ตอนที่ 2

พักเที่ยงที่ สาวใช้เดินเข็นรถส่งอาหารเที่ยงมาให้นพ และครูเชน เธอมีอาหารกลางวันและขนมหวาน พร้อมน้ำดื่มกับผลไม้มาสองชุด ทำให้ชม.ช่วงครึ่งวันเช้าเป็นไปอย่างราบรื่น ติวไปสองวิชาอย่างเข้มแข้ม แต่จะต้องทบทวนในวันพรุ่งนี้อีกครั้ง ก่อนจะผ่านวิชาต่อไป

นพได้อาหารชุดของตัวเอง เมื่อสาวใช้ยกมาให้ฝั่งของเขา ตรงกันข้ามครูเชนนั่งปิดหนังสือ พลางถอดแว่นตา พลางบีบขมับกึ่งกลางหน้าผาก เพื่อพักสายตา จนกระทั่งสาวใช้ยกอาหารส่วนของครูเชนมาส่ง จากนั้นจึงลาออกจากห้อง เพื่อให้สองหนุ่มได้พักเที่ยงทานอาหาร และเธอจะกลับมาอีกครั้งในอีกชม.ข้างหน้า เพื่อเก็บของเหล่านี้ ให้พวกเขาได้ติวหนังสือกันต่อไป...

“ตอนนี้ผมคุยเรื่องเนื้อหาในแฟนตาซีเล่มนี้ได้รึยังครับ?” นพยังตื่นเต้นกับเหตุการณ์ในหนังสือแนววาย ความจริงมันเป็นหนังสือสำหรับผู้หญิงนิยายชายรักชายนะ แต่เชนมีมันเพราะแฟนเก่าของเขาดันซื้อมาครบเซ็ทนี่แหละ แต่ก็เลิกกันในที่สุด จนเธอไม่ได้เอาหนังสือพวกนี้ไปด้วย เขาก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงทิ้งไว้ให้เขาอ่านจนครบทุกภาค

“ได้สิ ตอนนี้เวลาพัก เราจะกินข้าวเที่ยง และคุยเรื่องอื่นได้เลยนะ อย่างเช่นว่า พ่อแม่เธอเป็นคนที่ดีกับเธอมากๆ ที่ให้อิสระ และจ้างฉันมาติวพิเศษให้เธอไง” เชนบอกด้วยความชื่นชมถึงความรักของพ่อแม่นพ แต่สำหรับเขาแล้ว ถูกสอนให้เข้มงวดกับการเรียนแถมไม่ค่อยมีเวลาวัยรุ่นเป็นของตัวเอง จนกระทั่งเรียนอย่างเดียว แทบจะไม่ได้ทำอะไรที่รักเลย นอกจากได้อ่านหนังสือยามว่างเพื่อผ่อนคลาย และต้องติวเรียนหนักเอาเป็นเอาตาย เพื่ออนาคตของตัวเอง

“บางทีผมก็ไม่แน่ใจว่า พ่อแม่ผมอยากให้ผมเรียนเพราะอนาคตของผม หรือเพราะว่าพวกท่านอยากจะสมหวังในสิ่งที่ตัวเองไม่ได้ทำ?” นพแค่รู้สึกสงสัย เพราะแต่ละอย่างที่พ่อแม่คาดหวัง ล้วนเป็นสิ่งที่พวกเขาต้องการแต่ไม่ได้ทำ จนกระทั่งต้องมาบีบให้นพทำแทนเพื่อให้พวกเขาสมหวังแทน

“ถ้างั้น อ่านหนังสือแฟนตาซีพวกนี้เพื่อ?” เชนถามเพราะเขารู้เนื้อหาพวกนี้หมดแล้ว การใช้ชีวิตบนโลกของตัวเอง เพื่อตัวเอง การต่อสู้เพื่อบ้านเกิด การต่อสู้จากการรุกราน และการถูกริบรอนสิทธิ์นั้น มันช่างกับนพในตอนนี้เกือบจะทั้งหมด เขาอาจจะมีความเครียดมาก และก็รู้ว่าการได้ปลดเปลื้องอารมณ์จากฉากบางส่วนนั้น ทำให้นพรู้สึกว่า เขาอยากจะรับลิ้มรสแห่งอิสระภาพดูบ้าง อย่างตัวละครที่ได้ปลดเปลื้องอารมณ์จากสถานการณ์บีบบังคับ

