ก็คนมันชอบ

ช่วยด้วยฉันพลาดท่าพี่วินซ์!!

เพราะมัวแต่หัวใจเต้นและครุ่นคิดกับประโยคนั้นของเขา รู้ตัวอีกทีฉันก็ถูกคนกึ่งเปลือยโอบอุ้มขึ้นมานอนบนโซฟา มอมเมาหัวสมองของฉันด้วยจูบเร่าร้อนแล้วจัดการดั่งคนบ้าเหมือนที่ผ่านมา

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน รู้แค่ว่าท้องฟ้ามืดสนิทและฝนเทลงมาสร้างบรรยากาศให้เป็นใจ ในเมื่อพลาดไปแล้ว ฉันเลยพลิกวิกฤติเป็นโอกาสกอบโกยความฟินมันเสียเลย

"น้องกีวี่ ซี้ด!"

พี่วินซ์บีบขยำก้นของฉัน แหงนเงยใบหน้าส่งเสียงบอกให้รู้ว่าเขาสุขสมแค่ไหน ไม่นานฉันก็เป็นฝ่ายกรีดร้องตัวกระตุกเกร็งบ้าง พี่วินซ์เองก็ตามมาติดๆ อีกครั้ง

ฉันทิ้งตัวนอนทาบทับเขา ออนท็อปครั้งแรกทำฉันล้าไปทั้งขาและหมดเรี่ยวแรง

"โคตรเก่งเลยว่ะ"

พี่วินซ์โอบกอดฉัน ลูบหัวและแผ่นหลังช่วยให้ฉันผ่อนคลาย ฉันเขินที่เขาชม แต่ขอฉันรวบรวมแรงฮึดก่อนนะ จะฟาดเขาให้ตายเลย นี่มาทำเล็บนะ นอกจากเล็บจะไม่ได้ทำ ดันเย็บกันจนยับ ฉันจะคิดเงินคูณห้าสิบ ยังไงก็ห้าสิบ

"หิวข้าวได้ยัง"

"หิว"

"ป่ะ กินกันเถอะ"

เขาขยับสะโพกช้าๆ ฉันเลยต้องรีบหยัดตัวขึ้นใช้เล็บข่วนหน้าอกแกร่งเพราะทำท่าจะเสียรู้คนหื่นอีกหน

"ไม่กิน เราจะกลับ พี่หลอกเรามาได้ยังไงเนี่ย"

หมับ! พี่วินซ์ล็อกปลายคางมนจับให้หยุดนิ่ง

"ไม่ให้กลับ"

"ไม่มีสิทธิ์มาสั่งนะ เราไม่ได้เป็นอะไรกัน อ๊ะ!"

พรึบ! เขาพลิกตัวฉันนอนลงด้านล่าง ใช้ลำตัวใหญ่โตกดทับไม่ให้ขยับหนี ใบหน้าหล่อเหลาขึงขังขึ้นมา

"อยากมีสิทธิ์ได้ไหม"

"พี่อย่ามาพูดจาน่ากลัวสิ"

"น่ากลัวตรงไหนเหรอ พี่ออกจะน่ารัก"

ใบหน้าขึงขังคลายลง แต่ความแนบชิดยังคงอยู่ วันนี้เขาดูแปลกไปจริงๆ นะ ดูเหมือนอยากได้บางอย่างแต่มัวลีลาไม่พูดสักที

"ถามจริงนะ พี่ต้องการอะไรจากเราเหรอ"

"คบกันป่ะ"

"บ้าป่ะพี่"

ฉันดีดดิ้น ออกแรงสุดกำลังผลักดันพี่วินซ์ออก คนเราจะมาขอคบกันง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอ ขนาดกับบาสยังคุยกันสักพักเลย

พี่วินซ์ยอมผละออกง่ายๆ นั่งอ้าซ่าพาดแขนสองข้างกับผนักโซฟา แก้ผ้าไม่อายผีสางในห้องแม้แต่นิด

