อยู่ดีๆ ก็หาย

มีคนคิดถึงฉันขนาดโพสต์สตอรี่ไอจีด้วยแคปชั่นและเพลงเศร้า ที่รู้ว่าพี่วินซ์สื่อถึงฉันเพราะมุมด้านล่างของสตอรี่นั้นมีอีโมจิขนาดเล็กจิ๋วที่เป็นผลกีวี่สีเขียวอยู่ เขาโทรมาคุยกับฉันด้วยนะ มาบ่นๆ ว่าคิดถึงและเหงานั่นแหละ

วันอาทิตย์ฉันช่วยแม่ขายของ แต่สายตาจับจ้องไปยังมือถือที่วางอยู่บนโต๊ะบัญชีด้านหลังเคาน์เตอร์คิดเงินสลับกับมองนาฬิกาข้อมือไปด้วย

ขณะนี้เวลาห้าโมงเย็น พี่วินซ์เงียบหายไปตั้งช่วงเที่ยงที่โทรมาบอกว่ากำลังจะไปบ้านของเขา ระยะเวลาไม่กี่ชั่วโมง มันไม่ใช่เรื่องแปลกเลยที่จะไม่มีสายของใครโทรเข้ามา แต่เพราะเขาทำให้ฉันติดนิสัยเฝ้ารอไปแล้ว เขาน่ะผิดเต็มๆ

“ไปเดินตลาดไหมวี่”

พี่แอปเปิ้ลเอ่ยชวน ยามเย็นไม่ห่างจากบ้านจะมีตลาดนัดที่มีของกินมากชนิดที่ว่าขุนให้อ้วนเป็นหมู แต่ฉันกลับส่ายหน้าปฏิเสธ

“ปวดหัวอ่า หนาวๆ ด้วย ไม่ไปดีกว่า”

“ไม่สบายยังจะมาช่วยแม่อีกนะ ไปนอนพักซะ” แม่เอ่ยไล่ทั้งยังผลักดันแผ่นหลังของฉันเป็นการบังคับให้เดินกลับเข้ามาในบ้าน

ฉันจึงขึ้นมาบนห้องนอน อาบน้ำทั้งที่หนาวสั่นให้เรียบร้อยเพราะคิดว่าอาจจะนอนยาว หลังจากกินยาแก้ปวดหัวก็มาล้มตัวลงนอน ยังไม่วายหยิบมือถือมาดูว่าพี่วินซ์ส่งแชทมาเหรอไม่ แต่กลับพบเพียงความว่างเปล่าซึ่งผิดแผกจากช่วงนี้ที่เขาจะแสดงตัวตนแทบทุกห้านาที

“เห็นไหมล่ะ.. พี่ไม่ได้คิดจะชอบเราจริงๆ หรอก”

คงเบื่อคอยตามฉันแล้วล่ะ.. แต่ไม่แปลกใจหรอกนะเพราะผู้ชายอย่างเขาไม่มีทางหยุดที่ใคร

ยาแก้ปวดหัวทำให้ฉันหลับใหลอย่างง่ายดาย ตื่นขึ้นมาอีกทีช่วงสี่ทุ่มพร้อมกับอาการหนึบที่ศีรษะและดวงตา ฉันสูดน้ำมูกเบาๆ แล้วหยิบมือถือมาดูอย่างเคยชิน

ว่างเปล่า.. เหมือนเคย

ฉะนั้นฉันควรเลิกเฝ้ารออะไรบ้าๆ พวกนี้เสียที ฉันลุกขึ้นมาล้างหน้าล้างตาแล้วลงมาชั้นล่าง บ้านของฉันเป็นอาคารพานิชย์สองคูหาที่ด้านล่างใช้เปิดเป็นร้านขายอุปกรณ์กีฬา เวลานี้ร้านปิดบริการแล้ว แต่ประตูเหล็กกลับถูกเปิดเอาไว้เป็นช่องเล็กๆ ฉันเดินไปตรงนั้น แต่ยังไม่ทันก้าวขาไปถึง เสียงสนทนาของพี่แอปเปิ้ลกับผู้ชายคนหนึ่งก็ลอยมา