“ผมชอบแนวคิดของคนเขียน กับตัวละครพวกนี้นะครับ พวกเขามีทิศทางของตัวเอง ความต้องการที่จะได้ครอบครอง ไม่ใช่เพราะเอาชนะ แต่เพราะแนวทางที่ไปในทิศทางเดียวกัน..” นพวิเคราะห์และมองเชนด้วยความชื่นชอบ ที่มีความตั้งใจฟังนพ อีกทั้งเขาก็รู้จักนิยายแฟนตาซีแนวนี้ด้วย ทำให้นพรู้สึกว่าน่าจะคุยเรื่องนี้ในชม.พักติวพิเศษได้

“ผมก็ชอบนะ มันเป็นการคิดนอกกรอบ แนวทางที่ต่างออกไป จากสถานการณ์ไม่เป็นไร ก็สามารถทำให้พวกเขารวมกันเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันได้... เป็นความรู้สึกที่สามารถรวมความแปลกแยกของเผ่าพันธุ์ ให้อยู่ในจุดๆ เดียวกันได้” เชนหมายถึงเผ่าพันธุ์ที่ต่อสู้กับศัตรูผู้ต้องการถูกจองจำทาส ผู้เรืองอำนาจที่เก็บทาสเอาไว้เพื่อเป็นสมบัติและพลังงานที่เอาไว้งานตามต้องการ และไม่ได้มีอิสรภาพเสรีใดๆ ให้แก่เผ่าพันธุ์เหล่านั้น

นพรู้สึกชอบครูเชนมาก ที่มีความเห็นรายละเอียดเกี่ยวกับเนื้อหา เชนเองก็เซ็งกับการติวหนังสือพอสมควร เขาเองก็รู้สึกเบื่อ และเห็นว่าความสนใจของนพก็ให้ความสนใจหนังสือแฟนตาซีมากกว่าการติวหนังสือ แต่สำหรับเชนเขาจะต้องทำหน้าที่การติวหนังสือนี้ให้นพก่อน ที่จะได้คุยเรื่องหนังสือแฟนตาซีนอกเวลา

เชนจึงดึงนพให้กลับมาติวหนังสือเช่นเดิม ตามหนังสือที่ๆ ได้รับให้มาสอนพิเศษแก่หนุ่มน้อย และนพก็เป็นนักเรียนที่เชื่อฟังอย่างดี เป็นเด็กดีจนเชนรู้สึกชื่นชอบในตัวนพเช่นกัน หนุ่มน้อยรู้สึกไม่เครียดและเป็นกันเองกับเชนมาตลอด และสิ่งที่เชื่อมโยงความรู้สึกดีๆ เหล่านี้ มาจากนิยายแฟนตาซีเรื่องเดียวกันที่พวกเขาอ่าน...

เชนยิ้มแย้มหัวเราะ กับข้อสอบที่เขาสอนให้แก่นพ หนุ่มน้อยก็ทำข้อสอบได้ดี หลังจากติวต้นชม. จนต้องทดสอบท้ายชม. เชนยอมรับว่านพเป็นเด็กหัวดีความจำดี มีทัศนคติที่ดี จนเขารู้สึกอิ่มเอมชื่นชมนพมากในวันแรก...

“ครูครับ... ขอบคุณมากๆ สำหรับวันแรก และพรุ่งนี้ผมอยากให้มาเร็วๆ หน่อยได้มั๊ยครับ? ผมมีอะไรจะอวดแน่ะ” นพชักชวนนัดแนะให้เชนมาติวเขาเร็วขึ้นก่อนชม.เรียน และเชนเองก็ยิ้มรับก่อนจะถอดแว่นตาของตัวเองออก เพราะต้องเตรียมตัวขับมอร์เตอร์ไซค์เรซซิ่งกลับบ้าน

“ได้สิครับ พบกันพรุ่งนี้นะครับ” เชนบอกลาด้วยท่าทางสุภาพ ทำให้หนุ่มน้อยรู้สึกปลื้มใจกับครูหนุ่มหน้าตาดีคนนี้มาติวหนังสือให้แก่เขา รู้สึกถึงเคมีที่ตรงกัน นพรู้สึกดีกับครูเชนมากๆ นพอยากพบเชนอีกครั้งในวันพรุ่งนี้จนแทบรอไม่ไหว

******