ห่วงใยที่สุด

ฉันมายืนเคาะประตูอยู่หน้าห้องของพี่วินซ์ เฝ้ารออย่างใจจดจ่อและตื่นเต้น ในหัวจินตนาการไปต่างๆ นาๆ ถึงคำว่าป่วยและเจ็บที่พี่เก้าพูด ห้านาทีประตูจึงแง้มอ้าออกพร้อมกับเจ้าของห้องที่โผล่หน้าออกมา

พี่วินซ์ตกใจอย่างเห็นได้ชัดที่พบเจอว่าฉันยืนอยู่ตรงนี้ แต่คงไม่เท่าฉันที่ตกใจกับสภาพของเขา

"พี่เป็นอะไรคะ"

ไม่รีรอจะเอ่ยถามเสียงสั่น ดวงตาจดจ้องท่อนบนที่ไร้เสื้อผ้าปิดกาย ผิวเนื้อของเขามันมีแต่รอยฟกช้ำ ไม่ว่าจะเป็นลำคอ หน้าอก หน้าท้องและท่อนแขน ฉันช้อนสายตาขึ้นสบตาเขา ถึงได้เห็นชัดเจนว่าบนใบหน้าหล่อเหลาก็มีรอยฟกช้ำเช่นกัน

"กลับมาเมื่อไหร่"

เขาโยนคำถามกลับมา และฉันดูออกว่าพี่วินซ์พยายามปั้นสีหน้าให้ดีอยู่

"พี่ตอบคำถามเราก่อนสิว่าเป็นอะไร ที่พี่หายไป.. ไปทำอะไรมา"

ใบหน้าของเขาพร่าเบลอเพราะหยาดน้ำตาบดบัง ไม่รู้เลยจริงๆ นะว่าพี่วินซ์มีผลต่อความรู้สึกของฉันตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ฉันอยากร้องไห้อีกแล้ว

"คือ..." มือใหญ่ยื่นมาจับมือฉัน ทว่าฉันสะบัดออก นี่ฉันน้ำตาเอ่อล้อมดวงตาขนาดนี้ ถ่อมาหาถึงขนาดนี้ก็ยังไม่คิดพูดบอก นั่นหมายความว่าฉันคงไม่ได้สำคัญขนาดที่จะต้องรู้เรื่องของเขา

"ไม่บอกก็ไม่เป็นไร เราลืมไปว่าจะเป็นอะไรก็เรื่องของพี่!"

ฉันหมุนตัวเดินออกมา ยกสองมือปัดป่ายน้ำตาที่ไหลลงมาไม่อาจกลั้นได้อีกต่อไป แต่เพียงไปได้สามก้าวก็มีท่อนแขนแกร่งเข้ามาโอบรัดรอบเอว พี่วินซ์ยกตัวฉันลอยขึ้นแล้วพาเข้ามาในห้อง ประตูปิดลงก็หมุนตัวฉันเข้าหาสวมกอดแนบแน่น

"วีวี่อย่าไป.."

"ถ้าไม่อยากให้รู้ อย่างน้อยพี่ก็ควรบอกเราว่าอย่าเสือกหรือไม่ก็บล็อกให้เราติดต่อกันไม่ได้ ให้เรารู้ว่าที่หายไปคืออะไร"

"อย่าเสือก"

"ถ้างั้นก็ปล่อย" ฉันดีดดิ้น แต่กลับกลายเป็นว่าท่อนแขนรัดแน่นจนสองเท้าลอยขึ้นไม่แตะพื้น "พี่วินซ์ ปล่อยเรานะ"

"อย่าเสือก.. เดินหนีแบบเมื่อกี้อีก"

