ตอนที่ 9

น้ำนิ่งเดินทางกลับมาถึงหน้าห้องเช่า พบว่าประตูไม่ได้ปิดสนิท และมันมีเสียงบางอย่างภายในเล็ดลอดออกมาแผ่วเบา น้ำนิ่งเห็นว่ามันผิดปกติที่ประตูห้องเช่าปิดไม่สนิท นี่ห้องของเธอกับปองโดนงัดรึ... หญิงสาวพยายามย่องเท้าเบาๆ เพื่อมิให้เกิดเสียง ค่อยๆ เดินไปแอบดูที่ช่องลับประตูห้อง ก่อนจะพบภาพเล็กๆ เผยตรงหน้า...

ปองอยู่ในร่างเปลือยเปล่ากับสาวอีกคนหนึ่ง ที่อายุน้อยกว่าน้ำนิ่ง และเด็กสาวคนนั้นน่าจะราวๆ เด็กม.ปลายได้ เพราะชุดที่ถูกถอดกระจัดกระจายออกเป็นเด็กม.ปลายเอกชนที่เข้ามาอยู่ภายในกับปอง แบบร่างเปลือยเปล่าทั้งคู่

น้ำนิ่งกัดฟันเม้มปากเน้น กำหมัดแน่นและบีบลูกบิดประตู แต่มิได้สงเสียงหรือเข้าไปขัดจังหวะแต่อย่างใด เธอดูปองกำลังสวมกอดเด็กสาวม.ปลายจากเบื้องหลัง ปล่อยให้เด็กสาวคนนั้นถ่างขานั่งตักอยู่บนตัวเขา ถ่างขาจนสุด แล้วทับของสงวนของปองจนหดหายเข้าไปในกายเด็กสาว เธอยกสะโพกแอ่นเอวพลางถูกตอกกระแทกสวนจากเบื้องล่างของปอง

เรือนกายเปล่าเปลี่ยวกำลังสอดคล้องเข้าด้ายเข้าเข็ม ในขณะที่สองแขนของปองกำลังสวมกอดจากด้านหลัง และเด็กสาวหันหน้าถ่างขาขย่มตอบนตักปอง... คงถึงเวลาได้จบความสัมพันธ์กับเขาเสียที ในเมื่อมันคาหนังคาเขา และคาตาน้ำนิ่งแบบนี้

หญิงสาวตัดสินใจเปิดประตูและเดินเข้าไปฉับๆ ต่อหน้าพวกเขากำลังเปลือยกายนั่งเสียบจนได้ที่... น้ำนิ่งยืนตัวแข็งตาดุกร้าว มองหน้าปองซึ่งนั่งอยู่บนเตียง และขยับหนีไปไม่ได้เมื่อเด็กสาวม.ปลายยังนั่งอยู่บนตัก แต่เมื่อร่างของน้ำนิ่งปรากฏเข้ามา เด็กสาวม.ปลายถึงกับรีบกระโดดสะดุ้งราวกับกุ้งโดนน้ำร้อน เผ่นหนีไปคว้าผ้าห่มพลางหลบอยู่หลังปองทันที

“เดี๋ยวนะ น้ำนิ่ง!!! อย่าพึ่งเข้าใจผมผิดนะ เด็กมันมาหาผมที่ห้องเอง และมันไม่ใช่ความผิดผมนะ!!! น้ำนิ่งอย่าเพิ่งคิดมากหรือโกรธผม...” สารพัดคำพูดของปองที่จะเอามาพูดแก้ตัวในขณะที่น้ำนิ่งยืนเงียบมองภาพตรงหน้าที่กระจ่างอย่างชัดเจน

เด็กสาวที่เปลือยเปล่า หลบอยู่หลังปอง ห่มผ้าหลบหน้าหลบตาน้ำนิ่ง ซึ่งยืนอยู่ตรงหน้า หญิงสาวไม่รู้จะสรรหาคำพูดอะไรออกมา นอกจากความจริงตรงหน้าเมื่อเธอไม่อยู่ห้อง มันเป็นแบบนี้เองหรอ เมื่อเธอออกไปทำงาน และเขาก็หาคนอื่นเข้ามาในห้องแทน ให้ผู้หญิงคนอื่นมานอนบนที่นอนเธอกับเขา

ที่เขาเมินเฉยกับเธอหลังจากน้ำนิ่งได้งาน เพราะแบบนี้สินะ คงจะตื่นเต้นและเหนื่อยมาก จนไม่เหลือแรงจะอยู่กับเธอ น้ำนิ่งโกรธจนปากสั่น ตัวสั่น ไม่รู้จะพูดอะไรได้ นอกจากเริ่มจะคิดถึงคำพูดของบอสสาวที่เคยเปรยไว้ ว่าบางครั้งผู้ชายเขาเห็นภรรยาออกไปทำงาน เขาก็เริ่มหาอะไรใหม่ๆ

“เรื่องของเรา... จบกันตรงนี้ก็แล้วกัน น้ำนิ่งจะย้ายออกไปเอง...” หญิงสาวไม่รู้จะต่อล้อต่อเถียงไปทำไม ในเมื่อภาพปรากฏตรงหน้าอย่างชัดเจน นี่เธอไม่อยู่ห้องยังเป็นแบบนี้ ถ้าน้ำนิ่งทำงานต่อไป เขาก็คงทำแบบนี้อีกไม่รู้กี่วัน กี่อาทิตย์ กี่เดือน..

