความสงสัย รู้สึกสงสารพ่อเหลือเกิน แม้ว่าเวลามันจะผ่านมาแล้วกว่าหกปีที่เยลลี่มาอยู่กับพ่อได้ เธอสวดกอดแน่นขึ้น ยิ่งทำให้พ่อกอดตอบแน่นกลับ เพราะรักและห่วงใยลูกสาวคนนี้มาก ไม่อยากให้เธอไปเป็นแบบเดียวกับแม่

“แม่เอ็งกับพี่พ่อเอ็ง ลุงยอดน่ะ เขาแยกทางกันแล้ว เพราะเรื่องเงิน ผ่อนบ้านต่อไม่ได้ก็โดนยึด แถมรถก็ถูกยึดด้วย เพราะไม่มีเงินส่ง ลุงยอดเอ็งเป็นโรคซิฟิลิสเพราะติดมาจากแม่เอ็งก และแม่เอ็งก็ถูกจับได้เรื่องแอบไปได้กับชายอื่น…แม่งไม่รู้กี่คน พ่อไม่น่ารู้จักกับแม่เอ็งเลยจริงๆ!” ยศเล่าเรื่องที่เพิ่งทราบมาจากยอด ที่โทรศัพท์มาด้วยความเจ็บช้ำน้ำใจ ที่เคยช่วยเหลือดูแลหญิงอย่างดี มาพบความจริงในภายหลังว่า เธอแอบไปเป็นนางโสฯ เพื่อช่วยหายอดผ่อนบ้าน และความลับนี้ก็พังเพื่อพบลูกค้าของหญิงสามคนในห้องนอนของยอด ตอนเธอบอกว่าได้มาหมื่นหนึ่งเพื่อผ่อนรถให้ยอด

“พ่อจ๋า… แล้วแม่กับลุงยอดเลิกกันหรอคะ?” อันที่จริงเธอรู้ว่าลุงยอดเป็นพ่อแท้ๆ ของเธอ และตอนนี้เยลลี่กำลังปลอบใจอายศอยู่ แม้ว่าจะเรียกเขาว่า “พ่อ” ก็ตาม

“เลิกกันแล้วล่ะ เพราะหมดเงินไปรักษาตัว แทนที่จะให้แม่เอ็งไปใช้จ่ายเรื่องทำช่องคลอดเอากับชายอื่นน่ะ หวังราคาตอนฟันกันน่ะ” น้ำเสียงของยศเข้มเครียด ไม่น่ามาเจอหญิงเป็นคนแบบนี้เลย เพียงแค่เธอเผลอใจง่ายถ่างขา ทุกอย่างก็เผยตัวตนของหญิงเสียสิ้น

“แม่ไม่น่าทำตัวแบบนี้เลย” เสียงเด็กสาวห่อเหี่ยว เสียใจเมื่อรู้ว่าแม่เป็นคนยังไง เด็กสาววัยสิบเอ็ดปีหวังเพียงว่าจะไม่ทำให้พ่อผิดหวัง

******

วันเวลาผ่านไปหนึ่งปี หญิงซมซานกลับมาหายศ เพราะเธอเริ่มไม่มีลูกค้า หาเงินลำบาก บวกกับอายุมากหางานประจำทำก็ไม่ได้ จะร้านขายของออนไลน์ขายก็มีแต่คนตราหน้าว่า สินค้าโสเภณีขายจนหมดตัวแล้ว ของที่ขายเป็นของทิพย์อีกรึเปล่าก็ไม่รู้ หญิงรู้สึกแย่มากที่หางานทำไม่ได้เลย เธอไม่อยากลำบาก และเธอก็อยากจะคืนดีกับยศ ในเวลาที่เยลลี่กำลังเติบโตกำลังเป็นวัยแรกแย้ม เริ่มเรียนมัธยม

“แม่กลับมาทำไม?” เยลลี่เริ่มมีสีหน้าขมวดคิ้ว สงสัยในตัวแม่อีกว่า ครานี้แม่จะมาโกหกอะไรอีก ที่ทำให้ทุกๆ คนเสียใจ

