ตอนที่1

เพนซิลเวเนีย ประเทศสหรัฐอเมริกา

ชายหนุ่มสวมเสื้อสเวตเตอร์สีเทาเข้มกางเกงยีนนั่งยิ้มอยู่ที่ม้านั่งลานหน้าบ้านกำลังจดจ่อกับภาพจากกล้องถ่ายรูปที่ถืออยู่ในมือ ก่อนจะละสายตาเผยยิ้มเมื่อเห็นหญิงสาวที่คุ้นเคยเดินตรงมาที่เขา

“รอเฌอนานมั้ย” หญิงสาวใบหน้าสวยคมเอ่ยถามเพื่อนชายที่กำลังนั่งยิ้มหวานให้กับเธอ

“ไม่นาน… จิณก็พึ่งกลับมาถึงบ้านนี่แหละ เฌอมาดูสิรูปสวยๆ ทั้งนั้นเลย” จิรณัฐยื่นกล้องถ่ายรูปที่อยู่ในมือให้กับเพื่อนสาวคนสนิทได้ดู ภาพถ่ายเหล่านี้เป็นภาพของเด็กๆ ในถิ่นทุรกันดารที่ทั้งสองได้ออกค่ายอาสาในนามมูลนิธิเอลล่าเมื่อช่วงเดือนก่อน

จิณหรือจิรณัฐ ชายหนุ่มวัย26ปีถูกรับเลี้ยงโดยจอห์นและเอลล่าสองสามีภรรยาชาวอเมริกันมาตั้งแต่เด็ก จอห์นกับเอลล่าเป็นคนจิตใจมีเมตตาจึงก่อตั้งมูลนิธิเอลล่าขึ้นมาเพื่อช่วยเหลือเด็กๆ ที่ยากไร้ทั่วทุกข์มุมโลก เท่าที่สามารถช่วยได้

จอห์นและเอลล่าแต่งงานอยู่กินกันฉันสามีภรรยามานานแต่ก็ไม่สามารถมีบุตรได้ ช่วงที่มาไทยได้เห็นจิรณัฐครั้งแรกก็รู้สึกถูกชะตาด้วยความเอ็นดูจึงรับอุปการะจนจิรณัฐอายุครบ15ปี จากนั้นทั้งสองก็เดินเรื่องรับจิรณัฐเป็นลูกบุญธรรมเพื่อให้ย้ายมาใช้ชีวิตอยู่ที่สหรัฐอเมริกาด้วยกัน

จิรณัฐหลังจบไฮสคูลที่สหรัฐอเมริกาก็ขอจอห์นกับเอลล่าย้ายกลับมาเรียนต่อมหาวิทยาลัยที่ไทย ชายหนุ่มอยากสืบสานเจตนารมณ์มูลนิธิเอลล่าของพ่อแม่บุญธรรมในการช่วยเหลือเด็กยากไร้ที่ไทยซึ่งเป็นบ้านเกิดตัวเอง โดยให้สัญญาว่าหลังจบมหาวิทยาลัยจะกลับไปช่วยงานพ่อกับแม่ที่มูลนิธิเอลล่าในเพนซิลเวเนียต่อ ข้อเสนอของจิรณัฐทำให้จอห์นกับเอลล่าพอใจเป็นอย่างมากเลยอนุญาตให้ชายหนุ่มได้ทำตามเจตนารมณ์ของตัวเอง

เฌอหรือเฌอริน หญิงสาววัย26ปีเดิมทีบ้านเกิดอยู่ทางใต้ของไทยแต่ย้ายมาอยู่เพนซิลเวเนียตั้งแต่เด็กหลังจากที่ผู้เป็นแม่ของเธอแต่งงานใหม่ ระหว่างเรียนอยู่มหาวิทยาลัยที่เพนซิลเวเนียก็มักจะตั้งกลุ่มอาสากับเพื่อนๆ เพื่อออกช่วยเหลือเด็กที่ด้อยโอกาสตามสถานที่ต่างๆ อยู่เสมอ วันหนึ่งได้มีโอกาสร่วมงานกับมูลนิธิเอลล่าที่มีอุดมการณ์เดียวกันเลยไม่ลังเลที่จะเข้าร่วมเป็นสมาชิก หลังจากจบมหาวิทยาลัยเธอก็เข้าทำงานเป็นส่วนหนึ่งของมูลนิธิเอลล่าอย่างเป็นทางการ และนี่คือจุดเริ่มต้นที่ทำให้เธอได้รู้จักกับจิรณัฐ ทั้งสองเริ่มต้นความสัมพันธ์จากเพื่อนร่วมงานจนกลายเป็นเพื่อนสนิทที่รู้ใจมาจนถึงทุกวันนี้

