ตอนที่2

จิรณัฐค่อยๆ ก้าวเท้าอย่างหมดแรงตรงไปหาร่างไร้วิญญาณของภูภูมิเพื่อนชายคนสนิท ทุกอย่างในตอนนี้ดูเคว้งคว้างเหมือนเป็นแค่ความฝัน ชายหนุ่มไม่อาจทำใจยอมรับได้เลยว่าเพื่อนรักนั้นได้จากโลกนี้ไปแล้ว

“ภูมิ…ฉันมาแล้ว ไหนบอกว่าจะรอกันไง อย่าล้อเล่นแบบนี้สิเพื่อนฉันรู้นายโกรธที่ฉันมาช้าเลยจะแกล้งฉันใช่มั้ย ฉันยอมรับผิดแล้วงั้นนายเลิกล้อเล่นได้แล้ว ตื่นขึ้นมาสิ!” จิรณัฐพรั่งพรูน้ำตาไม่ขาดสายมองไปยังร่างซีดเผือดที่นอนแน่นิ่งอยู่บนเตียง

“จิณ ภูมิไม่อยู่กับเราแล้วลูก” สุดาแม่ของภูภูมิดึงจิรณัฐเข้ามาสวมกอดไว้ เธอรู้ดีว่าชายหนุ่มนั้นก็ไม่สามารถรับได้กับการจากไปของลูกชายเธอ ตอนนี้คงได้แต่ปลอบประโลมเยียวยาซึ่งกันและกัน คนที่ยังอยู่ก็ต้องมีชีวิตต่อไป

“คืนก่อนเรายังคุยกันอยู่เลย มันเกิดอะไรขึ้นกับภูมิครับแม่”

“พวกเราเจอร่างภูมิตอนเช้าที่ใต้ผาแสงตะวัน บนผามีแต่ขวดเหล้าคาดว่าภูมิคงดื่มจนเมาไม่ได้สติแล้วพลัดตกลงมา”

“ปกติภูมิไม่ค่อยกินเหล้าด้วยซ้ำ ยิ่งกินจนเมาขาดสติเป็นไปไม่ได้แน่”

“ทีแรกแม่ก็คิดเหมือนจิณ แต่ถ้าไม่ใช่เพราะเมาแล้วพลัดตกมันจะเป็นอะไรได้อีก ภูมิก็ไม่เคยมีศัตรูที่ไหนยิ่งถ้าเรื่องจบชีวิตตัวเองยิ่งเป็นไปไม่ได้”

คำตอบของสุดายังคงทำให้จิรณัฐไม่อยากเชื่ออยู่ดี คนที่ใช้ชีวิตด้วยความระมัดระวังอย่างภูภูมิทำไมถึงต้องพาตัวเองไปอยู่ในสถานการณ์ที่อันตรายเช่นนี้ ยิ่งพรุ่งนี้จะเป็นวันแต่งงานที่ชายหนุ่มรอคอยมาตลอด มันไม่มีเหตุผลที่ต้องดื่มจนขาดสติ ระหว่างครุ่นคิดหาเหตุผลอยู่นั้นก็เห็นวารีนั่งร้องไห้อยู่ที่โซฟา ชายหนุ่มรีบตรงไปหาเพื่อถามไถ่ถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้

“เมื่อวานวาคุยกับภูมิครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่”

“ประมาณช่วงบ่ายน่ะเห็นบอกว่าจะไปบ้านไร่ส้ม วาเองก็ยุ่งๆ อยู่กับการเตรียมงานแต่งรู้สึกเพลียก็เลยเข้านอนแต่หัวค่ำ วาก็คิดว่าภูมิคงจะค้างอยู่ที่บ้านไร่ส้มเหมือนทุกครั้งนั่นแหละ จนมาตอนเช้ามีกลุ่มชาวบ้านมาบอกว่าเจอภูมินอนอยู่ที่ใต้ผา” หญิงสาวน้ำเสียงสั่นเครือ ความรู้สึกในตอนนี้เกินที่จะรับไหว เธอเองก็ไม่อยากจะเชื่อว่าชายหนุ่มคนรักมาจากไปในวันที่ทั้งคู่กำลังจะแต่งงานกัน จิรณัฐเองเห็นวารีโศกเศร้าก็ไม่อยากรบเร้าต่อ

