ตอนที่4

“จิณไหวมั้ย ให้เฌอไปหาหรือเปล่า” เฌอรินเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

“ไม่เป็นไรลำบากเฌอเปล่าๆ เฌอเองก็มีเรื่องต้องทำอีกเยอะไว้งานศพภูมิเสร็จจิณก็กลับแล้ว”

“งั้นก็ได้ ถ้ามีอะไรให้เฌอช่วยบอกได้เลยนะ จิณเองก็ต้องดูแลตัวเองด้วย”

“อืม จิณเข้าใจแล้ว แค่นี้ก่อนนะจิณขอโทรหาพ่อกับแม่ก่อน” หลังจากวางสายจากเพื่อนสาวชายหนุ่มก็โทรหาจอห์นกับเอลล่าบอกถึงเรื่องราวการเสียชีวิตของเพื่อนสนิทให้ผู้เป็นพ่อกับแม่ได้ทราบ

จิรณัฐใช้เวลาไม่นานก็ทำกิจธุระส่วนตัวเสร็จ ชายหนุ่มปลีกตัวออกมานอกตัวบ้านนั่งเงียบๆ อยู่คนเดียวมองดูผู้คนที่มาร่วมงานขาวดำด้วยใบหน้าที่เซื่องซึม ดอกไม้หลากหลายสีที่ตกแต่งไว้รวมถึงภาพถ่ายบ่าวสาวก่อนหน้านี้ถูกรื้อจัดเก็บไปเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้คงเหลือไว้แต่ความรู้สึกเคว้งคว้างที่ยากจะยอมรับได้

ขวัญข้าวระหว่างที่เสิร์ฟน้ำให้แขกอยู่เหลือบเห็นจิรณัฐนั่งเหม่อลอยอยู่คนเดียวก็เดินไปหยิบแซนด์วิชและน้ำดื่ม เดินตรงเข้าไปหาชายหนุ่ม

“เอาไปกินสิ คุณน่าจะยังไม่ได้กินอะไรแต่เช้า”

“ฉันไม่หิวเธอเก็บไว้กินเถอะ”

“มีเพื่อนคนหนึ่งของพี่ภูมิเคยบอกไว้ ไม่ว่าจะเจอเรื่องแย่แค่ไหนขอเพียงแค่อิ่มท้องไว้ทุกอย่างก็จะดีขึ้นเอง ฉันวางไว้ตรงนี้แล้วกันอย่าลืมกินล่ะ” หญิงสาววางแซนด์วิชกับขวดน้ำไว้ข้างๆ ชายหนุ่มก่อนจะเดินจากไป จิรณัฐเองก็ได้แต่ถอนหายใจออกมามองไปยังแซนด์วิชที่หญิงสาววางไว้ให้ คำพูดของขวัญข้าวเมื่อสักครู่นั้นเป็นคำพูดของเขาที่เคยบอกกับภูภูมิตอนที่เพื่อนชายของเขาเจอเรื่องทุกข์ยากจนกินไม่ได้นอนไม่หลับ พอรู้แบบนี้ยิ่งทำให้เขามั่นใจว่าความสัมพันธ์ของขวัญข้าวกับเพื่อนชายของเขานั้นมันมากกว่าคนรู้จักทั่วไปอย่างแน่นอน เพราะดูแล้วเหมือนภูภูมิเองก็ไว้ใจขวัญข้าวมาก แม้แต่บางเรื่องที่เป็นเรื่องส่วนตัวระหว่างตัวเขากับภูภูมิหญิงสาวก็ยังรู้เลย มันเลยทำให้ชายหนุ่มอดอคติไม่ได้ว่าขวัญข้าวนั้นมาแทรกกลางความสัมพันธ์ระหว่างภูภูมิกับวารี บางทีหญิงสาวอาจจะเป็นเหตุผลหนึ่งที่ทำให้ภูภูมิต้องจากโลกนี้ไปก็ได้

ช่วงค่ำของวัน

“พี่จิณ!” เสียงทุ้มสั่นเครือของชายคนหนึ่งเอ่ยเรียกจิรณัฐที่ยืนอยู่หน้าโลงศพ พร้อมกับเข้าไปสวมกอดด้วยความโศกเศร้า เสียงสะอื้นของภูภัคนั้นทำให้จิรณัฐต้องตบหลังเพื่อปลอบประโลม การจากไปอย่างกะทันหันของผู้เป็นพี่ชายคงทำให้น้องชายอย่างเขาเศร้าใจเป็นอย่างมาก

