ตอนที่ 3

วันที่สองของการติว วันนี้นพออกมายืนรอครูเชนถึงหน้าบ้าน รอเสียงรถมอร์เตอร์ไซค์ของเชนมาถึงก่อนเวลาเรียน เพราะวันนี้นพอยากคุยเรื่องหนังสือแฟนตาซีก่อนเรียน มันจะทำให้เขาอารมณ์ดีและอยากเรียนวิชายากๆในชม.ถัดไป

หนุ่มน้อยหยิบหนังสือที่ตัวเองอ่านค้างไว้ เพราะอยากคุยเรื่องเนื้อหาในเรื่องนี้ เขารู้สึกตื่นเต้น ใจชื่นหลังจากเสียงรถมอร์เตอร์ไซค์เรซซิ่งเดินทางมาถึง เสียงกริ่งดังและสาวใช้เดินออกไปเปิดประตู เพื่อให้เชนเข็นรถเข้ามาในบ้าน

“สวัสดีครับ ครูเชน ดีใจจังเลยครับที่ครูมาก่อนเวลาเรียนที่ผมขอไว้” หน้าตาของหนุ่มน้อยหวาน ก็ทำให้เชนรู้สึกดีด้วยเช่นกันว่า เขาเป็นเด็กดีมาก โตขึ้นจะต้องเป็นผู้ชายที่ดีมากๆ แน่ๆ เขาเองก็คิดเช่นนั้น คงจะไม่ทำตัวงี่เง่า เป็นหนอนหนังสือจนกระทั่งโดนแฟนสาวทิ้งไปในที่สุด

“ที่ให้มาเร็วๆ ก่อนชม.เรียนจริงคือ มีอะไรสำคัญรึเปล่า?” เชนถามด้วยสีหน้าสนใจ เพราะเขากำลังถอดถุงมือขับรถ และค่อยๆ ถอดเสื้อนอกเช่นเดิม สายตาของนพมองดูเขาอย่างปลาบปลื้ม และชอบรูปร่างท่าทางของเชนมากขึ้นเรื่อยๆ จนทำให้พวกเขารู้สึกสนิทกันเร็วมาก เพราะความเป็นเพศเดียวกัน

“คือผมอยากคุยเรื่องหนังสือแฟนตาซีที่ผมอ่านค้างไว้ และผมอยากได้เพื่อนคุยเรื่องหนังสือเล่มนี้ มันบอกรายละเอียดบางส่วนที่ผมอาจจะยังไม่เข้าใจ เลยอยากให้ครูเชนช่วยอธิบายหน่อย หากจะไม่ว่าอะไรนะครับ” หนุ่มน้อยรู้ว่า เชนอ่านหมดทุกภาคแล้ว และถ้าเขาไม่ติดเรื่องติวหนังสือ บอกเลยว่าเขาก็คงอ่านจบไปทั้งหมดแล้วเหมือนกัน

“อ่อ อ่านถึงบทไหนล่ะ? ครูบอกตามตรงนี้ เรื่องนี้ทำให้ครูอ่านจนไม่หลับไม่นอนเลย ถ้าอ่านไม่จบ... มันสนุกจริงๆ นะอันนี้ครูยอมรับเลย” เชนเองก็ตอบด้วยน้ำเสียงยินดีมาก ที่ได้คุยเรื่องนิยายเรื่องเดียวกันก่อนจะเข้าการติวในชม.ถัดไป

สองหนุ่มนั่งคุยกัน ดื่มโกโก้ร้อน ราวกับนักผจญภัยในโลกแฟนตาซี ที่มาในทิศทางเดียวกัน พวกเขาอยู่ในช่วงที่สบายกันทั้งคู่ โดยที่ยังไม่ถึงเวลาเรียนเสียด้วยซ้ำ หนุ่มน้อยได้เล่าถึงความรู้สึกที่ได้อ่านนิยายบทที่เขาชอบ และเชนเองก็ยกดื่มโกโก้พลางยิ้มแย้มอย่างมีความสุข สบายใจ เพราะเขาเองก็ชอบแบบเดียวกับหนุ่มน้อย

เป็นความประทับใจที่ทำให้พวกเขารู้สึกใกล้ชิดและสนิทสนมกันเร็วมาก จนชม.ติววิชาจริงจังมาถึง เชนวางแก้วโกโก้ลง พลางใช้นิ้วชี้เคาะนาฬิกาที่ข้อมือเขาบอกให้นพได้รู้นัยว่า ถึงเวลาต้องพักเรื่อง หนังสือนอกเวลาแล้ว

******

ช่วงเช้าที่นพทำท่าเบื่อกับการติว แววตาหนุ่มน้อยแอบลอบมองเชนอยู่บ่อยครั้ง มองนานๆ ก็รู้สึกว่า ครูเชนของเขาเป็นหนุ่มหล่อเย็นชา ใส่แว่นตาแล้วหน้านิ่งน่ามองมากๆ เขายังแอบนึกอยู่เลยว่า ใครได้ครูเชนเป็นแฟน คงน่าอิจฉาที่สุด จนเขาแอบอมยิ้มระหว่างติวเนื้อหาพิเศษและลองทดสอบข้อสอบของปีที่แล้ว

“มีอะไร?” เชนหันไปมองนพที่ยิ้มแย้มให้พลางบอกในสิ่งที่ตัวเองกำลังสนใจ

“ครูเชนมีแฟนรึยังครับ?” นพถามน้ำเสียงใส ถ้าเขาจะโดนดุเสียก่อนนะ

“มันไม่ใช่คำถามในชม.ติวนะ นพ!” เชนเลือกที่จะไม่ตอบ หรือใช้คำว่าใช่หรือไม่ เพราะมันเป็นเรื่องส่วนตัวของเขา ที่ไม่ได้เกี่ยวกับการเรียนในตอนนี้เลย