จิรณัฐเดินกลับไปยังร่างไร้วิญญาณของภูภูมิอีกครั้ง ชายหนุ่มหวนคิดถึงวันวานกับเพื่อนชายในอดีต ทุกครั้งที่จิรณัฐมาที่บ้านเกิดของภูภูมินอกจากใช้เวลาอยู่ที่ไร่ส้มแสงตะวันของสุดาแล้วทั้งสองก็มักจะใช้เวลาอยู่ที่ผาแสงตะวันด้วยกันเสมอ ในช่วงเวลาที่ภูภูมิเจอเรื่องวุ่นวายหรือเรื่องลำบากใจก็มักจะไปที่ผาแสงตะวันเพื่อผ่อนคลายอารมณ์ แต่ไม่คิดว่าการไปครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายในชีวิตของเขา เลยทำให้จิรณัฐอดสงสัยไม่ได้ว่าเป็นเพราะสาเหตุใดถึงทำให้ภูภูมิต้องดื่มหนัก และเลือกไปผ่อนคลายอารมณ์ที่ผาแสงตะวันจนเกิดอุบัติเหตุพลัดตกผาขึ้นมาได้

ย้อนกลับไปเมื่อ6เดือนก่อน

“ขอบใจมากนะจิณที่มาหาฉัน เดี๋ยวไว้หลังแต่งงานฉันจะพาวาไปฮันนีมูนที่อเมริกานะ ตอนนั้นนายก็เป็นไกด์ให้ฉันด้วยล่ะ”

“ได้สิ ขอให้ไปจริงเถอะ แปลกจังเวลามาที่ผาแสงตะวันทีไรรู้สึกสงบทุกที ยิ่งได้อยู่กับนายแล้วด้วยฉันยิ่งมีความสุข”

“อย่ามองฉันแบบนี้นะ นายน่ะเป็นได้แค่เพื่อนส่วนหัวใจฉันยกให้วาไปแล้ว จะมาแอบรักเพื่อนสนิทตัวเองไม่ได้นะจิณ ฉันชักจะสงสัยแล้วนะที่นายไม่มองหญิงเพราะแอบชอบฉันอยู่ใช่มั้ย”

“เฮ่อ…เลิกคบกับนายตอนนี้ยังทันมั้ยเนี่ย” จิรณัฐถอนหายใจออกมาเมื่อได้ยินเพื่อนชายเอ่ยหยอก ภูภูมิเองก็รู้ว่าเพื่อนชายของเขาเป็นสุภาพบุรุษลูกผู้ชายเต็มตัว แต่เห็นไม่สนใจเรื่องรักใคร่ของหนุ่มสาวเลยแค่อยากจะเอ่ยแซวเล่นเท่านั้น

“นายรู้มั้ยว่าทำไมฉันถึงเรียกผานี้ว่าผาแสงตะวัน"

“เรียกตามชื่อไร่ส้มแสงตะวันของแม่นายมั้ง”

“ถูก…แต่ก็มีอีกผลหนึ่ง คำว่าแสงตะวันมันทำให้ฉันรู้สึกผ่อนคลายเหมือนได้เริ่มต้นใหม่ในทุกๆ วัน ก็เหมือนที่เราเจอเรื่องแย่ๆ มาแต่พอได้เห็นแสงตะวันของวันใหม่ก็ทำให้รู้สึกดีขึ้น ถ้าช่วงชีวิตสุดท้ายของฉันได้สงบลงที่นี่ก็คงจะดี”

“เป็นบ้าเหรออยู่ดีๆ ก็มาพูดเรื่องแบบนี้” จิรณัฐเอ็ดไปที่เพื่อนชาย คำพูดของภูภูมิดูจะทำเสียบรรยากาศไปสักหน่อย

