Chapter 3

Mabilis na lumapit si Mark, tuluyan nang nawala ang mapanuksong ngisi nito kanina. “Yanyan, okay ka lang ba? Ano raw ang sabi ng doktor?”

“Huwag na kayong mag-alala. Hindi naman malala ang lagay ko, pwede na raw akong umalis.” sagot ni Marian. Isang malalim na buntong-hininga ang pinakawalan niya para pakalmahin ang sarili.

“Talaga? Ihahatid na namin kayo,” mabilis pa sa alas-kuwatrong presinta ni Bianca, nakangiti nang matamis na tila ba isang huwarang kaibigan. “Dinala na rin namin yung bag mo para diretso na ang uwi mo kung sakali.” Ipinakita pa nito ang hawak na bag na parang isang premyo.

Tumaas ang isang kilay ni Marian. Aba, tingnan mo nga naman itong si Bianca, napaka-advance mag-isip. Ginagawa niya ba talaga ito para magpapansin sa mga lalaking 'to? Akala niya ba siya ang bida sa drama? Pasikreto siyang napairap sa hangin.

Marahas niyang hinablot ang strap ng sariling bag mula kay Bianca. “Akin na 'yan. Babalik na lang ako sa klase.”

“Uy, teka, Marian. Kaya mo na ba talagang bumalik?” Sinundan ni Paulo ng tingin ang bawat galaw niya, hindi pa rin maalis ang pag-aalala sa boses.

“Oo naman. May time pa tayo, tara na.” Ayaw na niyang patagalin pa ang eksenang iyon bago pa muling magtagpo ang kanilang mga paningin at maalala ang ginawa niyang pag-amin.

“Uy guys, sayang naman, nakalabas na tayo ng school eh. Mamasyal na lang kaya muna tayo?” pilyong suhestiyon ni James, nakahanap ng magandang rason para magbulakbol.

Sinalubong siya ng malamig na tingin ni Marian. “Sige nga, anong sasabihin mo sa teacher natin bukas kung magtanong sila?” Binalibag niya ang tanong na parang isang masungit na manager na naiinis sa palpak na empleyado.

Tila napipi si James, napakamot na lang sa batok sa biglaang pagkapahiya.

“Kami ni Paulo, may excuse dahil galing kaming ospital. Eh kayong tatlo, anong idadahilan niyo?” patuloy ni Marian, ginagamit ang talas ng pananalita na nahasa niya sa ilang taon sa opisina.

“Tama si Marian, bumalik na tayo. Ayoko ring maparusahan, noh,” mabilis na pagsuko ni Mark. Magiliw nitong kinuha ang bag na nakasukbit sa balikat ni Marian. “Akin na muna 'to. Nahulog ka sa hagdan kanina, baka may nadurog na buto diyan sa katawan mo.”

Bahagyang napangiti si Marian sa pamilyar na pag-aasikaso ng kaibigan. “Ano ka ba, hindi ako papaalisin ng doktor kung meron ngang ganun. Pero sige, salamat.”

Pagdating sa silid-aralan, agad siyang pinalibutan ng mga kaklase, bumabaha ng maiinit na tanong at pag-aalala. Sa sandaling iyon, lalong naging totoo sa kanya na buhay ang paligid niya. Nang pumasok ang kanilang guro sa Math, umalingawngaw ang pamilyar na ingay ng mga silyang kinakaladkad pabalik sa kani-kanilang pwesto.

Paminsan-minsan ay nakakaamoy pa rin si Marian ng matapang na amoy ng alkohol mula sa kawalan, ngunit ipinagkibit-balikat niya lamang ito. Sa kabilang banda, hindi maalis ang tingin ni Paulo sa kanya, pilit binabasa ang mga emosyong nakatago sa likod ng kanyang mga mata matapos ang naging pag-amin nito.

Napansin ng guro na malalim ang iniisip ng dalawa, kaya walang sabi-sabing pinatayo sila upang mag-solve ng math equation sa pisara.

Mabilis na natapos si Paulo at nakabalik sa upuan. Naiwang nakatayo si Marian, ramdam ang malamig na pawis sa noo habang nakatitig sa mga numerong tila sumasayaw.