“มาแล้วเหรอภัค ตอนนี้ภูมิไม่อยู่แล้วคนที่ต้องเป็นหัวหน้าครอบครัวรับช่วงต่อไร่ส้มดูแลแม่ต้องเป็นภัคแล้วนะ”

“ครับ ไว้เสร็จงานพี่ภูมิเมื่อไหร่ผมจะไปลาออกจากงาน ผมเองก็ไม่อยากทิ้งแม่ให้อยู่คนเดียวเหมือนกัน”

ภูภัค ชายหนุ่มวัย24ปีเป็นน้องชายแท้ๆ ของภูภูมิ ก่อนหน้านี้ทำงานอยู่ที่บริษัทส่งออกแห่งหนึ่งในกรุงเทพ เดิมทีตั้งใจจะทำงานลงหลักปักฐานอยู่ที่กรุงเทพสักพักใหญ่ๆ กับแฟนสาวเพราะไร่ส้มแสงตะวันมีพี่ชายคอยดูแลแล้ว แต่พอเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันแบบนี้ตัวชายหนุ่มเองก็ต้องกลับมารับช่วงต่อแทนผู้เป็นพี่ชาย และที่สำคัญไม่ไว้ใจปล่อยให้ผู้เป็นแม่ต้องอยู่คนเดียวด้วย หลังจากผู้เป็นพ่อจากไปเมื่อ2ปีก่อนก็ไม่ได้รู้สึกเป็นห่วงมากเท่าไหร่เพราะมีภูภูมิอยู่ด้วย แต่ตอนนี้ผู้เป็นพี่ชายจากไปอีกคนชายหนุ่มเองก็คงต้องย้ายกลับมาใช้ชีวิตที่บ้าน ดูและแม่และไร่ส้มแสงตะวัน

หลายวันผ่านไป

จิรณัฐยืนมองกลุ่มควันที่ลอยอยู่เหนือเมรุด้วยใจที่หดหู่ ภาพในความทรงจำที่มีภูภูมิเพื่อนชายคนสนิทร่วมเดินทางยังคงชัดเจน ต่อไปนี้ไม่มีอีกแล้วรอยยิ้มที่มองเขาด้วยความภาคภูมิใจ ไม่มีคนไกลที่รอให้เขากลับมาหาอีกแล้ว

“เดินทางปลอดภัยนะเพื่อน” จิรณัฐบอกลาเพื่อนชายเป็นครั้งสุดท้าย น้ำตาที่อั้นไว้ก็ไหลรินอีกครั้ง

“ถึงเวลาที่เราต้องปล่อยภูมิไปแล้วจริงๆ ใช่มั้ย” วารีที่เดินเข้ามาสมทบเอ่ยแทรกขึ้น ใบหน้าของเธอยังคงความโศกเศร้า จิรณัฐเองก็ได้แต่ยืนนิ่งเหลียวมองด้วยความเห็นใจ พอเห็นหน้าหญิงสาวก็ทำให้คิดถึงขวัญข้าวขึ้นมา บางทีถามไถ่จากวารีอาจจะปะติดปะต่อเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างภูภูมิกับขวัญข้าวได้บ้าง

“ภูมิกับขวัญข้าวนี่เจอกันบ่อยมั้ย”

“ก็บ่อยอยู่นะ ภูมิเองก็ไปกินข้าวที่ร้านป้ามาลีทุกวันด้วยก็ต้องเจอข้าวอยู่แล้ว”

“แล้วภูมิพูดถึงขวัญข้าวให้วาฟังบ้างมั้ย”

“ไม่เคยพูดนะ แล้วทำไมภูมิต้องพูดถึงข้าวให้วาฟังด้วยล่ะ อย่าบอกนะว่าจิณคิดว่าภูมิกำลังนอกใจวาไปคบกับข้าวเป็นไปไม่ได้หรอก” หญิงสาวตอบกลับด้วยความมั่นใจ เธอรู้ดีว่าแฟนหนุ่มของเธอรักเธอมาก เรื่องนอกลู่นอกทางไม่เคยมีเลยสักครั้งตั้งแต่คบกัน