ระหว่างที่ทั้งสองกำลังพูดคุยกันอย่างสนุกสนานอยู่นั้นก็มีสายจากไทยโทรเข้ามาหาจิรณัฐ พอชายหนุ่มรู้ว่าเป็นใครโทรเข้ามาก็เผยยิ้มกว้างในทันที

“จิณนายจะมาถึงเมื่อไหร่รีบๆ หน่อยสิเพื่อน”

“ภูมิ นี่อเมริกานะไม่ใช่ปากซอย งานแต่งนายอีกตั้งอาทิตย์หนึ่งยังไงฉันก็ไปทันอยู่แล้วจะตื่นเต้นไปทำไม”

“ฉันจะแต่งงานนะเว้ยก็ต้องตื่นเต้นสิ ฉันอยากให้นายรีบมาจะได้เจอเพื่อนเจ้าสาว เพื่อนวาแต่ละคนสวยๆ ทั้งนั้นต้องตรงสเปคนายสักคนแหละ เผื่อตอนกลับอเมริกานายอาจได้เจ้าสาวสักคนติดมือไปด้วยไง”

“เพ้อเจ้อ! เจ้าสาวนะไม่ใช่ของชำร่วยที่ไปร่วมงานแล้วจะได้ติดมือมา นายเลิกชงเรื่องผู้หญิงให้ฉันได้แล้ว นายก็รู้ว่าฉันไม่สนใจเรื่องพวกนี้”

“พอเห็นสาวๆ แล้วนายอาจจะเปลี่ยนใจก็ได้ เอ๊ะ!หรือที่ปฏิเสธเพราะมีสาวสวยข้างกายแล้ว ถ้าให้เดาตอนนี้เธอก็อยู่กับนายด้วยใช่มั้ย"

“รู้ดีจังเลยนะ” จิรณัฐเหลือบมองไปที่เฌอรินเล็กน้อยเมื่อเพื่อนชายคนสนิทเอ่ยหยอกถึงเพื่อนสาวของเขา

“ก็พวกนายตัวติดกันตลอดนี่ ฉันไม่เชื่อหรอกนะว่าแค่เพื่อนกันน่ะ”ภูภูมิยังคงรบเร้า เขาเองก็พอรู้เรื่องของเฌอรินมาบ้างจากที่จิรณัฐเล่าให้ฟัง

“พูดมากอีกแล้ว เอาเป็นว่ายังไงก็ยินดีด้วยนะภูมิที่ได้แต่งงาน ในที่สุดนายกับวาก็สมหวังกันสักที”

“ไม่ต้องรีบยินดีเพื่อน รอมายินดีที่งานแต่งฉันเลยดีกว่า แค่นี้นะว่าที่เมียเรียกแล้ว”

“ไอ้คนติดเมียเอ๊ย!” จิรณัฐเบะปากหยอกเย้าเพื่อนชายก่อนจะวางสายไป เห็นเพื่อนรักมีความสุขชายหนุ่มเองก็พลอยมีความสุขไปด้วย

จิรณัฐกับภูภูมิ เป็นเพื่อนสนิทกันตั้งแต่เรียนอยู่มหาวิทยาลัยปีแรก ทั้งสองช่วยเหลือเกื้อกูลซึ่งกันและกันแทบจะตัวติดกันเลยก็ว่าได้ ส่วนวารีนั้นเป็นเพื่อนร่วมมหาวิทยาลัยที่ภูภูมิตกหลุมรักตอนอยู่ปี3 จิรณัฐเองเห็นว่าเพื่อนชายมีใจให้วารีก็สนับสนุนเต็มที่จนทั้งสองตกลงคบหาดูใจกันตอนเรียนอยู่ปี4มาจนถึงปัจจุบัน และกำลังจะแต่งงานกันในอาทิตย์หน้านี้

