ตอนที่3

จิรณัฐเอ่ยถามหญิงสาวด้วยความเคลือบแคลง แต่ไม่ทันที่หญิงสาวจะได้ตอบวารีก็ปรากฏตัวเอ่ยทักชายหนุ่มขึ้นมาเสียก่อน

“วาคิดอยู่แล้วว่าจิณต้องอยู่ที่นี่ อ้าว!ข้าวก็อยู่ด้วยเหรอ” วารีพอเห็นหญิงสาวที่คุ้นเคยอยู่ด้วยก็เอ่ยทักทาย

“ข้าวแค่ผ่านมาค่ะ งั้นข้าวกลับก่อนนะคะป่านนี้ป้าคงถามหาแล้ว” หญิงสาวรีบเอ่ยขอตัวจากคนทั้งสอง พอวารีปรากฏตัวเธอเองก็รู้สึกอึดอัดขึ้นมาเหมือนกัน

จิรณัฐมองตามหลังหญิงสาวที่พึ่งเดินจากไป พอวารีมาท่าทีของเธอที่แสดงออกมานั้นก็ยิ่งมีพิรุธอย่างเห็นได้ชัด ตกลงความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับภูภูมิเป็นแบบไหนกันแน่

“ทำไมจิณเอาแต่มองข้าวล่ะมีอะไรหรือเปล่า” วารีหันมาถามจิรณัฐที่เอาแต่จับจ้องมองไปทางหญิงสาวที่พึ่งเดินจากไป

“วาสนิทกับผู้หญิงคนนั้นมั้ย”

“จิณหมายถึงข้าวเหรอ ก็รู้จักทั่วไปถ้าคนที่สนิทน่าจะเป็นภูมิมากกว่า คือข้าวพึ่งย้ายมาอยู่ที่เวียงผาน่ะ ป้าของข้าวเปิดขายอาหารตามสั่งอยู่ท้ายหมู่บ้านภูมิชอบไปกินบ่อยๆ ก็เลยคงสนิทกัน ก็ร้านที่จิณเคยไปกินกับภูมิไง แต่ช่วงนั้นข้าวยังไม่มาจิณก็เลยไม่เห็น”

“ร้านป้ามาลีเหรอ?”

“ใช่ ร้านป้ามาลี” หญิงสาวพยักหน้ายิ้มรับก่อนจะค่อยๆ คลายยิ้มลงเมื่อมองบรรยากาศรอบๆ ผาแสงตะวัน ไม่นานนักน้ำตาของวารีก็ไหลรินอีกครั้งเมื่อนึกถึงชายคนรักที่พึ่งล่วงลับไป สถานที่แห่งนี้เธอเองก็เคยมากับภูภูมิ จิรณัฐพอเห็นวารีโศกเศร้าเสียใจก็เวทนานัก ขนาดเขาเป็นเพื่อนสนิทยังทำใจไม่ได้แล้วนับประสาอะไรกับวารีที่เป็นคนรัก หญิงสาวต้องเข้มแข็งมากแค่ไหนที่งานแต่งต้องแปรเปลี่ยนมาเป็นงานศพแทน ยิ่งคิดยิ่งหดหู่

“วาไหวมั้ย” ทันทีที่มือจิรณัฐแตะมาทีไหล่วารีก็ร่ำไห้หนักขึ้นกว่าเดิม หญิงสาวรีบเข้าไปซบกอดชายหนุ่มไว้พรั่งพรูความโศกเศร้าทั้งหมดออกมา จิรณัฐเองก็ได้แต่ยืนนิ่งเป็นที่พักพิงให้กับหญิงสาวเท่านั้น สองมือของชายหนุ่มวางนาบกับลำตัวไม่คิดที่จะแตะตัวหญิงสาว ยังไงวารีก็เป็นคนรักของเพื่อนสนิทเลยอยากที่จะให้เกียรติทั้งวารีและภูภูมิด้วย อะไรที่มันเกินขอบเขตไปชายหนุ่มก็จะไม่ทำ