คราวนี้ฉันหยุดดิ้นและเงียบ อาการป่วยเป็นทุนเดิมผสมกับการร้องไห้และเผชิญเหตุการณ์ในตอนนี้ทำให้ฉันปวดหัวหนักมาก เรี่ยวแรงที่มีหดหาย ปล่อยให้พี่วินซ์กอดและหอมโดยไร้การขัดเขิน จนเขาพอใจถึงได้พาฉันเข้ามาในห้องครัว วางให้นั่งลงบนโต๊ะกินข้าว บริการทุกอย่างตั้งแต่ถอดรองเท้าผ้าใบให้ แปะที่ลดไข้บนหน้าผากและยัดปรอทวัดไข้ใส่ปากของฉัน

"ป่วยไม่เห็นบอกพี่เลย"

ยังมีหน้ามาพูดแบบนี้ ฉันเบือนหน้าหนีไม่คิดตอบเช่นกัน เหมือนที่เขาก็ยังไม่พูดถึงเหตุของรอยฟกช้ำนั่น

"สภาพเราแย่กว่าพี่อีกนะ" เขาดึงปรอทออกไปดู "ไข้ตั้งสามสิบแปด ไปหาหมอไหม"

"ห่วงตัวเองก่อนเถอะ"

"พี่ห่วงน้องมากกว่า"

"ถ้าห่วงเราก็พูดบอกในสิ่งที่เราอยากรู้ ไม่งั้นเราจะทำให้ตัวเองป่วยหนักกว่านี้"

"ฉลาดดีที่ขู่แบบนี้"

ฉันไม่โต้ตอบ จ้องมองเขารอฟัง ถ้ารอบนี้เขายังไม่พูด ฉันคงต้องเลิกสนใจจริงๆ

พี่วินซ์ถอนหายใจ ดูจะลำบากใจไม่น้อย แต่สุดท้ายก็ยอมเอื้อนเอ่ยออกมาเพราะฉันจับมือของเขาออกจากเอว

"มีเรื่องกับไอ้แฟนเก่าน้องมา"

"บาสเหรอคะ"

กลายเป็นว่าเรื่องวกมาหาฉัน

"บังเอิญเจอกันที่สนามแข่งรถ ก็เลยยำกันนิดหน่อย"

"ไม่นิดนะพี่วินซ์ พี่ช้ำไปทั้งตัวเลย"

ฉันจับเขาหมุนตัวสำรวจอีกหน แม้แต่แผ่นหลังกว้างยังมี ไม่รู้ว่าในกางเกงมีไหมด้วยไหม ฉันกระโดดลงมายืน รีบร้อนปลดเข็มขัดและรูดซิปกางเกงยีนส์ลง หวังจะสำรวจให้ทั่ว

"วีวี่.. มาถึงก็จะเล่นพี่เลยเหรอ"

พี่วินซ์ทำสีหน้าแปลกๆ มือช่วยฉันให้รูดกางเกงยีนส์ลงจากเอวจนมันมากองที่หัวเข่า ฉันเดินวนรอบตัวเขาสำรวจอีกครั้ง ท่อนขาแทบไม่มีรอย โล่งไป..

"เป็นแบบนี้ยังจะคิดสัปดน"

"เอ้า! แผลภายนอกจิ๊บๆ แต่ถ้าไม่ได้ปลดปล่อย ภายในมันจะบูดเอานะ"

"ทะลึ่ง" ฝ่ามือเล็กแตะลงที่รอยช้ำบนหน้าอก ลูบมันเบาๆ เพราะกลัวเขาจะเจ็บ "พี่เจ็บไหม ทำไมถึงไม่บอกเราล่ะ"

"กลัวบางคนเป็นห่วงจนเหาะกลับมา ขอโทษนะวีวี่"

พี่วินซ์กอดฉัน จับตัวเราโยกไปมา

"ที่หายไปเพราะพี่เจ็บนั่นแหละ กินยาแล้วหลับเพิ่งจะฟื้นตอนไอ้เก้าส่งแชทมาบอกว่าน้องอยู่ที่ร้านของมัน"

"เราขอโทษนะ ฮึก! ฮึก! เพราะเราพี่ถึงต้องเจ็บตัว"