“ขอมาอยู่ด้วยได้มั๊ยเยลลี่ บอกพ่อเอ็งได้มั๊ยว่าแม่มาขออาศัยสักระยะ” หญิงบอกลูกสาวด้วยเสียงที่หมดหนทาง และเธอก็อยากให้พวกเขาสองพ่อลูกให้อภัยเธอ เยลลี่ค่อนข้างกลัดกลุ้มอยู่ว่าจะพ่อจะตัดสินใจยังไง จึงให้แม่มาพักอยู่ในบ้าน เพื่อรอคุยกับพ่อของเธอ ซึ่งกำลังจะเลิกงานตอนเย็นนี้ เยลลี่ทำหน้าที่เดิมคือไปทำอาหารเย็นเหมือนกับทุกๆ วัน เพื่อทำกับข้าวให้แม่ทาน และพ่อของเธอกำลังจะกลับมาเร็วๆ นี้

“เอ็งทำกับข้าวอร่อยขนาดนี้ ไม่เปิดร้านอาหารออนไลน์ไปเลยล่ะ” หญิงบอก เพราะกับข้าวฝีมือลูกสาวอร่อยมากจนเธอมองเห็นรายได้ทันที

“พ่อก็บอกแบบนี้เหมือนกัน แต่หนูยังเด็กอยู่ คงต้องรอให้บรรลุนิติภาวะ ไม่ก็ต้องจดทะเบียนเป็นชื่อพ่อไปก่อน แต่มันจะเหนื่อยเกินไปสำหรับหนู ที่เรียนไป ทำกับข้าวไปด้วย ตั้งใจว่าช่วงปิดเทอมจะลองทำขายเป็นเดือนๆ กับช่วงวันหยุด” เยลลี่คุยเล็กน้อย เพราะเห็นยศบอกว่า ไม่อยากให้กระทบกับการเรียนของเธอมากเกินไป ยิ่งโต ก็ยิ่งเรียนหนักขึ้น

“ให้แม่เป็นเจ้าของมั๊ย พอได้รายได้ ค่อยมาแบ่งกัน” เพียงพูดนี้ทำให้เยลลี่รู้สึกไม่ค่อยดี และไม่อยากตอบรับอะไรมาก ประจวบเหมาะที่ยศกลับมาถึง เห็นหญิงมาอยู่ในบ้านกินข้าวอยู่ และมองหน้าเยลลี่ เธอแทบตกใจที่เห็นสีหน้าของพ่อไม่พอใจที่เห็นแม่มาอยู่ในบ้านตามลำพังกับเธอ

“จะมาหลอกอะไรลูกอีกล่ะ? ที่ผ่านมาหลอกคนทั้งโลกยังไม่พออีกหรอ?” ยศยังโกรธทุกเรื่องที่หญิงได้ก่อไว้ แม้กระทั่งตอนนี้กำลังจะทำให้ลูกสาวของเขาเดือดร้อนและเสียใจอีก ยศไม่อยากยอมให้หญิงมาหลอกลูกสาวอีกแล้ว แม้ว่าบ้านไม้หลังเก่าๆ นี้กำลังจะเป็นไทในเร็ววันนี้ก็ตาม เขาผ่อนมันเกือบจะหมดแล้ว

“พี่ยศ หญิงแค่กำลังลำบาก มาขออาศัยสักระยะได้มั๊ย?” พวกเขากำลังต่อล้อต่อเถียง ด้วยสายตาที่กำลังจะฟาดฟันต่อหน้าเยลลี่

“เยลลี่กลับห้องไปทำการบ้าน พ่อขอคุยกับแม่เขาหน่อยได้มั๊ย?” น้ำเสียงของยศเข้มเครียด สายตาดุดัน ทำให้เยลลี่รู้สึกกลัวว่า เธอไม่ขอยุ่งเกี่ยวดีกว่า… เด็กสาวเดินกลับห้องไปเสียโดยดี และความเงียบก็ครอบงำ โดยไม่มีเสียงปะทะสาดกันเลยแม้แต่น้อย ทำให้เยลลี่เอะใจว่า พวกเขาไม่ได้ทะเลาะแล้วทำอะไรกัน…

เด็กสาวจึงแอบเดินเปิดประตูห้อง แง้มแอบดูผู้ใหญ่สองคนที่กำลังตกลงกันแบบแปลกๆ ที่เห็นแม่กำลังผงกหัวขึ้นลงตอนนั่งกับพื้น และพ่อก็นั่งเก้าอี้เงียบตัวแข็งโดยไม่มีเสียงใดๆ เยลลี่แอบดูไปหน้าแดงไปด้วย ที่เห็นผู้ใหญ่เขาทะเลาะกันแปลกๆ จนหน้าแม่เริ่มเลอะน้ำขุ่นบนหน้า และพ่อก็สวมกอดแม่ พร้อมกับให้เงินไปจำนวนหนึ่ง พร้อมกับพูดน้ำเสียงหนักแน่น