“ฉันพูดจริงนะ เวลาฉันสุขหรือทุกข์ก็จะมาที่นี่ตลอดนายก็รู้ ที่นี่นอกจากทำให้ฉันสงบแล้วยังทำให้ฉันคิดถึงนายอีกด้วย”

“ไม่เอาไม่พูดแล้ว พรุ่งนี้ฉันจะกลับเพนซิลเวเนียแล้วมาพูดแต่เรื่องดีๆ ก็พอ ว่าแต่นายเถอะเมื่อไหร่จะขอวาแต่งงานสักที”

“เร็วๆ นี้แหละนายรอฟังข่าวดีได้เลย”

“จริงดิ งั้นยินดีล่วงหน้าด้วยนะเพื่อน”

“ไม่ต้องรีบเดี๋ยวนายได้ยินดีแน่ จิณ…ขอบใจนะที่ยอมเป็นเพื่อนฉัน เพราะมีนายชีวิตฉันถึงได้ดีขนาดนี้ นายทำให้ฉันรู้ว่าการมีเพื่อนแท้ดีๆ สักคนมันเป็นยังไง แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ไม่รั้งนายอยู่กับฉันหรอกนะเพราะฉันรู้ว่านายมีความฝัน มีสิ่งที่อยากทำ ถึงแม้ว่าเราไม่ได้อยู่ด้วยกันเหมือนเมื่อก่อนแต่ก็หวังว่านายจะไม่ลืมเพื่อนอย่างฉันก็พอ” ภูภูมิเผยยิ้มตบไปที่ไหล่จิรณัฐเบาๆ การมีจิรณัฐเป็นเพื่อนสนิทที่รู้ใจมันคุ้มค่ามากจริงๆ

ปัจจุบัน ช่วงเย็นของวัน

จิรณัฐอยู่ที่ผาแสงตะวันนั่งยองก้มลงไปยังพื้นล่างที่รกร้างที่ที่ภูภูมิเคยนอนแน่นิ่งไร้ลมหายใจ ชายหนุ่มจ้องมองอยู่แบบนั้นสักครู่ก่อนจะลุกถอยออกมามองไปยังขวดเหล้ามากมายที่เรียงรายกันอยู่ ในใจก็ได้แต่ครุ่นคิดอย่างสับสนว่าขวดเหล้าพวกนี้เป็นของภูภูมิงั้นเหรอ จิรณัฐไม่อาจต้านทานน้ำตาแห่งความโศกได้ ในขณะที่สับสนเสียใจอยู่นั้นก็มีมือของหญิงสาวคนหนึ่งสะกิดมาที่ไหล่

“คุณเป็นอะไรมั้ย?” แววตาใสซื่อของหญิงสาวเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง พร้อมกับยื่นผ้าเช็ดหน้าให้เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มกำลังหลั่งน้ำตาอยู่

“ขอบใจแต่ไม่ต้องหรอก” จิรณัฐเลือกที่จะปฏิเสธน้ำใจของหญิงสาว ก่อนจะใช้หลังนิ้วชี้เกลี่ยเม็ดน้ำตาที่ไหลลงแก้ม

“คุณเป็นเพื่อนพี่ภูมิเหรอคะถึงรู้จักที่นี่ เพราะที่นี่นอกจากพี่ภูมิแล้วก็ไม่ค่อยมีใครมากันหรอก”

“เธอเป็นคนที่นี่เหรอ ทำไมก่อนหน้านี้ฉันไม่เคยเห็นเธอเลย”

“ฉันพึ่งย้ายมาอยู่ที่นี่เมื่อ3เดือนก่อนค่ะ ตอนนั้นฉันยังไม่รู้จักใครสักคนก็มีพี่ภูมินี่แหละที่คอยคุยด้วย ฉันไม่เชื่อหรอกนะคะว่าคนที่ใช้ชีวิตอย่างดีแบบพี่ภูมิจะไม่ระวังตัวจนทำให้ตัวเองตกอยู่ในอันตรายได้”

