ก็คนมันคิดถึง

มีคนเนียนนอนที่ห้องของฉัน แม้เตียงนอนจะแค่ห้าฟุตแต่พื้นที่กลับเหลือเฟือเพราะพี่วินซ์นอนกอดฉันแน่น และได้รู้หนึ่งอย่างว่าพี่วินซ์ขี้โม้มาก เขาพูดนั่นพูดนี่ให้ฉันฟังก่อนนอน บอกว่าตัวเองชอบแข่งรถ ชอบเล่นเกม เรียนเกือบเก่ง พ่อเป็นนักการเมืองและยังสามารถกินพริกสดได้เป็นกำๆ เดี๋ยววันไหนฉันจะขอเทสต์ข้อหลังสุดสักหน่อย ทำไมได้อย่างที่โม้จะผลักไสไล่ส่งไปให้ไกลเลย

น่าแปลกที่ทั้งคืนฉันกลับหลับสนิทโดยไม่อึดอัดจากการถูกโอบกอด ตื่นขึ้นมาตอนเช้าท่อนแขนแกร่งก็ยังคงกอดรัดแน่น

"ชอบฉวยโอกาส"

บ่นงึมงำใส่คนหล่อที่ตอนหลับอย่างกับเด็กสามขวบ ดีนะที่เมื่อคืนฉันบ่นง่วงนอนเลยรอดพ้นมือของคนหื่นได้อย่างหวุดหวิด

"พี่วินซ์.. ขอเราลุกหน่อย"

เขาขยับตัวเป็นนอนหงายทันที "พี่มีประชุมกับฝ่ายขาย"

"ถ้างั้นก็ลุกสิคะ"

เป็นฉันที่กระเด้งตัวจากที่นอนแล้วดึงรั้งท่อนแขนใหญ่โตให้เจ้าตัวลุกขึ้นนั่ง พี่วินซ์ไม่ดื้อดึง ยอมนั่งแต่โดยดี ระหว่างให้เขาหายเมาขี้ตา ฉันก็มาเตรียมผ้าเช็ดตัวกับแปรงสีฟันให้เขา ส่วนเสื้อผ้าพี่วินซ์เตรียมมาแล้ว ดูเหมือนจะมีสำรองเอาไว้ในรถตลอดเวลา

"ไปค่ะ อาบน้ำแล้วไปทำงาน"

"คร้าบคุณวีวี่ของผม แม่พี่คงดีใจตายเลย"

เขาลุกจากเตียงนอนเดินโงนเงนมาหอมแก้มฉัน รอยยิ้มก่อนเข้าห้องน้ำไปดูน่าหมั้นไส้ "ดีใจเพราะภาระอย่างพี่ตกไปเป็นของคนอื่นน่ะสิ"

ถ้าใครได้ฉันเป็นเมีย แม่ก็คงดีใจตายเหมือนกันที่ลูกสาวผู้ที่ทำอะไรไม่เป็นเลยมีคนเอาไปเลี้ยงเสียที

ระหว่างรอพี่วินซ์อาบน้ำฉันก็เปิดประตูระเบียงระบายอากาศ ตรงมุมห้องชิดกับตู้เย็นมีโต๊ะตัวเล็กที่ฉันใช้เอาไว้วางกระติกน้ำร้อน แก้วและเครื่องดื่มชนิดชง ปกติฉันไม่ดื่มกาแฟเท่าไหร่ แต่ก็ซื้อมาติดห้องเอาไว้ยามอยากดื่ม ในที่สุดมันก็ถูกใช้งาน

พี่วินซ์ออกจากห้องน้ำโดยสวมใส่กางเกงยีนส์แล้วแต่ยังไม่สวมใส่เสื้อ เขาเดินตรงมาหา ฉันจึงยื่นแก้วกาแฟร้อนไป

"ไม่รู้ว่าพี่ดื่มไหม แต่ดื่มเถอะเพราะชงให้แล้ว"

"พี่ติดกาแฟพอดี" เขารับแก้วไป แต่แขนอีกข้างดันว่างเลยใช้มันรวบกอดเอวของฉัน "เฮ้ย! หรือว่าพี่จะติดแกฟะ"