“พรุ่งนี้ไปกินก๋วยเตี๋ยวน้ำตกกันไหม”

“ไปสิ เดี๋ยวเรามารับเธอนะ ไปเที่ยวที่บ้านด้วยเลย แม่เราอยากเจอเธอ”

ฉันแอบโผล่หน้าไปมองโดยไม่ให้ทั้งคู่รู้ตัว สองคนนั่งหันหลังเบียดชิดกัน ความเงียบสงบไร้รถราและผู้คนทำให้บรรยากาศโรแมนติก บางทีแค่มุมเล็กๆ เท่านี้ก็มีความสุขแล้วนะ ดูจากที่พวกเขาคุยกันไปหัวเราะกันไป

น่าอิจฉาจัง.. ฉันถอนหายใจ เอาตัวเองกลับเข้ามาในบ้านอีกครั้งไม่คิดรบกวนคู่รักหวานแหวว ปลีกตัวมานั่งในห้องครัวเงียบๆ จ้องหน้าจอมือถือสลับกับกินข้าวไปด้วย ความรู้สึกว้าเหว่กัดกินหัวใจของฉันได้ยังไงนะ แล้วทำไมฉันถึงต้องเจอแต่ผู้ชายที่ไม่คิดจะจริงจัง.. ทำไมถึงต้องพบเจอแต่ความผิดหวังซ้ำๆ ไม่เข้าใจเลย

อีกวันฉันเดินทางกลับกรุงเทพมหานครพร้อมกับอาการไม่สบายยังคงรุมเร้า แต่แทนที่จะกลับอะพาร์ตเม้นต์ไปนอนพักผ่อน เวลาหนึ่งทุ่มฉันมาโผล่ที่คาเฟ่แมวของพี่เก้าและบังเอิญมากที่เจอพี่ออมสินที่นี่

“ไปไหนมาเหรอกีวี่ กระเป๋าใบใหญ่เชียว”

พี่ออมสินเข้ามาทักทายฉัน ทั้งยังช่วยรับกระเป๋าเป้ไปวางบนเก้าอี้ว่างให้ด้วย

“กลับบ้านที่เพชรบูรณ์ค่ะ ตั้งใจว่าจะมาหาน้ำดื่มก่อนกลับห้อง พี่คะ..” ฉันหันไปเรียกพี่เก้า เขาเงยหน้าขึ้นจากการชงเครื่องดื่มส่งยิ้มมาให้ “พอจะเหลือเครื่องดื่มให้วี่สักแก้วไหมคะ”

“อยากดื่มอะไรครับ”

“ขออะไรก็ได้ค่ะ ขมๆ”

“จะดื่มกาแฟเวลานี้เนี่ยนะ” พี่ออมสินกลั้วหัวเราะ

“ก็เข้ากับชีวิตดีค่ะ” ฉันหัวเราะบ้าง

“อ่า โทษทีๆ พี่คิดว่าเราเลิกเฮิร์ตแล้ว”

ฉันยิ้ม เฮิร์ตจากคนไหนล่ะ

เพียงไม่นานเครื่องดื่มก็มาเสิร์ฟ ไม่ใช่น้ำขมๆ ตามที่บอก แต่กลับไปเป็นน้ำแดงผสมโซดาวางลงตรงหน้าแทน

"กลับมาเหนื่อยๆ ดื่มอะไรที่สดชื่นดีกว่า ไม่ต้องจ่าย พี่เลี้ยง"

"ขอบคุณค่ะ"

คนขายยิ้มหล่อก่อนจะได้กลับไปยังที่เดิม ฉันมองตามพี่เก้าพลางขบคิดว่าทำไมถึงได้อบอุ่นละมุนละไมขนาดนี้ น่าอิจฉาคนที่ได้เขาเป็นแฟนที่สุด ก็คงไม่ใช่ใครอื่นล่ะมั้ง อาจจะเป็นผู้หญิงที่นั่งอยู่ตรงหน้าฉันตอนนี้ก็ได้เพราะพวกเขาดูสนิทสนมกันมาก