“เพื่อนจิณโทรมาเร่งอีกแล้วเหรอ” เฌอรินเอ่ยถามเพื่อนชายหลังจากที่วางสายไป

“อืม โทรเร่งทุกวันเลยสงสัยกลัวไม่ไปงานแต่งมั้ง”

“ก็คงจะตื่นเต้นแหละงานแต่งทั้งทีก็อยากให้เพื่อนสนิทไปร่วมยินดีด้วยไง จิณล่ะไม่อยากแต่งงานมีครอบครัวบ้างเหรอ เพื่อนรุ่นเดียวกันทยอยแต่งกันไปจนจะหมดแล้วนะ”

“ก่อนจะถามจิณถามตัวเองก่อนมั้ยเฌอเองก็ยังไม่แต่งนี่ ไม่เอาไม่คุยเรื่องนี้แล้ว ยังไงที่นี่ก็ฝากเฌอด้วยนะจิณคงอยู่ที่ไทยสักอาทิตย์หนึ่ง นานๆ ได้กลับทีก็อยากจะอยู่ให้นานหน่อย แต่ไม่ต้องห่วงจิณกลับมาทันก่อนเดินทางไปซูดานแน่นอน”

“อืม ที่นี่เฌอจัดการเองจิณไปเที่ยวให้สนุกเถอะ”

“จิณไว้ใจเฌอได้จริงๆ ไม่อยากคิดเลยถ้าวันหนึ่งเฌอไม่อยากทำงานกับจิณแล้วจะเป็นยังไง จะหาใครที่ทั้งเก่งและดีอย่างเฌอมาทำงานด้วยได้อีกมั้ยก็ไม่รู้”

“เฌอไม่ไปไหนหรอกเว้นซะว่าจิณไม่ต้องการเฌอแล้ว”

“ทำไมจิณจะไม่ต้องการเฌอล่ะ”

“จิณพูดแล้วนะ งั้นเราสองคนก็อยู่ด้วยกันแบบนี้ไปนานๆ เลยดีมั้ย ถ้าจะขึ้นคานก็ขึ้นไปด้วยกันอยู่ดูแลกันไปแบบนี้แหละ” หญิงสาวเผยยิ้มมองไปที่ชายหนุ่มอย่างเป็นประกาย จิรณัฐเองได้แต่เผยยิ้มเล็กน้อยก่อนจะหันกลับมาสนใจกล้องถ่ายรูปที่ถืออยู่ในมือต่อ

สายตาที่เฌอรินมองจิรณัฐเต็มเปี่ยมไปด้วยความลึกซึ้ง ความรู้สึกที่หญิงสาวมีให้เพื่อนชายคนสนิทนั้นพิเศษมากกว่าเพื่อนที่รู้ใจมานานแล้ว เพียงแต่เพื่อนชายของเธอไม่สังเกตเห็นก็เท่านั้นเพราะจิรณัฐเองไม่เคยสนใจเรื่องรักฉันหนุ่มสาวเลย ชีวิตนี้มีเป้าหมายอย่างเดียวคือสืบทอดเจตนารมณ์ของพ่อกับแม่บุญธรรมที่ต้องการช่วยเหลือผู้คนยากไร้ ในใจไม่เคยโหยหาหรือรู้สึกชอบพอผู้หญิงคนไหนเป็นพิเศษ แต่ถ้าถามว่าผู้หญิงที่ใกล้ชิดสนิทสนมกับชายหนุ่มมากที่สุดก็คงเป็นเฌอริน จิรณัฐมักจะคอยซัปพอร์ต ห่วงใย ใส่ใจหญิงสาวเสมอ เพราะเฌอรินเป็นเพื่อนสาวคนสนิทที่ชายหนุ่มอยู่ด้วยแล้วสบายใจและไว้วางใจมากที่สุด

ช่วงดึกของวัน

จิรณัฐลืมตาขึ้นในช่วงดึกสงัดเมื่อรู้สึกได้ถึงผู้มาเยือนที่กำลังยืนอยู่นอกตัวบ้าน ชายหนุ่มดีดตัวลุกจากเตียงรีบออกจากห้องนอนเดินตรงไปยังประตูบ้านอย่างไม่รีรอ ทันทีที่ประตูเปิดออกก็เห็นเงาใครบางคนที่สวมชุดทักซิโด้ยืนหันหลังให้ แผ่นหลังนั้นดูคุ้นเคยยิ่งนัก