“ขอโทษนะ” วารีคลายอ้อมกอดออก เธอเองก็ไม่อยากทำให้จิรณัฐต้องอึดอัดเช่นกัน

“ไม่เป็นไรจิณเข้าใจ เรากลับบ้านกันเถอะ” จิรณัฐเผยยิ้มเล็กน้อยก่อนจะเดินออกจากผาแสงตะวันนำไปก่อน วารีเองก็กวาดสายตามองรอบๆ ผาด้วยความอาวรณ์อีกครั้งก่อนจะเดินตามชายหนุ่มออกไป

ช่วงค่ำของวัน

“กลับมาแล้วเหรอข้าว รีบไปอาบน้ำอาบท่ากินข้าวให้เสร็จแล้วรีบเข้านอน พรุ่งนี้ก็ตื่นแต่เช้าจะได้ไปช่วยงานภูมิด้วย” ผู้เป็นป้าบอกต่อหลานสาวที่พึ่งกลับมาถึงบ้าน

“เรื่องของพี่ภูมิป้าเชื่อจริงๆ เหรอว่าเป็นแค่อุบัติเหตุ ข้าวว่า…”

“ข้าว ถ้าครอบครัวภูมิเขาไม่ติดใจเราที่เป็นคนนอกก็อย่าไปยุ่ง”

“แต่ป้าก็เห็นนี่ว่าพี่ภูมิเคยกินเหล้าที่ไหน ยิ่งกินจนเมาขาดสติยิ่งเป็นไปไม่ได้”

“คนเราเวลาอยู่ต่อหน้ากับลับหลังอาจจะแสดงออกต่างกันก็ได้นี่ พอเถอะข้าว ป้ารู้ว่าข้าวเสียใจกับการจากไปของภูมิแต่ข้าวก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว เดี๋ยวป้าจะออกไปหาป้าสนหน่อยข้าวก็รีบไปอาบน้ำเถอะ” มาลีย้ำเตือนกับหลานสาวก่อนจะเดินออกจากบ้านไป เรื่องที่ไม่ใช่เรื่องของตัวเองเธอก็ไม่อยากให้หลานสาวเข้าไปเกี่ยวข้อง

ข้าวหรือขวัญข้าว หญิงสาววัย22ปีเป็นลูกสาวคนเดียวของมาลัยกับภิภพ เดิมทีอาศัยอยู่กับผู้เป็นแม่และพ่อเลี้ยงที่กรุงเทพ ส่วนผู้เป็นพ่อแท้ๆ นั้นได้แยกทางกับแม่ของเธอตั้งแต่เธอยังเป็นเด็กเล็ก หลังจากขวัญข้าวเรียนจบชั้นม.6ก็ไม่ได้เรียนต่อมหาวิทยาลัยเพราะฐานะทางบ้านไม่สู้ดีนัก เธอเองก็ไม่อยากเป็นภาระของผู้เป็นแม่เลยเลือกที่จะไม่เรียนต่อหันมารับจ้างเพื่อแบ่งเบาภาระอีกทาง ทุกอย่างก็ผ่านพ้นไปด้วยดีจนมาช่วง3เดือนก่อนหน้านี้ที่เป็นจุดพลิกผันของชีวิตเธอ จนทำให้เธอต้องย้ายมาอยู่กับผู้เป็นป้าที่เชียงรายจนถึงทุกวันนี้

ขวัญข้าวมีความเคารพต่อภูภูมิในฐานะพี่ชายคนหนึ่งเท่านั้น ภูภูมิเป็นเพื่อนคนแรกที่เข้าหาเธอหลังจากที่ย้ายมา ความเอาใจใส่มีน้ำใจของภูภูมิทำหญิงสาวผ่อนคลายความกังวลในชีวิตเป็นอย่างมาก ภูภูมิมักจะให้คำปรึกษาที่ดีกับเธอเสมอและเอ็นดูเธอเหมือนน้องสาวคนหนึ่ง พอชายหนุ่มจากไปเลยทำให้เธอเหมือนขาดที่พึ่งพิงหนึ่งเดียวที่มีอยู่ ทุกครั้งที่เธอกับภูภูมิใช้เวลาอยู่ด้วยกันนั้นมีแต่ความสนุกสนาน ความสบายใจ ไม่เคยเลยสักครั้งที่ชายหนุ่มจะแสดงท่าทีอึดอัดใจหรือเป็นกังวล นี่ก็เลยเป็นเหตุผลที่ทำให้เธอไม่เชื่อว่าการตายของชายหนุ่มเป็นแค่อุบัติเหตุ