"สภาพนี้ติดกีต่างหาก"

พอพูดความจริงก็พยักหน้ารับหงึกๆ ยกแก้วกาแฟขึ้นจิบก่อนจะเบิกตาขึ้นเล็กน้อย "อร่อย มาเป็นเลขาพี่ไหม ที่พักฟรี กินฟรี ตัวก็ฟรี หัวใจก็ให้ฟรี แถมชื่อในทะเบียนสมรสให้ด้วย สนไหม"

"ปกติพี่ใช้มุกนี้จีบหญิงเหรอ"

"ทำไม"

"เชยสะบัด"

และฉันก็สะบัดตัวออกมายืนรดน้ำต้นไม้ด้านนอก เก็บอาการเขินอายเอาไว้ที่พวงแก้มแดงแจ๋กับหัวใจเต้นระรัว

"วันนี้ว่างหรือเปล่า"

"เราจะกลับบ้านที่เพชรบูรณ์ค่ะ กลับมาอีกทีวันจันทร์"

พี่วินซ์ทำสีหน้าเหลอหลา ถามกลับมาเสียงอ่อน "แล้วพี่ล่ะวีวี่"

"พี่ก็.. อยู่กับใครสักคนล่ะมั้ง"

พูดเองแต่ก็แอบเศร้า ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ที่ยามจินตนาการว่าพี่วินซ์อยู่กับผู้หญิงคนอื่นแล้วฉันรู้สึกจี๊ดในอก ไม่ใช่เพราะฉันตกหลุมพรางของเขาแล้วหรอกนะ

"พี่ขับรถไปส่งไหม"

แก้วกาแฟถูกวางลงบนโต๊ะ คนตัวโตเดินออกมาสวมกอดฉันจากทางด้านหลังพาเราโยกไปเยกมาพร้อมกัน

"ไกลค่ะ พี่อยู่ทำงานเถอะ"

"ทำไมไม่บอกก่อน จะได้เคลียร์งาน"

"ขับรถไปส่งจะเอาคะแนนเหรอ"

หัวเราะกลบเกลื่อนทั้งที่ก็แอบใจหวิวอยู่เหมือนกัน แต่เพราะแม่กับพี่แอปเปิ้ลชวนไปทำบุญให้ตากับยายที่วัด เรามีกันสามคน ฉันเลยไม่อยากเอาเหตุผลอะไรมาปฏิเสธ

"สามวันเลย พี่เหงาแย่"

"เว่อร์แล้ว ก่อนนี้เป็นอาทิตย์ๆ พี่ยังทิ้งห่างได้เลย"

"แต่ตอนนี้ห่างไม่ได้แล้วไง ตั้งแต่เพื่อนพี่มีเมีย ก็ดีไม่ห่างเหินกันได้สักคนเดียว พี่ก็น่าจะติดโรคระบาดจากมันแล้วว่ะ"

"ถ้างั้นก็เป็นปัญหาของพี่วินซ์แล้วล่ะค่ะ" ฉันหันไปอมยิ้มให้คนงอแง "ถือซะว่าฝึกความอดทน"

ผู้ชายตัวโตดูจะซึมไปเลย กว่าจะยอมขับรถออกไปจากที่นี่ได้ก็ต้องโบกมือไล่แล้วไล่อีก ไม่ใช่ไม่อยากให้อยู่ แต่กลัวว่าเขาจะผิดนัดการประชุม ถ้ามันเกิดขึ้นแล้วต้นเหตุมาจากฉันคงไม่ดีแน่

กว่าจะเดินทางถึงเพชรบูรณ์ก็ล่วงเลยไปถึงตอนเย็นโดยรถตู้สาธารณะ มาถึงฉันก็ส่งข้อความทิ้งเอาไว้ให้พี่วินซ์ว่ามาถึงบ้านโดยสวัสดิภาพแล้ว จากนั้นก็หลับยาวเพราะเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทางผสมรวมกับอาคารครั่นเนื้อครั่นตัวคล้ายจะไม่สบาย