Haist, ayoko talaga ng mga ganitong tanong. Magpanggap kaya akong nahihilo para makaiwas? Kahit kailan ay hindi niya naging paborito ang numero.

Pasikreto niyang sinilip ang gawa ni Paulo. Nang makitang mukhang tama ito, mabilis niyang kinopya ang pamamaraan at nakuha ang tamang sagot. Isang nakahihingang-luwag na sandali. Akma na siyang babalik sa upuan nang pigilan siya ng guro.

“Ipaliwanag mo kung paano mo 'yan na-solve.” Nagpadagundong sa tahimik na silid ang seryosong boses ng teacher.

Sa halip na kabahan, kalmadong ipinaliwanag iyon ni Marian gamit ang sariling pag-intindi. Lumabas ang husay niya sa pagpapaliwanag isang kasanayang pinanday ng maraming taon ng pagpe-presenta ng mga report sa korporasyon. Napanganga ang kanyang mga kaklase.

“Very good, Ms. Acenzado and Mr. Delos Reyes.”

“May tanong po ako,” hindi napigilan ni Marian ang sarili, taglay pa rin ang kumpiyansa ng kanyang tunay na edad. “Bakit ako lang po ang pinagpaliwanag niyo at hindi si Paulo?”

“Dahil mabilis niyang nasagutan ang nasa board, samantalang ikaw ay mukhang hindi mo alam at sumilip ka pa sa sagot niya, kaya kita tinanong.”

Ah, nahalata niya pala 'yun. Napangiti na lamang si Marian nang bahagya. “Naiintindihan ko po kayo.”

Gulat na gulat ang buong klase. Walang estudyanteng nakakatingin nang diretso sa gurong iyon sa sobrang higpit nito, pero tila nakipag-usap lang si Marian sa isang kapantay. Kakaiba rin ang naging tingin ng guro kay Marian tila nakakita ng isang matanda sa katawan ng isang dalagita.

*******

Absent ang susunod nilang guro sa Filipino, isang paboritong balita para sa buong klase. Kahit nagbilin ang class president na mag-aral, mabilis itong kinontra ni Mark. “Nasa lowest section tayo, 'di na natin kailangan 'yan!” Nagsimulang magkagulo at maghanap ng kanya-kanyang libangan ang lahat.

Isang kakaibang pagod ang dumagan sa balikat ni Marian. Dahil ayaw pa rin niyang maniwala sa sitwasyon, naisip niyang matulog na lang sa desk, umaasang sa kanyang paggising ay nasa tahimik na opisina na ulit siya. Ipinikit niya ang kanyang mga mata.

Habang nagtatawanan ang iba, nagkayayaan ang grupo nina Paulo na tumambay sa baba. Akma sana nilang yayayain si Marian, ngunit nakita nilang mahimbing na itong natutulog.

Bakit ba kasi pinilit pa niyang pumasok eh hindi naman pala niya kaya, sa isip ni Paulo, bakas ang lambing habang pinagmamasdan ang tahimik na paghinga ng dalaga.

“Gisingin ba natin?” tanong ni James.

“Hayaan na muna natin siyang magpahinga,” awat ni Paulo.

Sinalubong sila ni Bianca na may matamis na ngiti. “Saan kayo pupunta? Bakit hindi kayo nagyayaya? Samahan niyo naman akong bumili ng chips sa canteen.”

Sa canteen, hindi mapigilan ni Paulo na ibukas ang usapan. “Guys, tingin niyo okay lang talaga si Marian?”

“Bakit kami ang tinatanong mo eh ikaw 'yung kasama niya?” balik ni James.

“Sobrang weird kasi ng mga kinikilos niya. Bianca, 'di ba mag-best friend kayo? Wala ba siyang nabanggit na kakaiba sa'yo?”

Umiling si Bianca habang kumakain ng chips. “Wala naman. Normal naman siya kaninang umaga bago mahulog sa hagdan. Hindi nga niya ako pinapansin mula nang makabalik tayo eh, para akong hangin. Baka wala lang sa mood.” Ipinakita nito ang isang maamong mukha na nagkubli sa anumang tensyon.