ช่วงดึกของวัน

สุดาเข้ามาหาวารีที่ห้องนอนที่ได้จัดเตรียมไว้สำหรับหญิงสาวโดยเฉพาะ ตั้งแต่กลับมาจากผาแสงตะวันวารีก็เอาแต่หมกตัวอยู่ในห้อง จนถึงตอนนี้เธอก็ยังคงร้องไห้กอดรูปถ่ายภูภูมิเอาไว้แน่น สุดาเห็นเช่นนี้ก็สังเวชเป็นอย่างมาก

“ถือซะว่าภูมิกับวาสิ้นสุดวาสนากันเท่านี้ ถ้าวาเอาแต่โศกเศร้าภูมิก็คงนอนตายตาไม่หลับ”

“วาแค่ไม่อยากเชื่อว่าภูมิไม่อยู่แล้ว วาไม่เข้าใจทำไมภูมิต้องดื่มจนเมาแล้วไปที่ผานั่นด้วย”

“ไม่มีใครอยากให้เกิดเรื่องร้ายขึ้นหรอก ภูมิเองก็คงคาดไม่ถึงว่าจะเอาตัวเองไปจบชีวิตที่นั่น ถึงภูมิจะไม่อยู่แล้วแต่วาก็ยังเป็นลูกสาวแม่เหมือนเดิมนะ ถ้าวาอยากอยู่ที่นี่ต่อแม่ก็ไม่ว่าอะไร” สุดาดึงวารีเข้ามาสวมกอดปลอบใจ นอกจากเยียวยาจิตใจให้ตัวเองแล้วเธอก็ต้องเข้มแข็งเป็นกำลังสำคัญให้วารีอีกด้วย ช่วงที่สภาพจิตใจบอบช้ำนี้ก็คงทำได้แค่เยียวยากันและกันเท่านั้น

วันต่อมา

“คุณ คุณ…เช้าแล้ว” ขวัญข้าวสะกิดแขนปลุกจิรณัฐที่นั่งฟุบหลับอยู่หน้าโลงศพของภูภูมิ สีหน้าของชายหนุ่มในตอนนี้ไม่สู้ดีนัก พอจะลุกขึ้นก็เกือบหงายหลังโชคดีที่หญิงสาวเข้ามาประคองไว้ได้ทัน

“หน้าคุณซีดมากเลย เป็นอะไรมั้ย”

“คงจะเพลียน่ะพึ่งได้หลับเมื่อตอนเช้ามืดนี่เอง เธอมาช่วยงานภูมิเหรอ”

“ค่ะ ฉันว่าคุณรีบไปอาบน้ำเถอะตอนนี้คนก็ทยอยมากันเยอะแล้ว"

“อืม” ชายหนุ่มพยักหน้ารับก่อนจะเดินจากหญิงสาวไป ขวัญข้าวมองตามจิรณัฐจนละสายตาพอกลับมาอีกทีก็เห็นวารียืนอยู่ที่ด้านหลัง

“ข้าวช่วยพี่ยกย้ำให้แขกหน่อยได้มั้ย”

“ได้สิคะ” หญิงสาวรีบตอบรับ เธอเองก็ตั้งใจมาช่วยงานอยู่แล้ว

ระหว่างที่สองสาวช่วยกันจัดน้ำเพื่อเตรียมเสิร์ฟให้แขกที่มาร่วมงาน วารีก็ถามไถ่ถึงความสัมพันธ์ระหว่างขวัญข้าวกับภูภูมิ บางทีหญิงสาวอาจจะรู้เรื่องราวแฟนหนุ่มของเธอก็ได้ เช่นบางเรื่องที่ภูภูมิไม่ต้องการให้เธอรู้แล้วไปพูดบอกเล่าระบายกับบุคคลที่สามแทน เธอเองก็อยากรู้ว่าทำไมแฟนหนุ่มของเธอถึงได้ดื่มหนักในวันที่เกิดเหตุ