ตื่นมาอีกทีตอนเช้ามืดเวลาตีสี่ครึ่งจากเสียงนาฬิกาปลุกที่ตั้งเอาไว้ อย่างแรกที่ฉันหยิบขึ้นมาดูก่อนเลยคือมือถือ กดปิดเสียงนาฬิกาก็เห็นว่ามีข้อความของพี่วินซ์ตอบกลับมาตั้งแต่เวลาหกโมงเย็น

WinzSW : คิดถึงวุ้ย คิดถึงว่ะ

WinzSW : วีวี่หลับแล้วเหรอ

WinzSW : เฮ้อ! ได้แล้วก็ทิ้งกัน

"คนบ้า คิกคิก"

ฉันอ่านข้อความวนซ้ำไปซ้ำมา อดหัวเราะขบขันไม่ได้จนพี่แอปเปิ้ลต้องแอบมาสอดส่อง

"มีแฟนใหม่แล้วเหรอ ยิ้มปากแทบฉีก"

"ยัง แต่มีผู้ชายมาจีบอยู่นะ"

"ใคร มีรูปไหม"

พี่แอปเปิ้ลขยับเข้ามานั่งพับเพียบชิดติดกับฉัน ปล่อยให้แม่ไหว้พระประทานองค์ใหญ่อยู่คนเดียว

"ไม่มีหรอก บอกได้แค่ว่าหล่อมาก"

"หล่อก็เอาสิเพราะมันเห็นแน่ๆ ว่าหล่อจริงไม่จกตา แต่ถ้ามัวจะเอาคนดี มันดีจริงไหมก็ไม่รู้"

"แต่เขาเจ้าชู้ วี่ว่าจะไม่.."

"ผู้ชายทุกคนไม่ได้เหมือนกันหมดจะเอามาตัดสินไม่ได้นะวี่ ก่อนนี้เจ้าชู้ พอคบเราเขาอาจจะหยุดก็ได้"

"พี่เปิ้ลพูดเหมือนเขาเลย"

"แสดงว่าเขาน่าจะชอบแกจริงๆ โอ๊ย! อยากเห็นว่าใครจะมาตาบอดสีเหมือนไอ้บาส"

"แรงนะ.. เกิดได้คนนี้ขึ้นมา อย่ามาอิจฉาล่ะเจ่เจ้"

"ไม่อิจฉาย่ะเพราะในขณะที่น้องสาวไปอ่อยผู้อยู่กรุงเทพฯ พี่มันก็จับผู้มาได้หนึ่งคน"

พี่แอปเปิ้ลเปิดรูปถ่ายในมือถือให้ดู เป็นภาพของเธอกับผู้ชายคนหนึ่งซึ่งคุ้นหน้าคุ้นตามากกำลังจุ๊บปากกัน

"โธ่! นึกว่าใคร พี่มาร์คเขาเมาหรือเปล่าเหอะ"

"ชู่ว์! อย่าพูดเสียงดังไป" อีกฝ่ายกระซิบเพราะกลัวแม่ได้ยิน "เล่ห์มนตร์จริตอ่อยไม่ได้ผล แก้ผ้าจับปล้ำจบๆ ไป"

ฉันอ้าปากหวอ ยกนิ้วโป้งให้กับความก๋ากั๋นและยินดีไปพร้อมกัน พี่แอปเปิ้ลชอบพี่มาร์คเพื่อนสนิท ตามจีบรุกไล่มานาน ในที่สุดก็สมหวังเสียที

ติ๊ง! มีข้อความแชทเข้ามา ฉันรีบยกมือถือขึ้นมาดูอย่างไม่รีรอ เห็นชื่อคนส่งพร้อมทั้งดูรูปที่ส่งมาเสร็จ ริมฝีปากก็ฉีกยิ้มกว้างไปพร้อมกับแก้มร้อนฉ่าและหัวใจเต้นรัว มันคือรูปลูกอมฮาร์ทบีชที่ถูกแกะกินจนเหลือเพียงเปลือก บนเปลือกมีคำคมสั้นๆ.. เลิฟยูรู้ยัง

รุกขนาดนี้ไม่รู้ก็บ้าแล้วล่ะค่ะคุณพี่วินซ์