"มีเหตุผลอะไรมาขอคบเรา เพราะได้กันเหรอคะ แบบนั้นพี่ไม่ขอคบไปทั่วเหรอ"

ฉันก้มหยิบเสื้อผ้ามากอดแนบอกปิดบังเรือนร่าง นั่งงอเข่าเบียดชิดผนักโซฟาด้านข้างหวาดระแวงเขา

"ไม่เคยขอคบใคร น้องคนแรกเลย ส่วนเหตุผล.. ชอบว่ะ"

"ชอบตรงไหน ชอบใครสักคนไม่ใช่แค่พูดว่าชอบก็จบนะพี่"

"พี่เกิดก่อนนะครับน้อง อย่ามาทำเก่งกว่า"

"ก็ตอบมาสิ"

"ชอบหมดเลย ถ้าเอาปากกามาวงก็ต้องวงทั้งตัว"

"บ้าๆ บ้ามากๆ "

ฉันทำราวกับว่ารับมันไม่ได้ที่พี่วินซ์มาชอบ แต่ไม่เลย ฉันแค่ตกใจและทำตัวไม่ถูก ใครจะไปคาดคิดว่าผู้ชายอย่างเขาจะมาสนใจผู้หญิงอย่างฉัน แต่ก็อดยอมรับไม่ได้ว่าบางการกระทำก็อ่อนโยนเสียจนฉันก็แอบคิดว่าผู้ชายมีใจ

"คบกับพี่ จะได้รู้ไงว่านักรักที่แท้จริงเป็นไง"

"เราไม่อยากเสียใจเหมือน.. "

ปากชะงักหยุดพูด ฉันเม้มริมฝีปากเบือนหน้าหนี ตลอดเวลาที่แม่เสียใจฉันอยู่ด้วยทุกวินาที ฉันเจ็บปวดไปกับท่าน แค่คิดเล่นๆ ว่าพี่วินซ์ทำแบบนั้น ทำเหมือนไอ้บาสทำ หัวใจมันก็เจ็บจี๊ดขึ้นมาเลย

"พี่ไม่ทำเล็บแล้วใช่ไหมคะ ถ้างั้นเรากลับนะ"

ฉันรีบร้อนสวมใส่เสื้อผ้า ไม่หันมองพี่วินซ์ ไม่รู้ว่าเขาทำอะไร แสดงสีหน้าแบบไหน ฉันควรอยู่ห่างจากเขา ไม่ควรเอาตัวเองมาเข้าใกล้เขาให้ตัวเองหวั่นไหว..ไปมากกว่านี้

แต่งตัวเสร็จสางผมลวกๆ ก็หันมากวาดของใส่กระเป๋า หางตาเห็นว่าพี่วินซ์สวมใส่กางเกงแล้วลงมานั่งด้านข้างเหมือนเดิม เขากอดฉัน ทิ้งคางเกยบ่ากดจมูดหอมแก้มฉันเบาๆ

"ทำไม.. พี่น่ารังเกียจเหรอ"

"ไม่.. แต่เราแค่ไม่คิดว่าพี่จะชอบเราอย่างที่พูดจริงๆ มันไม่มีอะไรที่เราทำให้พี่ประทับใจเลยนะ ตีกันทุกรอบ ดื้อใส่พี่ด้วย"

"ก็ไม่เคยเจอแบบนี้ไงก็เลยชอบ"

"พี่มันแปลก"

ฉันรูดซิปปิดกระเป๋าเป้เสร็จก็เบี่ยงหน้าไปมองเขา ดวงตาคมออดอ้อนปนเศร้าสร้อยทำฉันหัวใจวูบไหวไปชั่วขณะ เรื่องจริงหรือนี่ พี่วินซ์ชอบฉันจริงๆ เหรอ

"ขอโอกาสให้พี่หน่อย จะได้ไม่ต้องมาบ่นเสียดายทีหลัง"