เหมือนคำพูดของวารีจะเตือนสติจิรณัฐได้เป็นอย่างดี เขาเองก็รู้สึกผิดขึ้นมาที่เอาแต่สงสัยเพื่อนชายคนสนิทตัวเองทั้งๆ ที่รู้ดีว่าภูภูมินั้นไม่มีทางทำเรื่องทรยศวารีแน่นอน

“นั่นสิ นี่จิณกำลังคิดอะไรอยู่นี่” ชายหนุ่มคิดโทษตัวเอง

ช่วงค่ำของวัน

จิรณัฐเข้ามาหาสุดาที่ห้องนอนเพื่อถามไถ่ด้วยความเป็นห่วง หลายวันมาแล้วที่เธอต้องเหน็ดเหนื่อยทั้งกายและใจไม่มีเวลาได้พักผ่อน คนที่น่าเป็นห่วงที่สุดก็คงเป็นสุดา เพราะที่ผ่านมาเธอกับภูภูมินั้นทำงานด้วยกัน กินข้าวด้วยกัน เจอกันทุกวัน พอวันนี้ไม่มีภูภูมิแล้วก็อดเป็นกังวลไม่ได้

“แม่ทำอะไรอยู่เหรอครับ”

“ดูรูปเก่าสมัยที่ภูมิเป็นเด็กน่ะ หลายวันมานี้ขอบใจจิณมากนะที่คอยอยู่เป็นเพื่อนแม่ มีจิณอยู่ใกล้ๆ แม่ก็อุ่นใจเหมือนมีภูมิอยู่ด้วย เมื่อก่อนภูมิเป็นคนเก็บตัวไม่ชอบยุ่งกับใคร ตอนที่ภูมิพาจิณกลับมาบ้านครั้งแรกแม่ตื่นเต้นมาก ในที่สุดก็มีใครสักคนที่ทำให้ภูมิไว้วางใจได้สักที ตั้งแต่ภูมิมีจิณเป็นเพื่อนชีวิตของภูมิแต่ละวันก็ง่ายขึ้น ยิ้มเก่งขึ้นและคุยเก่งมากขึ้นด้วย มันทำให้แม่มีความสุขมากจริงๆ

“จิณเองก็โชคดีเหมือนกันที่มีภูมิเป็นเพื่อน มันอาจจะยากที่จะพูดแบบนี้แต่จิณอยากให้แม่เข้มแข็ง ถ้าแม่เป็นอะไรไปอีกคนภัคคงเสียใจมากแน่ พรุ่งนี้จิณต้องกลับแล้วมีงานรอให้จิณไปจัดการ ไว้จิณจะหาโอกาสกลับมาหาแม่บ่อยๆ นะครับ”

“ขอบใจมากลูก” สุดาเข้าสวมกอดชายหนุ่มด้วยความอาวรณ์

วันต่อมา ช่วงสายของวัน

จิรณัฐยืนรับลมอยู่ริมผาแสงตะวันเพื่อผ่อนคลายและนึกถึงเพื่อนชายผู้ล่วงลับก่อนจะบินกลับเพนซิลเวเนียในค่ำนี้ แม้จะยังรู้สึกเศร้าแต่ก็ทำใจได้มากขึ้น ยังไงคนที่ยังอยู่ก็ต้องดำเนินชีวิตต่อไป

“คุณก็อยู่ที่นี่เหรอ” น้ำเสียงสดใสเอ่ยทักจนจิรณัฐต้องหันกลับไปมอง พอรู้ว่าเป็นขวัญข้าวก็ถอนหายใจออกมา ความเย็นชาที่ชายหนุ่มแสดงออกนั้นทำหญิงสาวรู้สึกได้

“พอดีผ่านมาทางนี้ก็เลยแวะเข้ามาที่ผาสักหน่อย ที่นี่บรรยากาศดีเนาะเงียบสงบไม่วุ่นวายด้วย คุณมานานรึยัง” แม้ว่าหญิงสาวพยายามที่จะชวนคุยแต่ชายหนุ่มก็เอาแต่นิ่งเงียบตลอด สำหรับจิรณัฐแล้วยังคงสงสัยในตัวขวัญข้าวอยู่ การปรากฏตัวของเธอกับความสัมพันธ์กับภูภูมิยังคงเป็นที่เคลือบแคลงสำหรับเขา ถึงก่อนหน้านี้จะเชื่อมั่นในตัวเพื่อนชายแล้วแต่สำหรับขวัญข้าวชายหนุ่มก็ยังคงไม่ไว้ใจ ขวัญข้าวเองเห็นจิรณัฐเอาแต่หน้าบึ้งยืนเงียบก็ล้วงหยิบอมยิ้มในกระเป๋าพกออกมายื่นส่งให้กับชายหนุ่ม