“กำไลลูกปัดที่ภูมิเคยใส่ข้าวเป็นคนทำให้ใช่มั้ย แสดงว่าภูมิกับข้าวต้องสนิทกันมากแน่ภูมิถึงได้ใส่ของที่ข้าวทำให้ติดตัวไว้ตลอดเลย เสียดายจังที่ตอนนี้หาไม่เจอ ภูมิน่าจะทำหล่นไว้สักทีไม่งั้นจะได้เอาใส่ไว้ให้ภูมิ”

“งั้นเดี๋ยวข้าวทำอันใหม่ให้พี่ภูมิก็ได้ค่ะ”

“ไม่ต้องหรอก…ช่างมันเถอะ” หญิงสาวตอบรับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ขวัญข้าวเห็นสายตาที่วารีมองมานั้นดูเคลือบแคลงก็รีบอธิบาย

“ข้าวกับพี่ภูมิไม่ใช่อย่างที่พี่วาคิดนะคะ ก่อนหน้านี้ที่ข้าวอยู่กับแม่ก็ทำของพวกนี้เอาไปขายตามตลาดนัดอยู่แล้ว พี่ภูมิเห็นว่าข้าวใส่แล้วชอบก็เลยขอซื้อ ข้าวเองเห็นว่าพี่ภูมิไปอุดหนุนที่ร้านป้าบ่อยๆ ก็เลยทำให้พี่ภูมิใหม่อันหนึ่ง แต่ไม่ใช่พี่ภูมิที่ได้คนเดียวนะคะ มีเพื่อนพี่ภูมิอีกคนด้วย ก็…คนที่ชื่อจิณนั่นแหละ”

“จิณก็มีด้วยเหรอ”

“ค่ะ พี่ภูมิให้ข้าวทำให้คุณจิณอีกอัน แต่ข้าวกับพี่ภูมิ…”

“ไม่ต้องพูดแล้วพี่เชื่อ พี่ก็ไม่ได้ว่าอะไรข้าวสักหน่อย แต่ที่พี่ถามเพราะพี่อยากรู้ว่าภูมิเคยเล่าเรื่องอะไรให้ข้าวฟังบ้าง บางทีเรื่องที่ภูมิคุยกับข้าวพี่อาจจะไม่เคยรู้” หญิงสาวกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่ ยิ่งคิดถึงชายหนุ่มคนรักก็ยิ่งแต่โศกเศร้า ขวัญข้าวพอเห็นวารีเอาแต่ร้องไห้ก็เห็นใจเป็นอย่างมาก

จิรณัฐเข้ามาที่ห้องนอนของภูภูมิด้วยใบหน้าที่เซื่องซึม ชายหนุ่มนั่งลงที่เตียงคิดย้อนวันวานเมื่อครั้งที่มานอนพักอยู่กับเพื่อนชาย ไม่คิดว่าการกลับมาครั้งนี้จะต้องนอนโดดเดี่ยวโดยที่เจ้าของห้องไม่อยู่อีกแล้ว ในขณะที่นั่งหน้าซึมอยู่นั้นก็มีสายจากเฌอรินโทรเข้ามา

. จิรณัฐเล่าเรื่องการเสียชีวิตของภูภูมิให้เฌอรินได้ฟัง น้ำเสียงที่อิดโรยของจิรณัฐทำหญิงสาวเป็นห่วงนัก เธอรู้ดีว่าการจากไปของภูภูมิทำให้จิรณัฐใจแตกสลายแค่ไหน

“จิณไหวมั้ย ให้เฌอไปหาหรือเปล่า” หญิงสาวเองก็ได้แต่เสียใจในวันที่จิรณัฐรู้สึกแย่เธอกลับไม่ได้อยู่ข้างกายเพื่อปลอบประโลม ตอนนี้ขอแค่ชายหนุ่มตอบตกลงเธอก็พร้อมจะบินมาหาชายหนุ่มในทันที