“ผมกำลังคิดอยู่ว่า เราสองคนชอบนิยายเรื่องเดียวกันที่ได้อ่านส่วนตอนตัวละครได้มีความรู้สึกดีๆ ให้กัน จนกระทั่งมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งแบบนั้น ผมยังไม่รู้เลยว่ามันจะรู้สึกในแบบที่ผมคิดหรือเปล่า?” คำพูดของนพเปิดประเด็นนอกเวลาติวหนังสือจนเชนรู้สึกใจรุ่มร้อน กลืนน้ำลายลำบาก และแววตาเขากำลังมองนพที่เป็นหนุ่มน้อยหน้าหวานน่ารัก

เรือนหน้าของเชนเริ่มแดงก่ำเบาๆ และใจเริ่มเต้นแรงตอนที่นึกถึงฉากอย่างว่าของตัวละครในหนังสือที่เขากับนพอ่านตอนเดียวกัน มันกระตุ้นให้หัวใจของเขาค่อยเต้นแรงและเร็วขึ้นเรื่อยๆ เพราะเชนรู้ว่ามันรู้สึกยังไงในขณะที่หนุ่มน้อยมีความสนใจอยากรู้เหลือเกิน

“โตมาจะเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว เคยมีแฟนมั๊ยล่ะ?” เชนย้อนถามเพื่อเขาจะได้ระงับความรู้สึกที่ตัวเองเปล่าเปลี่ยวมานานหลังจากโดนแฟนทิ้ง เพราะเขาติดนิยายเรื่องนี้ทุกภาคและไม่มีเวลาให้เธอ

“เคยครับ แต่พอเขาจบม.ต้น เขาก็ย้ายที่เรียนไป... ตอนม.ปลายผมก็มีแฟน แต่เขาก็หลายใจคบกับเพื่อนหลายๆ คน ราวกับจะปั่นหัวผม เพราะแค่ว่าผมเป็นลูกคนมีฐานะดี” นพได้บอกว่าทำไมความสัมพันธ์ของเขาถึงไม่ค่อยยืนยาวนัก

“ติดหนังสือนิยายแฟนตาซี!” เชนยิ้มเบาๆ แล้วเดาว่าน่าจะเป็นสาเหตุเดียวกับเขา เพราะนิยายเรื่องนี้มันทำให้พวกเขามีโลกในจินตนาการอย่างมีความสุขมากกว่าจะอยู่ในโลกแห่งความเป็นจริง

“ผมก็โดนเพื่อนด่ามาแบบนั้น พ่อแม่ก็อยากจะว่าผมเรื่องนี้เหมือนกัน เลยทำให้มีเรื่องติวเพิ่มเข้ามา แต่อย่างน้อยพ่อแม่ผมก็สบายใจอยู่อย่างหนึ่งที่ผมไม่ค่อยติดเพื่อน แต่ติดอ่านหนังสืออยู่บ้าน จนบางครั้งพวกท่านต้องพยายามชักชวนผมให้ออกไปเที่ยวดูโลกภายนอกบ้างครับ” นพได้เล่ารายละเอียดของตัวเองให้ใครสักคนได้รับรู้เรื่องเขาว่า เขาอยากมีใครสักคนที่เข้าใจในตัวเขา และความรู้สึกลึกๆ ของเขาที่มีโลกส่วนตัวสูงขนาดนี้

“พ่อแม่นายดูแลนายดีมากๆ เลยนะ” เชนไม่เคยเจอพ่อแม่แบบนี้มาก่อน ที่มีฐานะให้ทุกอย่างแก่ลูกชาย แม้กระทั่งพยายามดันให้ออกไปเจอโลกภายนอก ส่วนใหญ่พ่อแม่อยากจะเก็บลูกๆ เอาไว้ในบ้านกันทั้งนั้น

“พ่อแม่ผมกลัวว่าผมจะไม่พบผู้คนหรือไปทำงานเหมือนกับคนอื่นๆ”

“นี่ถามจริงๆ เถอะ นายเป็นคนโลกส่วนตัวสูง หรือเป็น Introvert กันแน่?” เชนถามความเห็นส่วนตัวนี้กับนพ ทำให้เขาทำหน้าตานึกถึงคำตอบที่ดีที่สุดให้แก่ครูสอนพิเศษที่ทำให้เขาชื่นชอบ

“ผมไม่รู้ครับ อยากให้ถึงตอนเที่ยงไวๆ จัง ผมอยากคุยกับครูเรื่องนิยายเรื่องนี้ต่อ เพราะภาคถัดไป ผมมีหนังสือแล้ว แต่ยังไม่ได้อ่านเลย”... เชนแอบอมยิ้มนึกหัวเราะเบาๆ จนต้องหยิบหนังสือมาเคาะหัวนพแบบสะกิด

“ไม่ต้องให้ครูสปอยเลยนะ นพต้องอ่านมันด้วยตัวเองจะได้รู้ว่าการเดินทางผจญภัยในดินแดนอันตราย มันน่าตื่นเต้นมากแค่ไหน” เชนบอกด้วยน้ำเสียงที่สนิทสนม และสอนนพให้มีความสุขขณะเรียนติวพิเศษ ไม่ได้เครียดจนเขารู้สึกอยากขว้างหนังสือ ทำให้เนื้อหาการติววิชายากๆ ในวันนี้ ผ่านไปได้ด้วยดีช่วงครึ่งวันแรก

******