Chapter 2

Pagdating sa ospital, agad na sinuri ng mga doktor si Marian habang abala naman si Paulo sa pagpupuno ng form sa counter. Amoy ng matapang na disinfectant at malamig na buga ng aircon ang bumalot sa buong emergency room.

“Kaano-ano niyo po ang pasyente?” tanong ng nars.

“Kaibigan niya po.”

“Pakisulatan muna ito at pakitawagan na rin ang magulang o guardian niya.”

“Kaya lang po, nasa malayo ang mama niya at nagtatrabaho,” alanganing sagot ng binata.

“Eh yung papa niya?”

“Nasa malayo rin po.”

“Kung ganoon, kahit sino na lang na mas nakatatanda sa inyo. Hindi kasi pwedeng menor de edad ang pumirma.”

Habang nag-uusap ang dalawa, unti-unting iminulat ni Marian ang kanyang mga mata. Agad na bumungad sa kanya ang mga abalang nars at doktor. Nang igala niya ang paningin at mapansing wala ang pamilyar na bulto ng binata, nakahinga siya nang maluwag. Pakiramdam niya ay pansamantala siyang nakatakas mula sa isang masamang panaginip.

Napansin ng doktor na gising na siya at agad itong lumapit. “Oh, gising ka na ulit. Ano ang nararamdaman mo ngayon?”

“Medyo nahihilo pa po ako, pero sa tingin ko okay na rin.” mahinang sagot niya.

“Ang sabi ay nahulog ka raw sa hagdan habang nasa school. May iba pa bang masakit sa'yo? Ang braso, paa, o ulo mo, okay naman ba?”

School? Nahulog sa hagdan?

“Ah, hindi po, Doc. Baka nagkakamali lang kayo, hindi po ako nahulog sa hagdan.” Pilit niyang kinukumbinsi ang sarili na nasa opisina lang siya kanina, na baka nahimatay lang siya sa tapat ng kompyuter dahil sa matinding pagod.

“Huh? Pero iyon ang nakalagay sa record mo. Sandali, nasaan na ba yung guardian mo?” Lumingon ang doktor sa likuran. “Oh, nandito na pala siya. Iho, ikaw yung kasama niya, 'di ba? Nahulog ba talaga siya sa hagdan?”

Napatingin si Marian sa kausap ng doktor. Para siyang binuhusan ng nagyeyelong tubig nang muling bumungad sa kanya ang mukhang pilit niyang tinatakasan.

Saan ba talaga ako? Ano ba talaga ang nangyayari?

Umapaw ang mga luhang kanina pa niya pinipigilan, dala ng matinding takot, pagkalito, at kawalan ng kasagutan.

“Marian? Bakit, may masakit ba sa'yo?” Mabilis na lumapit si Paulo, bakas ang matinding pag-aalala sa mukha nito.

“Huminahon ka, iha. Sabihin mo sa akin, saan ang masakit?” sunod ng doktor.

Hindi ito totoo... imposible... walang ganito sa totoong buhay. Panaginip lang ba ang lahat ng ito?

“Marian...” akmang magsasalita pa sana si Paulo ngunit biglang nag-ring ang cellphone nito. “Hello, Mama... ah, hindi po ako... Opo. Makakapunta po ba kayo?... Dito lang po sa loob ng emergency room. Sige po, Ma, hihintayin ko kayo.”

Pinagmasdan lamang siya ni Marian habang nakikipag-usap ito sa telepono. Unti-unting gumuguho ang pader ng kanyang pagtanggi. Bago mangyari ito, alam na alam niya ang bawat detalye ng buhay niya. Tatlumpu't isang taong gulang na siya, isang ganap na alipin ng isang malaking korporasyon, at tatlong taon na siyang nagtatrabaho roon. Tandang-tanda niya ang bawat sandali.

Ay hindi, imposible talaga. Baliw na ba ako para malito sa sarili kong edad? Luminga siya sa paligid. Ito ang panaginip. Ito ang hindi totoo.

“Doc...” Napapikit si Marian, kinakabahan man ay pinilit niyang magsalita. “Pwede niyo ba akong dalhin sa psychiatrist?”