“Ah, alam ko na!” Mapang-asar na tumawa si James. “Hindi kaya nagtapat ng pag-ibig si Marian sa'yo, Paulo, tapos binasted mo? Kaya dahil magkatabi sila ni Bianca, sa kanya niya binubuntong yung inis niya!”

“Baliw, bakit naman gagawin 'yun ni Marian?” tanggol ni Mark.

“Pero totoo 'yung sinabi niya,” mahinang wika ni Paulo na nagpatigil sa lahat. “Dalawang beses niyang sinabi na... mahal niya raw ako.”

Halos maibuga ni Mark ang iniinom nito. Nanlaki ang mga mata nitong parang nakakita ng multo. “Totoo ba 'yang sinasabi mo?!”

“Bakit ba ang OA ng reaksyon mo?” naiiritang sita ni Bianca, pilit itinatago ang pagkabigla.

“Imposible lang kasing magkagusto si Marian kay Paulo!” giit ni Mark.

“Bakit naman naging imposible?” nakataas ang kilay na tanong ni Bianca.

“Oo nga,” gatong ni James. “Kahit mahina ang utak nitong si Paulo at laging nasa lowest section, 'di natin maitatangging maraming babaeng nagkakagusto sa kanya.”

“Bwisit ka, sinasabi mo bang bobo ako?” mabilis na simangot ni Paulo.

“Tama na nga 'yan, boys,” awat ni Bianca, ngumiti nang pilit para isara ang usapan. “Bukas na lang natin siya tanungin. In shock pa rin 'yun sa pagkahulog niya sa hagdan. Kayo kaya ang mahulog, 'di ba?”

Samantala, habang nakasubsob si Marian sa kanyang desk, unti-unting nagbago ang paligid sa loob ng kanyang panaginip. Ang maingay na tawanan sa silid ay naglaho at napalitan ng isang malamig at paulit-ulit na tunog.

Beep... Beep... Beep...

Tunog ba 'yun ng orasan? tanong niya sa sarili. Pero bakit parang nanggagaling sa isang makina?

Kasabay nito ang pagdaan ng malamig na hanging may dalang matapang na amoy ng alkohol at gamot. Pagkatapos, may isang boses ng lalaki na umalingawngaw. Malalim. Pamilyar. Puno ng labis na pangungulila.

“Sana... naging magkaklase tayo noon. Sana naprotektahan kita...”

Sino 'yun? Kaninong boses 'yun?

“Marian. Uy, Marian.”

Isang mainit at marahang tapik sa balikat ang mabilis na humatak sa kanya pabalik sa realidad. Napamulat siya nang mabilis at napasinghap. Pag-angat niya ng ulo, nakita niya si Bianca. Wala itong bahid ng pang-iinis. Puno lamang ito ng tunay na pag-aalala.

“Gising na, parating na daw si Sir para sa Araling Panlipunan,” malambing nitong sabi. “Okay ka lang ba? Binangungot ka ba? Pinagpapawisan ka kasi eh.”

Pinagmasdan ni Marian ang kaibigan gamit ang mata ng isang tatlumpu't isang taong gulang na sanay kumilatis ng mga pekeng tao sa opisina. Wala siyang nakitang kaplastikan sa mukha ni Bianca. Inosente ito. Isang tunay na kaibigang nag-aalala.

May kumurot sa puso ni Marian. Paano kung... wala naman talaga siyang masamang intensyon noon? Paano kung nagkamali lang ako ng husga sa kanya dahil sa mga mangyayari pa lang sa hinaharap?

“Ah... oo. Okay lang ako. Salamat sa paggising, Bianca.” mahinahong sagot niya, pinupunasan ang pawis sa noo gamit ang likod ng palad.

Ngumiti si Bianca at tahimik na bumalik sa sariling upuan. Ngunit kahit gising na gising na si Marian at naririnig na ang normal na ingay ng klase, hindi pa rin maalis sa isip niya ang panaginip.

Kaninong boses 'yung naghahanap sa akin? At bakit parang galing sa ospital?

Pagkalipas ng tatlong linggo, tuluyan nang tinanggap ni Marian ang katotohanang nakapag-time travel siya pabalik sa nakaraan.

Isang tahimik na hapon, habang nakatitig siya sa labas ng bintana at nanonood ng mga naglalaro sa field, biglang may inilapag na nakabukas na balot ng mamon sa kanyang desk.