“เธอก็คิดอย่างนั้นใช่มั้ย” ชายหนุ่มขมวดคิ้ว อย่างน้อยก็ยังมีคนที่คิดเหมือนกับเขา

“ค่ะ พี่ภูมิเคยบอกว่าไม่ชอบกินเหล้าเพราะถ้ากินก็จะปวดท้อง พี่ภูมิมักจะบอกเสมอว่าถ้ารู้สึกแย่ก็จะมาที่ผานี้ ฉันก็เลยคิดว่าบางทีพี่ภูมิอาจกำลังเจอเรื่องแย่ๆ เลยทำให้ดื่มหนักจนเกิดอุบัติเหตุตกผาค่ะ”

“ดูเธอจะสนิทกับภูมินะรู้เรื่องของภูมิดีทีเดียว ก่อนหน้านี้ที่เธอคุยกับภูมิมีอะไรแปลกๆ บ้างมั้ย ล่าสุดที่คุยกับภูมิคุยเรื่องอะไรกัน”

“ล่าสุดที่ฉันคุยกับพี่ภูมิก็2วันที่แล้วค่ะ ฉันเจอพี่ภูมิอยู่ที่นี่ ส่วนเรื่องที่คุยกันก็คือเรื่องเพื่อนสนิทของพี่ภูมิที่อยู่อเมริกา ทุกครั้งที่เจอกันพี่ภูมิก็จะชอบเล่าเรื่องเพื่อนสนิทคนนี้ให้ฟัง เล่าไปยิ้มไปดูมีความสุขมากไม่เหมือนคนมีเรื่องทุกข์ใจเลย ว่าแต่คุณคือเพื่อนสนิทคนที่พี่ภูมิพูดถึงใช่มั้ยคะ คุณชื่อจิณหรือเปล่า?”

“อืม ฉันเอง”

“ที่แท้ก็เป็นคุณนี่เอง งั้นช่วยรับนี่ไว้ด้วยนะคะ” หญิงสาวล้วงหยิบกำไลลูกปัดหินสีดำจากกระเป๋าพกส่วนตัวยื่นมาให้กับชายหนุ่ม

“อะไร?”

“กำไลลูกปัดหินที่ฉันทำเองค่ะ ก่อนหน้านี้ฉันก็ทำให้พี่ภูมิอันหนึ่ง พี่ภูมิบอกว่ามันสวยดีเลยอยากให้ฉันทำอีกอันให้คุณ ตอนนี้พี่ภูมิก็ไม่อยู่แล้วงั้นฉันให้คุณเลยแล้วกัน” จิรณัฐยื่นมือออกมารับกำไลลูกปัดหิน ชายหนุ่มจ้องอยู่แบบนั้นโดยไม่ได้พูดอะไร

“งั้นฉันกลับก่อนนะคะ คุณเองก็ควรกลับได้แล้วเหมือนกันนี่ก็จะค่ำแล้ว อ่อ…อีกอย่างฉันยังเชื่อว่าการตายของพี่ภูมิไม่ใช่แค่อุบัติเหตุมันต้องมีอะไรมากกว่านั้นแน่ เรื่องจริงเป็นยังไงฉันต้องรู้ให้ได้ค่ะ ฉันจะไม่ปล่อยผ่านเรื่องนี้ไปเด็ดขาด”

“เธอทำแบบนี้ทำไม เธอกับภูมิมีส่วนได้ส่วนเสียกันยังไงเธอถึงให้ความสำคัญเรื่องของภูมิขนาดนี้”

จิรณัฐสีหน้าเคร่งขรึมจ้องไปที่หญิงสาวด้วยความสงสัย ยิ่งเห็นแววตาที่หลุกหลิกของเธอก็ยิ่งแต่จะเคลือบแคลงมากขึ้นกว่าเดิม ทำไมหญิงสาวถึงดูเป็นเดือดเป็นร้อนกับการตายของเพื่อนชายเขามากถึงเพียงนี้ ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับภูภูมิเป็นอะไรกันแน่