Kahit naguguluhan, sinamahan pa rin siya ng doktor. Doon, nakipag-usap nang masinsinan si Marian sa espesyalista. Ipinasulat sa kanya ang lahat ng naalala niya upang tulungan siyang tanggapin ang realidad na nasa harapan niya. Kahit nahihirapan, unti-unti niyang nilulunok ang pait ng kanyang kasalukuyan, pilit tinatanggap na ang imposible ay siyang katotohanan.

Paglabas niya sa opisina ng doktor, agad siyang sinalubong ni Paulo at ng isang ginang dalawang mukha na siguradong magiging malaking bahagi ng pagbabalik niya sa nakaraan.

“Oh, Tita, ano pong ginagawa niyo rito?” Isang nakakabinging pagtataka ang bumalot kay Marian nang makilala ang ina ng binata.

“Pinapunta ako rito ni Paulo dahil hindi raw makakapunta ang mga magulang mo,” malumanay na sagot nito, bakas ang pag-aalala sa mga mata.

“Pasensya na po, naabala ko pa kayo. Okay na po ako. Sabihin niyo na lang po sa doktor na i-discharge na ako. Maraming salamat po ulit.” Pilit niyang pinatibay ang kanyang boses kahit na panay pa rin ang panginginig ng kanyang mga tuhod.

Muli siyang naglakad palayo ngunit agad siyang sinundan ni Paulo. Dinig na dinig niya ang mabibigat na hakbang nito sa malamig na pasilyo ng ospital.

“Uy, Marian, okay ka na ba talaga? Ano ang sabi sa'yo ng doktor?”

“Wala. 'Wag kang mag-alala, okay lang ako.” Kahit ang totoo, pakiramdam niya ay gumuho na ang buong mundo niya at pilit niya na lang itong binubuo.

“Oo nga pala, Marian. Yung sinabi mo kanina sa clinic... totoo ba 'yun?”

Ang tanong na iyon ay tila isang palasong tumagos direkta sa kanyang dibdib. Napatigil siya sa paglalakad at hinarap ito. Tinitigan niya ang mga mata nitong puno ng kuryosidad.

Sige, panaginip lang naman ang lahat ng ito, 'di ba? Anong masama kung sabihin ko na sa kanya nang harapan?

“Oo, totoo 'yun.” Binitawan niya ang mga salitang iyon nang walang pag-aalinlangan, dahil para sa kanya, wala namang mawawala sa isang ilusyon. “Hindi ko alam kung kailan nagsimula, pero nalaman ko na ikaw lang talaga ang lalaking gusto ko nung nasa fourth year na tayo.”

Tinalikuran niya ito at muling naglakad.

“Huh? Pero third year pa lang tayo ngayon ah! Ano na naman bang pinagsasasabi mo diyan? Hindi kita maintindihan,” litong-litong habol ni Paulo.

“Paulo...” Tumigil muli si Marian. Huminga siya nang malalim, hinahayaan ang bawat emosyong matagal na niyang ikinulong na tuluyang kumawala.

“Haist, sabi ko na nga ba pinagtitripan mo lang ako eh”

Naputol ang sasabihin ng binata nang bigla siyang yakapin nang mahigpit ni Marian. Isang nangungulilang yakap na tila ba ayaw na nitong pakawalan kailanman.

Napatanga ang mama ni Paulo pati na rin ang mga taong nagdaraan. Tila tumigil ang pag-ikot ng oras sa pasilyong iyon.

“Dahil nasa panaginip lang naman ako, sasamantalahin ko na. Paulo, mahal na mahal kita. Ikaw lang talaga ang gusto ko, pero kahit minsan, hindi ka man lang sumubok na ligawan ako. Sabihin mo nga, kahit minsan ba hindi sumagi sa isip mong ligawan ako?” tapat na bulalas ni Marian. Tumulo ang maiinit na luha mula sa kanyang mga mata, naglalabas ng hinanakit na ilang taon niyang kinimkim nang mag-isa.

“Uy, Marian, ano ka ba? Nakakahiya, ang daming tao, oh.” Pilit siyang inilalayo ng binata, namumula ang buong mukha sa tindi ng hiya.

“Wala akong pakialam! Basta sinasabi ko sa'yo, mahal kita, dapat tandaan mo 'yun!” giit ni Marian na matibay pa rin ang paniniwalang gigising din siya kinabukasan kaya ibubuhos na niya ang lahat ngayon.