“ฉันให้”

“ให้ฉันทำไม”

“ก็เหมือนคุณจะอารมณ์ไม่ดีก็เลยอยากให้กินของหวานๆ หน่อย ดูคุณจะไม่ค่อยพอใจฉันเท่าไหร่เลย”

“เธอคิดมากแล้ว ฉันไม่รู้จักเธอทำไมต้องไม่พอใจเธอด้วย”

“ฉันได้ยินจากป้าสุดาว่าคุณจะกลับวันนี้ ที่จริงฉันตั้งใจตามหาคุณนั่นแหละเพราะฉันยังไม่ได้ตอบคำถามที่คุณถามฉัน คุณถามว่าฉันมีความสัมพันธ์ยังไงกับพี่ภูมิใช่มั้ย ฉันก็จะตอบคุณว่า…ฉันเคารพพี่ภูมิเหมือนพี่ชายคนหนึ่ง ก็บอกแล้วไงว่าตอนที่ฉันมาอยู่ที่นี่ใหม่ๆ พี่ภูมิเป็นคนแรกและคนเดียวที่คุยกับฉัน พี่ภูมิเป็นพื้นที่ที่ทำให้ฉันสบายใจ การมีใครสักคนมาแบ่งเบาเรื่องราวที่เจ็บปวดในอดีตของเรามันดีมากจริงๆ” จิรณัฐเหลือบมองหญิงสาวเป็นพักๆ สายตาที่แข็งกระด้างนั้นก็ค่อยๆ โอนอ่อนลง บางทีเขาอาจจะอคติกับหญิงสาวมากเกินไป

“พี่ภูมิเคยบอกด้วยนะว่าเมื่อก่อนพี่ภูมิก็เป็นคนเก็บตัวเหมือนกันแต่เพราะเจอคุณก็เลยเปลี่ยนไป คุณมาเปลี่ยนโลกใบใหม่ของพี่ภูมิให้มีชีวิตชีวา ก็เหมือนกับที่พี่ภูมิเปลี่ยนโลกของฉันให้สดใสขึ้น ฉันยอมรับว่าทำใจยากกับการจากไปของพี่ภูมิเพราะเหมือนโลกที่สดใสของฉันมันจบลงไปด้วย ฉันก็เลยหาข้ออ้างเพื่อเยียวยาให้ตัวเองว่าการตายของพี่ภูมิไม่ใช่แค่อุบัติเหตุ ถ้าฉันหาความจริงเรื่องนี้ได้ก็เท่ากับแก้ปมในใจฉันได้เหมือนกัน ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงฉันจะได้เป็นอีกคนที่รับรู้ได้ถึงความเจ็บปวดก่อนที่พี่ภูมิจะจากไป โดยไม่ต้องให้พี่ภูมิแบกรับความเสียใจนี้ไว้คนเดียว อีกอย่างพี่ภูมิรักพี่วามาก ตอนที่อยู่กับฉันพี่ภูมิก็มักจะพูดถึงพี่วาบ่อยๆ คนอย่างฉันต่ออยากให้แทรกกลางความสัมพันธ์ก็ทำไม่ได้อยู่ดีและฉันก็ไม่คิดจะทำด้วย การที่เรารู้จักสนิทสนมกับเพศตรงข้ามคือต้องมีใจชอบพออย่างเดียวเหรอคะ หรือคุณเองไม่เคยมีเพื่อนผู้หญิงเลย ฉันอยากจะพูดกับคุณแค่นี้แหละ"หญิงสาวเผยยิ้มก่อนจะเดินจากไป เธอได้อธิบายเรื่องราวทุกอย่างแล้ว ถ้าชายหนุ่มยังไม่เชื่อยังเคลือบแคลงในตัวเธออยู่ เธอก็คงทำอะไรไม่ได้

จิรณัฐเองได้แต่มองตามหลังขวัญข้าวที่พึ่งเดินจากไปด้วยความสับสน น้ำเสียงที่ดูจริงใจและสีหน้าที่เศร้าซึมของหญิงสาวอดทำให้ชายหนุ่มรู้สึกผิดไม่ได้