ฉันสวมกอดเขากลับ ร้องไห้สะอึกสะอื้นรู้สึกผิดในทุกเรื่อง ที่แท้เขาก็ต้องมาเดือดร้อนเจ็บตัวเพราะฉันอยู่ ไม่ใช่หายไปเพราะไม่อยากคุยกัน

"ไม่ต้องคิดมาก พี่ไม่เป็นไร ไม่เป็นอะไรเลยจริงๆ"

[Winz Part]

ไม่เป็นอะไรเลย.. ขอแค่ได้เอาคืนไอ้เหี้ยนั่นให้กีวี่

มันช่างเป็นเรื่องบังเอิญที่ไอ้บาสไปโผล่ที่สนามแข่งรถของไอ้ไฟ คืนนั้นผมวัดกับมันด้วยความเร็ว เดิมพันด้วยการวางมวย หากใครแพ้โดนยำ

ระดับฝีเท้าของผมไม่เป็นรองใคร แน่นอนว่าผมชนะ แต่มีคนเล่นไม่ซื่อ แทนที่จะปล่อยให้ผมยำดีๆ ไอ้บาสกลับพาพวกมาหมาหมู่ ผมก็เลยเกณฑ์ลูกน้องไอ้ไฟหมาหมู่สู้ ผมกับไอ้บาสตีกันยับ มันเจ็บไม่น้อย ผมเองก็ช้ำไปทั้งตัว ช่วงเช้ายังมีแรงส่งแชทจีบสาว พอตกบ่ายนอนเป็นผักลุกไม่ขึ้น กระทั่งมีเสียงเคาะประตูห้องก่อนหน้านี้

แต่มันยังไม่จบง่ายๆ ไอ้บาสเส้นแข็งมาก ขนาดข้อมูลการข้องเกี่ยวกับเว็บพนันถึงมือตำรวจแล้วก็ยังใช้ชีวิตปกติ เดี๋ยวขอผมเคลียร์กับผู้หญิงที่เอาแต่งอแงคนนี้ก่อนจะไปจัดการมันต่อแน่นอน ในเมื่อไม่ยอมล้มคนเดียว ก็ล้มมันทั้งโคตรเลยแล้วกัน

ผมพากีวี่เข้ามาเช็ดตัวในห้องน้ำ น้องดูอาการไม่ดี ตาบวมและโรย ตัวร้อนและใบหน้าซีดเผือด แต่คุณเธองอแงไม่ไปโรงพยาบาลเพราะกลัวหมอให้แอดมิท พรุ่งนี้เธอมีสอบซึ่งผมก็เข้าใจดีว่าสำคัญ ไม่เป็นไร.. ผัวก็ไม่ต่างจากหมอเพราะก็ฉีดยาเป็น

"หนาว.."

น้องบ่น ยกสองแขนกอดตัวเองในขณะที่ผมเช็ดมาถึงข้อเท้าพอดี เราสองคนไร้เสื้อผ้าติดกาย ร่างกายกีวี่ปลุกอารมณ์อย่างว่าของผมมาก และตอนนี้ก็ใช้ความพยายามสุดๆ ในการข่มใจ ก็ไม่ได้ฟัดแม่นุ่มนิ่มแสนหวานของผมมาหลายวันแล้ว คิดถึงฉิบหายเลย

"พี่วินซ์ พี่กอดเราหน่อยได้ไหม"

หูผมเพี้ยนไหมวะ..