Pag-angat niya ng tingin, nakita niya si Bianca, pawisan galing sa pagtakbo mula sa canteen ngunit may malapad na ngiti. “Hati tayo,” hinihingal nitong sabi sabay upo sa tabi niya. “Napansin ko kasing kanina ka pa tahimik. Masama ba pakiramdam mo?”

Muling tinitigan ni Marian ang mga mata ni Bianca. Hinanap niya ang intensyong manira. Ngunit wala siyang nakita kundi isang simpleng teenager na nagmamalasakit sa kaibigan. Wala ang anino ng babaeng kinamuhian niya.

Ako lang ba ang nag-isip ng masama sa kanya noon? Dahan-dahan niyang kinuha ang mamon at gumanti ng isang tipid ngunit totoong ngiti. "Salamat, Bianca."

Naging normal na araw iyon isang araw na puno ng magaang pakiramdam na matagal na niyang hindi naranasan.

Kinagabihan, naiwan sina Marian at Paulo bilang cleaners. Tahimik na nagwawalis si Marian nang biglang agawin ni Paulo ang walis mula sa kanya.

“Ako na diyan. Maupo ka na lang, baka mahimatay ka na naman tapos ako na naman magbuhat sa'yo,” nakangising asar ng binata, inaasahang maiinis o kikiligin si Marian.

Ngunit imbes na mag-inarte, kalmadong pinagpagan ni Marian ang palda niya. Lumapit siya kay Paulo nang walang anumang kaba, inabot ang gusot nitong kuwelyo, at marahang inayos iyon.

“Sige. Pagbutihin mo ang pagiging cleaner para may maiambag ka naman.”

Natigilan si Paulo. Sa lapit ng mukha ni Marian, naamoy niya ang pamilyar nitong pabango. Pero may kakaiba wala na ang malilikot nitong mata na laging naghahanap ng atensyon niya. Ang mga mata nito ngayon ay kalmado, seryoso, at puno ng kumpiyansa. Bago pa siya makapagsalita, kaswal na itong tumalikod at umupo sa silya. Napahawak nang mahigpit si Paulo sa walis habang bumibilis ang tibok ng kanyang puso isang kakaibang kaba at init na ngayon niya lamang naramdaman para sa kababata.

Kinabukasan isang maulan na Lunes. Komportableng nakasandal si Marian, kumpiyansang alam na niya ang bawat mangyayari sa araw na iyon, nang biglang mag-anunsyo ang kanilang adviser.

“Bago tayo magsimula, may bago kayong kaklase.”

Napakunot ang noo ni Marian. Transfer student? Ngayong kalagitnaan ng school year? Wala ito sa mga nangyari noon.

Bumukas ang p***o at pumasok ang isang lalaking matangkad at maputi. Ngunit hindi ang mukha nito ang unang nakakuha ng atensyon ni Marian, kundi ang tindig nito. Kalmado. Diretsong nakatingin. Puno ng awtoridad na tila ba pag-aari nito ang buong kwarto isang tindig na pamilyar na pamilyar sa mga boss sa corporate world.

Nang humarap ang lalaki, tila huminto ang paghinga ni Marian.

Eugene Gonzales?! sya ba yung classmate ko nung Grade 6? Bakit siya nandito?

Napansin ni Paulo ang gulat na reaksyon ni Marian. Isang matalim na tingin ang ipinukol niya sa bagong dating, habang unti-unting gumagapang ang init ng selos sa kanyang dibdib.

“Hi everyone,” panimula ng lalaki. Ang boses nito ay malalim at walang bahid ng kaba. “Ako nga pala si Eugene Gonzales.”

Hindi nag-ikot ang mga mata ni Eugene. Dumiretso ito kay Marian. Nang magtama ang kanilang paningin, isang pamilyar at misteryosong ngiti ang sumilay sa mga labi ng binata.

“Sana...” patuloy ni Eugene, nakatitig nang malalim sa mga mata ni Marian, “maging maganda ang samahan natin.”

Kinilabutan si Marian, habang ang isip niya ay sumisigaw ng iisang tanong:

Imposible! Wala ka naman dito noon!