"เสียดายพี่น่ะเหรอ"

"ใช่ หล่อ รวย นักรัก เซ็กซ์จัด มีดีครบทุกอย่าง ไม่เอาเสียดายแย่เลยนร้า"

"อย่ากดดันเราสิ"

"ถ้างั้นให้เวลาคิด คิดให้ดี" อ้อมแขนกอดกระชับแน่นขึ้น สัมผัสของพี่วินซ์อบอุ่นและทำให้ฉันรู้สึกอยากหลอมละลาย

อย่านะ.. อย่าหลงคารมและร่างกายของผู้ชายเจ้าชู้เด็ดขาดเลย

"สัญญาเลยว่าจะไม่ทำให้เสียใจ"

บทสนทนาเราจบที่ตรงนี้ พี่วินซ์ก็พาฉันมากินสเต็กในห้องครัว ฉันก้มหน้าก้มตากิน บางครั้งก็ต้องเงยหน้าขึ้นมาให้เขาใช้ทิชชู่เช็ดปาก

ฉันยืนยันว่าจะไม่ค้างคืนที่นี่ ขัดใจพี่วินซ์อยู่มากแต่เขาก็ยอมมาส่งฉันที่อะพาร์ตเม้นต์ ก่อนกลับก็ไม่วายปล้นจูบไปอีกหนและขอคอนแทคน์ทุกอย่างที่ฉันมี

ห้าทุ่มพี่วินซ์ก็โทรมาบอกว่าอยู่ที่สนามแข่งรถของพี่ไฟเพื่อนของเขา เที่ยงคืนก็โทรมาอีกหนว่าถึงคอนโดมิเนียมแล้ว

และที่ฉันยังมีแรงรับโทรศัพท์เพราะนอนไม่หลับ ยอมรับว่าก็รู้สึกดีที่มีผู้ชายมาชอบ ตอนบาสรวมถึงแฟนเก่าที่ผ่านมาฉันดีใจมากเพราะรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนสวยคนหนึ่งที่ผู้ชายจับจ้องสนใจ แต่กับพี่วินซ์ฉันกลัวจริงๆ นะ กลัวว่าจะต้องเสียใจอีก

กว่าจะหลับลงได้ก็ตีสอง ตื่นแต่เช้ามาเตรียมตัวไปเรียน อีกหนึ่งอาทิตย์ฉันจะต้องสอบคงไม่มีเวลาฟุ้งซ่านมาคิดเรื่องพี่วินซ์ไปสักพักแล้วล่ะ

ทว่าพอลงมาด้านหน้าอะพาร์ตเม้นต์ รถซูเปอร์คาร์คันสีน้ำเงินก็จอดรออยู่ พี่วินซ์ส่งยิ้มให้ฉันมาแต่ไกล เดินมาจับมือของฉันให้เดินมาที่รถด้วยกัน

"นี่พี่จริงจังขนาดนี้เลยเหรอคะ"

"ก็อยากได้เขา ไม่จริงจังเบอร์นี้ก็อดดิ"

"ยังจะกวน"

ฉันสอดสองมือกอดอกทำแก้มป่องพองลมแง่งอน หันหน้าหนีเขาที่คาดเข็มขัดนิรภัยให้ หักคะแนนเลยนะแบบนี้ แต่พี่วินซ์ฉลาดในระดับหนึ่งที่ไม่ต้องมาคอยถามว่าเป็นอะไรหรืองอนอะไร เขาหอมแก้มฉันฟอดใหญ่แล้วยิ้ม

"อย่างอนเลย เดี๋ยวพาไปกินข้าวต้มเจ้าอร่อย"

"จริงนะ"

"ครับผม"

หายเคืองก็ได้ นานแล้วนะที่ไม่ได้กินข้าวต้มเป็นมื้อเช้า แค่นึกถึงหมูก้อนกลมๆ กับกระเทียมเจียวน้ำลายก็แทบหก