ผมเงยหน้ามองน้อง สีหน้าคนป่วยเว้าวอนดูแล้วน่าจะไม่ใช่อำเล่น ผมจูบท่อนขาเรียวแรงๆ แล้วลุกขึ้นยืน โอบกอดคนตัวเล็กแนบอกให้เธอซุกซบใบหน้าถูไถหน้าอก

"พี่นอนกอดเราหน่อยนะ มันหนาวมากเลย"

เด็กมันอ้อนว่ะ เข้าใจอารมณ์ไอ้ไฟแล้ว เด็กมันขี้อ้อนแบบนี้เลย ถึงว่าทำไมมันหลงนักหนา

"พี่จะกอดทั้งคืนให้หายคิดถึง"

น้องนอนกอดผมเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่เรานอนด้วยกันมาหลายครั้ง ทำผมลืมสิ้นอาการช้ำในทั้งหลายจนหมดสิ้น ตอนเช้าอาการดีขึ้นมาก แอบเข้าข้างตัวเองว่าได้ยาดีจากผม ผมเองก็ได้ยาดีเป็นวีวี่คนสวยเช่นกัน

ผมเลือกใช้รถเก๋งอีกคันที่จอดทิ้งเอาไว้ใต้คอนโดมิเนียมขับขี่ไปส่งกีวี่ที่มหาวิทยาลัย ที่เลือกมันเพราะผมจะขับไปส่งเธอได้ถึงหน้าตึกคณะ

"สอบเสร็จโทรหาพี่นะครับ เดี๋ยวมารับ"

ยื้อเวลาอยู่ด้วยกันอีกนิดด้วยการจับมือบางมาจูบมาดม แอบเกร็งนิดๆ ว่าจะถูดฟาดเหมือนอย่างเคย แต่น่าเหลือเชื่อที่กีวี่นั่งนิ่ง มองผมด้วยรอยยิ้มบางๆ บนริมฝีปาก หรือว่าไข้จะกินจนสมองกลับ หรืออาจเพราะซาบซึ้งที่ผมไปเจ็บตัวเพราะเธอ

"พี่อย่าลืมกินยาแก้อักเสบนะ เดี๋ยวตอนเย็นเราไปทายาให้"

"มาค้างกับพี่อีกอ่ะนะ"

"ก็ถ้าห้องพี่ว่าง"

"พูดจาหาเรื่อง ว่างให้วีวี่คนเดียวอยู่แล้ว"

โยกตัวไปหอมแก้มนวลก่อนจะยื่นมือไปเปิดประตูรถให้ ตัวเธออุ่นดีแล้ว แต่ผมก็ยังห่วงใย พ้นหลังเธอเดินเข้าไปในตัวตึกก็ส่งแชทไปให้ตามหลัง

WinzSW : แซนวิชอยู่ในกระเป๋า อย่าลืมกินยาด้วยครับวีวี่

เป็นอะไรที่จั๊กจี้หัวใจสุดๆ ผมไม่เคยทำอะไรแบบนี้เลย ไม่เคยมีภาพตัวเองจะทำในหัวด้วย แต่ก็ต้องยอมรับว่าทุกอย่างล้วนเกิดจากการอยากทำเพราะผมรู้ใจตัวเองดีว่าชอบกีวี่จริงๆ

ออกจากมหาวิทยาลัยก็ตรงดิ่งไปยังสถานีตำรวจ มีความวุ่นวายเกิดขึ้นเพราะกองทัพนักข่าวหลายสำนักมารวมตัวกันที่นี่ ผมจอดรถอยู่ห่างๆ แต่มองเห็นสถานการณ์ตรงหน้าชัดเจน

วันนี้เป็นวันที่ไอ้บาสมันจะล้มอย่างสมบูรณ์เพราะมีข้อมูลลับของหลานชายนายกรัฐมนตรีรั่วไหลไปถึงสื่อหลายแห่ง ให้ช่วยแพร่กระจายข่าวไปให้ประชาชนรับรู้เบื้องหลังของเว็บพนันออนไลน์ว่าใครเป็นแบ๊คอัพใหญ่ ที่นี้ก็พึ่งฝีมือของประชาชนให้ช่วยขุดรากถอนโคนยันโคตร ไม่ได้ผุดไม่ได้เกิด ไม่มีปัญญามากร่างใส่ผมและไม่มีปัญญามาทำวีวี่ของผมเจ็บช้ำน้ำใจอีก

[Winz End]