ภายในใจน้ำนิ่งเริ่มคิดถึงบอสสาวขึ้นมาแทน เธออยากได้ที่อยู่ใหม่ อยากได้ที่พักใจ ทริปที่อยากจะไปเที่ยวกับปองสองคน เห็นทีจะต้องพับล้มเลิกไปเสียแล้ว

“มันไม่จำเป็นต้องเลิกนะ น้ำนิ่ง ผมแค่เอาผ่านๆ เอง ผมจริงจังกับน้ำนิ่งคนเดียวนะ” เพียงปองพูดออกไป ทำให้เด็กสาวที่เปลือยกายนั่งขย่มตอเมื่อสักครู่ ต้องรีบเอ่ยปากแย้ง

“ไหนพี่บอกว่า รักหนูไง อยากให้หนูอยู่เอากับพี่นานๆ ทุกๆ วัน... พี่หลอกหนูหรอ?” เด็กสาวพูดกล่าวออกมาแบบนี้ น้ำนิ่งมองหน้านิ่งต่อไป แล้วคิดว่าปล่อยให้ปองไปเคลียร์กับเด็กที่ไปหลอกมาน่าจะดีกว่า ถ้าเด็กมันเกินยี่สิบปี ถือว่าเขาโชคดี... แต่ถ้าไม่...เรื่องนี้เธอไม่เกี่ยวด้วยล่ะ

“ไม่ใช่นะ ขอพี่เคลียร์กับเมียพี่ก่อน แต่น้องน่ะ เป็นแฟนพี่ได้ต่อนะ...” ปองพูดแบบกลัวจะมีใครหลุดมือไป แต่สำหรับน้ำนิ่ง เธอน่าจะเดินออกไปจากชีวิตเขาน่าจะดีกว่า...

“เอาไว้น้ำนิ่งจะมาเก็บของย้ายนะ ยังไงก็ขอตัวไปทำโอทีที่ทำงาน และนอนแถวนั้นก่อนก็แล้วกัน ปองก็จัดการเคลียร์เรื่องน้องให้เรียบร้อยนะ” น้ำนิ่งตอบเสียงเข้ม และไม่อยากฟังปองพูดยืดความสัมพันธ์ใดๆ ได้เห็นชัดว่าเขาอยากได้ทุกอย่างเอาไว้เอง แม้ว่าตอนนี้มันจะไม่เหมือนเดิมตอนเธอยังนอนตกงานอยู่บ้าน

เพราะเธอไม่ได้อยู่บ้านให้เขาสินะ เขาถึงไปเอากับหญิงอื่น... พอเธอจะกลับมาอยู่กับเขาบ้าง... กลายเป็นว่าเขาเมินเฉยเพราะแบบนี้สินะ... น้ำนิ่งรู้สึกเจ็บใจ แต่ก็โล่งใจที่การไปได้กับคนอื่น มันไม่ได้เกิดขึ้นกับเธอแค่คนเดียว และเขาก็ทำให้มันออกมาชัดเจนว่า เอาเด็กมาฟาดถึงห้องบนเตียงของเธอกับเขาก็ตาม

น้ำนิ่งเจ็บจุกจนพูดไม่ออก รู้สึกว่าสองขาตัวเองพาเดินมาถึงที่ทำงาน ในขณะที่ทุกๆ คนไม่อยู่ น้ำนิ่งเดินพาตัวเองไปนั่งโต๊ะทำงานตัวเดิม ซึ่งอยู่ในห้องบอสสาว แม้ว่าตอนนี้เธอน่าจะพักผ่อนอยู่บ้านกับลูกชายแล้วก็ตาม แต่ตอนนี้น้ำนิ่งอยากได้ที่สงบจิตสงบใจ เพื่อพยายามหยุดความโกรธที่มีต่อปองมากมายตอนนี้ ในห้องทำงานมืดๆ และเงียบยามนี้

แม้เสียงมือถือของน้ำนิ่งจะดังมาหลายระรอบ มาจากปอง น้ำนิ่งกดบล็อกเบอร์ ตัดการเชื่อมต่อทุกช่องทางจนกระทั่ง รปภ.ในที่ทำงานแวะมาเปิดไฟฉายถามหาน้ำนิ่ง เพราะเขารายงานต่อบอสสาวไปว่า น้ำนิ่งกลับมาทำงานในเวลานอกทำการ

“ขอโทษนะครับ บอสให้คนขับรถขับรถมารับไปพบที่บ้านครับ” รปภ.ที่ทำงานก็บอกเธอได้ดีมาก น้ำนิ่งคิดอยู่ว่า บอสสาวจะมาหาเธอ หรือส่งข้อความอะไรมา นี่เขาส่งคนขับรถมารับเธอถึงที่นี่ เขาน่าจะปลอบใจเธอได้มากกว่าปอง...

“ขอบคุณค่ะ พี่รปภ. น้ำนิ่งจะไปเดี๋ยวนี้แหละค่ะ” บนความเสียใจที่น้ำนิ่งเจอภาพบาดตาบาดใจ พบปองลากเด็กม.ปลายมาฟาดภายในห้องเช่า ทำเอาเธอช็อคที่เคยนึกฝันว่าจะทำงานเก็บเงินไปเที่ยวทริปดีๆ ด้วยกัน ต้องมีอันจบความสัมพันธ์เพราะสิ่งที่เขาทำลงไป และมันชัดเจนกว่าเธอถูกบอสสาวฟาดในที่ทำงานเสียอีก....

******