“Uy, anong meron sa inyong dalawa?”

Isang boses ang mabilis na pumuputol sa mahika ng sandaling iyon. Agad na kinalas ni Paulo si Marian mula sa pagkakayakap. Tila isang malamig na tubig ang biglang bumuhos sa kanila.

Bianca, Mark, James? Nandito na naman sila? Anong ginagawa nila rito? Kung panaginip ito, bakit sobrang linaw at detalyado naman? Tila naglalaro ang isipan niya sa nipis ng linya sa pagitan ng ilusyon at reyalidad.

“Uy, kayo pala. Mama, sila po ang mga kaklase namin,” basag ni Paulo sa tensyon, pilit binabawi ang sarili.

“Oh, kayo pala. Mabuti at dumalaw kayo.” nakangiting bati ng ginang upang pawiin ang hiya ng anak.

“Nandito rin po pala kayo, Tita. Nag-alala po kasi kami nang sobra kay Marian.” malambing na sagot ni Bianca.

Tsk. Napaka-plastic talaga ng babaeng 'to. Isang pamilyar na inis ang muling nag-apoy sa dibdib ni Marian. Ganyan na pala talaga siya mula nung high school, bakit hindi ko man lang napansin 'yun noon? Kaya pala nabubuwisit sa kanya yung teacher namin eh.

“Si Mama na lang ang pinapunta ko, hindi ko kasi ma-contact ang mama ni Marian.” paliwanag ni Paulo, hindi pa rin tuluyang nakakabawi sa nakakagulat na pag-amin kanina.

Maya-maya pa, isang nars ang lumapit bitbit ang isang clipboard. “Sino ang pasyenteng si Marian Acenzado?” umalingawngaw ang matinis nitong boses sa pasilyo.

“Ako po.” Dahan-dahang nagtaas ng kamay si Marian, ramdam pa rin ang panginginig ng mga daliri.

“Kayo po yung nahulog sa hagdan. Kailangan niyo po munang magpa-X-ray. Sumunod po muna kayo sa akin.”

“Ah, okay.” Wala siyang nagawa kundi ang sumunod. Iniwan niya ang kanyang mga kaklase sa labas, patuloy na binabagabag ng samu't saring katanungan sa utak niya.

Habang isinasalang siya sa makina ng X-ray, inisip niyang mabuti kung bakit hindi pa rin siya nagigising. Ramdam niya ang lamig ng makina, ang tigas ng higaan, at ang sakit ng kanyang katawan mga patunay na hindi ito basta-bastang ilusyon.

Samantala, nagpaalam na rin ang mama ni Paulo dahil kailangan nitong bumalik sa trabaho. Naiwan sa waiting area sina Paulo, James, Mark, at Bianca. Bumuo ng isang tahimik ngunit nakakabinging tensyon ang presensya nilang apat.

“Paulo, ano ba yung nakita namin kanina? Bakit magkayakap kayong dalawa na parang magkasintahan?” pang-uusisa ni Bianca, may halong pagdududa ang tono nito.

“Uy, 'wag ka ngang mag-overthink. Mali 'yang iniisip mo,” mabilis na iwas ni Paulo, pilit itinatago ang matinding pagkapula ng kanyang mga tainga.

“Tama siya, hindi na ginagamit ang salitang 'magkasintahan' ngayon. Jowa na ang tawag do'n.” nakangising sabat ni Mark.

“Isa ka pa, gusto mo ng sapak?” Itinaas ni Paulo ang kamao ngunit halatang nagtatago lamang ng hiya.

“Ano ba kayo, guys? Hindi niyo ba napansin, nandito pa yung mama ni Paulo para kay Marian? Ibig sabihin, may something talaga sa kanila na hindi natin alam.” naniningkit ang matang hirit ni James, parang isang detektib na nakabuo ng malaking teorya.

“Wow, ang galing naman ng imahinasyon niyo ah.”

Lahat sila ay napalingon. Nakatayo si Marian sa hindi kalayuan, nakapamaywang at matapang na sinalubong ang mapanuksong mga tingin nila.

“Marian!” bulalas ni Paulo sabay tayo. Muntik na nitong matabig ang inuupuan sa sobrang pagmamadaling salubungin ang dalaga.