"ใช่แค่เหนื่อยเหรอ ป่วยด้วยหรือเปล่า ดูหน้าซีดๆ นะ"

"แหนะ! เป็นหมอซะด้วย"

"ยังจะตลก แค่เห็นหน้าก็รู้แล้ว ตาก็บวมด้วยนะเนี่ย"

มือเล็กแตะที่เปลือกตา มันบวมเป่งจากการที่ฉันปล่อยให้น้ำตาซึมตลอดเวลาไม่คิดห้ามปราม

"คัดจมูกน่ะค่ะเลยนอนไม่ค่อยหลับ ตามันเลยบวม"

"ถ้างั้นก็กลับไปนอนซะ พรุ่งนี้มีสอบไม่ใช่เหรอ"

ที่พี่ออมสินรู้ว่าฉันมีสอบเพราะช่วงนี้ฉันงดรับงานเพ้นท์เล็บ มันถูกโพสต์เอาไว้ที่หน้าโซเชียลมีเดียทุกช่องทาง

"ถ้างั้นวี่ไปนะ เดี๋ยวเอาไปดื่มระหว่างทางด้วย" ฉันร่ำลาพี่ออมสินแล้วแบกสัมภาระทั้งแก้วน้ำออกมาจากคาเฟ่

แต่ประตูยังไม่ทันปิดสนิทดี พี่เก้าก็เดินตามออกมา เขาเอ่ยเรียกรั้งฉัน "น้องกีวี่"

พี่เก้ายังคงยิ้ม ราวกับว่ามีรอยยิ้มพิมพ์ใจเป็นซิกเนเจอร์ของตนเอง

"มีคนป่วยนะ.. ไม่สิ! มีคนเจ็บนะ พูดได้แค่นี้"

พูดจบเขาก็เดินกลับเข้าไปในร้าน พี่เก้ามาพูดกับฉัน ก็คงไม่พ้นหมายถึงพี่วินซ์ ที่ฉันสู้อุตส่าห์แบกความเหนื่อยล้ามาที่นี่ก็เพื่อหวังจะได้รู้อะไรบางอย่างบ้าง ไม่เสียเที่ยวแล้วล่ะ

ป่วยเหรอ เจ็บเหรอ

ฉันไม่คิดเสียเวลา นั่งรถแท็กซี่มายัง SWorld คอนโดมิเนียม ลังเลว่าจะโทรหาพี่วินซ์ดีไหม หากเขาไม่ได้อยากเจอฉันขึ้นมาจะทำยังไง

ยืนคิดไม่ตกอยู่หน้าเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์อยู่นานสองนาน สุดท้ายก็ตัดสินใจมาถามหาเจ้าของที่นี่กับเจ้าหน้าที่คอนโดฯ เสียเลย

"เอ่อ.. คุณวินซ์อยู่ไหมคะ"

เจ้าหน้าที่คอนโดมิเนียมเป็นสาวประเภทสอง เราเจอหน้ากันทุกครั้งที่ฉันมาที่นี่ อาจเพราะจำได้เลยไม่ลังเลที่จะตอบ

"คุณวินซ์ไม่ได้ลงมาทำงานสองวันแล้วค่ะ เห็นว่าไม่สบาย"

"หนูขอขึ้นไปดูเขาหน่อยได้ไหมคะ"

เธอยิ้มยินดี พาฉันมาส่งยันในลิฟต์เพราะการจะขึ้นไปชั้นสูงสุดนั้นมีเพียงแค่เจ้าของห้องเท่านั้น ฉันยืนหลับตาด้วยใจหวาดหวั่น ในหัวเอาแต่ครุ่นคิดว่าที่หายไปเขาไปทำอะไรมา