ระหว่างที่เพ่งเล็งอยู่สักครู่ร่างดังกล่าวก็ค่อยๆ หันมา ใบหน้าคุ้นเคยนั้นเต็มไปด้วยน้ำตาที่หลั่งไหลไม่ขาดสาย ก่อนจะมีเสียงสะอื้นร่ำไห้ออกมาจนทำให้จิรณัฐตื่นตระหนกเป็นอย่างมาก

“ภูมิ…ทำไมนายอยู่ที่นี่ แล้วนายร้องไห้ทำไม?” แต่ไม่ทันจะได้คำตอบจากเพื่อนชายคนสนิทก็สะดุ้งตื่นเสียก่อน จิรณัฐรีบปาดเหงื่อที่ไหลอาบเต็มใบหน้าด้วยความวิตกกังวล ฝันถึงภูภูมิแบบนี้ใจคอไม่ดีเอาซะเลย เพื่อความแน่ใจว่าเพื่อนชายสบายดีก็ไม่ลังเลที่จะหยิบมือถือเพื่อโทรหา

“นายเป็นอะไรมั้ย”

“ฉันจะเป็นอะไรได้นายก็ถามแปลก แล้วทำไมโทรหาฉันเวลานี้ล่ะที่อเมริกาดึกมากแล้วนี่”

“ฝันไม่ดีน่ะ แต่นายไม่เป็นอะไรจริงๆ ใช่มั้ย”

“นายฝันถึงฉันเหรอ ในฝันฉันทำอะไรนายถึงต้องโทรมาถามแบบนี้ ไม่ต้องคิดมากเพื่อนถ้าฝันร้ายเดี๋ยวมันก็กลายเป็นดีเองนั่นแหละ ฉันสบายดีไม่ต้องเป็นห่วง ไว้เจอกันนะ”

“อืม” แม้เพื่อนชายจะดูมีความสุขดีแต่ในความรู้สึกของจิรณัฐกลับเป็นกังวลอย่างบอกไม่ถูก ยังไงตอนนี้ก็ได้รับคำตอบยืนยันจากภูภูมิแล้วว่าสบายดีก็คงไม่น่าจะต้องห่วงอะไรแล้ว

1 อาทิตย์ต่อมา หมู่บ้านเวียงผา จังหวัดเชียงราย ประเทศไทย

จิรณัฐเดินเข้ามายังบริเวณบ้านของภูภูมิที่ประดับไปด้วยดอกไม้หลากหลายชนิดและรูปภาพบ่าวสาวที่จัดตั้งตามทางเดิน บรรยากาศในตอนนี้ดูวังเวงเงียบเหงามากเลยทำให้ชายหนุ่มรู้สึกแปลกใจนัก

“หายไปไหนกันหมด พรุ่งนี้วันงานแล้วก็ไม่น่าจะเงียบขนาดนี้”

ในระหว่างที่ครุ่นคิดอยู่นั้นวารีก็ค่อยๆ เดินออกมาจากตัวบ้าน หญิงสาวตรงมาหาจิรณัฐที่ยืนอยู่ด้วยความสับสน ใบหน้าของเธอในตอนนี้เต็มไปด้วยน้ำตาและดูเศร้าเป็นอย่างมาก จนทำให้จิรณัฐเริ่มใจคอไม่ดี

“วาร้องไห้ทำไม ภูมิล่ะอยู่ไหน”

“จิณ ภูมิไม่อยู่กับเราแล้ว”

ทันทีที่ได้ยินคำตอบ จิรณัฐก็ทิ้งเป้ที่สะพายไว้ที่ไหล่รีบวิ่งตรงเข้าไปในบ้านด้วยความตื่นตระหนก ชายหนุ่มยืนนิ่งเบิกตาโตไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้เห็น ไม่นานนักน้ำตาก็พรั่งพรูออกมาไม่ขาดสายเมื่อเห็นร่างไร้วิญญาณของเพื่อนชายคนสนิทที่นอนแน่นิ่งอยู่บนเตียง