“พี่ไม่ได้อยากกินผัดไทกับหญิงอีกแล้วนะ แค่น้ำซอสก็คงพอแล้วกับสิ่งที่หญิงทำ พี่ช่วยหญิงได้แค่นี้ และก็ขอร้องอย่ากลับมาอยู่ที่นี่ กับพี่และลูกอีก…” ยศบอกน้ำเสียงราวกับไล่เบาๆ ขอให้เธอไปจากชีวิตเขา แม้ว่าผัดไทที่เคยกินกับหญิงนั้น อร่อยเพียงใด แต่สิ่งที่เธอทำให้ผัดไทที่เคยอร่อย รสชาติมันเปลี่ยนไปแล้วสำหรับเขา

“พี่ยศจ๋า หญิงอาจจะกินผัดไทกับคนอื่นมาหลายคนแล้วก็จริง แต่ผัดไทพี่ยศอร่อยที่สุดสำหรับหญิงแล้ว หญิงขอโทษกับสิ่งที่เกิดขึ้น และหญิงรับปากว่าจะไม่ให้พี่กับลูกเจอหญิงอีก… หญิงคงคิดถึงผัดไทฝีมือพี่คนเดียวตลอดชีวิตนี้” เมื่อหญิงสาวว่าจบ หอบตัวเองและของบางส่วนออกจากบ้าน เมื่อพบว่าแฟนเก่าไร้เยื่อใยกับเธอหมดไปแล้ว อย่างน้อยลูกสาวของเธอกับยอด ก็อยู่ในความดูแลของยศ

“พี่ถามคำเดียว เยลลี่ลูกใครกันแน่? ขอแบบตรงๆ ได้มั๊ย?” ยศถามเมียเก่าสุดรัก ก่อนจะปล่อยให้เธอจากไป หญิงจึงได้สารภาพความจริงกับเขาอย่างเต็มอก เพราะไม่มีอะไรจะเสียแล้ว นอกเสียจากลูกสาวของเธอ อยู่กับเขามีความสุขดี

“ลูกฉันกับพี่ยอดจ้า หญิงขอโทษที่ไม่บอกความจริงตั้งแต่ทีแรก ไม่งั้นลูกก็คงได้อยู่กับพ่อแก และอาจจะต้องลำบากไปดูแลเขาตอนป่วยอีก ตอนนี้อยู่ศูนย์ดูแลผู้ป่วย เพราะฉันไม่มีเงินและไม่มีเวลาไปเยี่ยม ฉันก็ต้องหาห้องเช่า และต้องหาเงินด้วยการไปทำผัดไทให้คนอื่นกิน” หญิงสาวตอบน้ำเสียงเหน็ดเหนื่อย เมื่อพูดถึงยอดที่ทำให้เธอต้องมาทำอะไรแบบนี้ เป็นแบบนี้

“อะไรนะ!!! เป็นความจริงรึ?” ยศไม่อยากจะเชื่อเลยว่า เขาเลี้ยงลูกสาวของยอดมาตลอด เหมือนที่ยอดเคยดูแลหญิงให้เขาตอนติดคุก… เขาได้แทนคุณยอดอีกแล้ว โดยที่ยอดก็คงยอมให้เขาเลี้ยงดู เพราะเขาเองก็อยากกินผัดไทกับหญิงทุกๆ มื้อตลอดเวลา

“ดูแลเยลลี่ให้ดีนะ พี่ยศ ฉันไปก่อนนะ” หญิงจากไป พร้อมกับเงินจำนวนหลักหมื่น เพราะยศไม่อยากกินผัดไทกับหญิงอีกแล้ว 

เยลลี่ได้ยินหมดทุกอย่าง ในที่สุดแม่ก็ยอมบอกอายศเสียทีว่า ใครคือพ่อที่แท้จริง มันทำให้เยลลี่โล่งใจเสียที แต่ทว่า.. การอยู่กับของเธอกับเขาจะเปลี่ยนไปเมื่อเรื่องทุกอย่างได้ถูกเผยออกไป

******