บทที่ 9

            อุณหภูมิแวดล้อมเริ่มจะลดต่ำลงเมื่อพระอาทิตย์ดวงใหญ่ลาลับขอบดาว เอื้อมดาราและพศินนั่งมองทิวทัศน์เบื้องหน้าราวกับหลุดเข้าไปอยู่ในเทพนิยาย เพราะความงดงามของธรรมชาติยามโพล้เพล้แบบนี้หาดูได้ยากนักหากอยู่ที่กรุงเทพฯ

            ลมหนาวพัดผ่านผิวกายหวีดหวิวเป็นระยะ สะท้านวาบไปทั่วทั้งกาย พศินสังเกตเห็นคนน้องตัวสั่นน้อย ๆ ก็รีบหมุนกายเข้าบ้านพักไปหยิบผ้าห่มผืนหนามาพาดทับลงบนบ่าสวย ไม่ลืมจะแอบกอดกระชับไปหนึ่งครั้งตอนเอื้อมดารายังไม่ทันได้ตั้งตัว เธอมารู้ตัวอีกครั้งก็ตอนที่พศินผละออกมานั่งฝั่งตรงข้ามแล้ว

            “พี่เห็นเราหนาวห่มไว้เถอะ อากาศเริ่มเย็นด้วย”

            “แล้วพี่พศินไม่หนาวหรือคะ อ้อ...หรือว่าชิน เห็นว่าเพิ่งกลับมาจากต่างประเทศนี่นา”

            “ใช่ อยู่นู่นหนาวกว่านี้มากเลย อากาศแบบนี้พี่ถือว่ากำลังเย็นสบาย”

พศินว่าพลางเท้าแขนไปกับราวระเบียง ดวงตาคมทอดมองภาพท้องดาวยามเย็นที่ค่อย ๆ มืดมิดลงไปช้า ๆ ราวกับว่าภาพเบื้องหน้าคืองานศิลปะชิ้นเอก

            เอื้อมดาราลอบมองชายหนุ่มอย่างพินิจ คนตัวสูงมีผิวพรรณขาวตามแบบฉบับคนสุขภาพดี โครงหน้าคมสันหล่อเหลา ดวงตามีแววอ่อนโยนยามได้เผลอสบประสาน ทว่าพออยู่บนเตียงกลับแฝงไปด้วยความร้อนแรงดุดันจนเธอระทดระทวย

            “แอบมองพี่ พี่คิดค่ามองได้ไหม ฮื้ม?”

            “ดาวไม่ได้แอบสักหน่อย ดาวมองตรง ๆ เลยต่างหาก”

เอื้อมดาราลอยหน้าลอยตาตอบกลับไปแม้ในใจจะเขินอายแค่ไหนก็ตาม ซึ่งพศินก็รู้ทันเพราะใบหน้าซับสีเลือดของหญิงสาวมันฟ้องทุกอย่างหมดแล้ว

            “แล้วมองหน้าพี่ทำไมครับ สงสัยอะไรหรือเปล่า ถามได้นะ”

            “ดาวสงสัยว่าทำไมพี่พศินหล่อจังเลยคะ” พศินหัวเราะขันตามคำหยอกเย้าของหญิงสาว จะว่าไปการได้นั่งคุยอะไรเรื่อยเปื่อยในบรรยากาศสงบ ๆ กับคนที่ชอบมันก็อิ่มเอมใจดีเหมือนกัน...

            “พี่หล่อแต่เกิด สงสัยกลับไปต้องไปถามคุณแม่พี่หน่อยแล้ว ถ้าได้คำตอบแล้วจะมาบอกนะครับ”

            “ไม่มีถ่อมตัวเลยนะคะ ว่าแต่เมื่อไหร่หมูกระทะจะมาสักทีน้า ดาวหิวจะตายแล้วเนี่ย” เขาสองคนตกลงกันว่ามื้อค่ำนี้จะดื่มด่ำธรรมชาติเต็มที่ แล้วอาหารยอดฮิตของการนั่งรับลมหนาวก็คงหนีไม่พ้นหมูกระทะ

            “จะกินพี่ก่อนก็ไม่ว่านะ”

            “พี่พศิน! เอาอีกแล้วนะคะ”

            “ฮ่า ๆ ล้อเล่นครับ นั่นไงพูดถึงก็มาพอดี ดาวรออยู่นี่แหละเดี๋ยวพี่ไปยกขึ้นมาให้”

เอื้อมดาราทำท่าจะสลัดผ้าห่มวิ่งไปรับของกินเป็นอันต้องหยุดชะงัก เมื่อพศินกดไหล่เธอไว้และเสนอตัวไปเอาเอง เอื้อมดาราทำได้เพียงอมยิ้ม การดูแลเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ชายหนุ่มมอบให้นั้นค่อย ๆ กัดกินกำแพงที่เธอตั้งไว้ และไม่นานมันต้องพังลงมาแน่ ๆ

            “โหหหห ก่อไฟติดด้วย เก่งนะคะพี่พศิน”

            “แค่ก่อไฟเองนะ ชมจนพี่จะลอยแล้ว นั่งเถอะเดี๋ยวควันเข้าตา รอพี่เขี่ยถ่านแป๊บนึง” พศินทำทุกอย่างด้วยท่วงท่าทะมัดทะแมง ทำเอาเอื้อมดารานึกแปลกใจไม่น้อย ปกติเธอเคยเจอแต่พวกลูกคนรวยที่เหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อ

            เมื่อพศินจัดการทุกอย่างเรียบร้อยก็ได้เวลามื้อค่ำแสนอร่อยที่เอื้อมดาราเฝ้าฝันมาหลายวัน เธออยากลองกินหมูกระทะท่ามกลางลมหนาวมานานแล้ว

            “ไม่ต้องค่ะ เดี๋ยวดาวแกะให้”

            “มือจะเหม็นนะ พี่แกะให้ดีกว่าไหม”

ชายหนุ่มแย้งขึ้นเมื่อเห็นมือเรียวหยิบกุ้งตัวโตไปแกะเปลือกหน้าตาเฉย ที่นึกแปลกใจเพราะผู้หญิงส่วนมากที่เจอมาจะไม่ค่อยทำอะไรแบบนี้ด้วยตัวเอง

            “เหม็นอะไรกัน มันล้างได้พี่พศิน มานี่ดาวแกะให้ค่ะ นั่งย่างหมูไปเลย”

            หลังจากนั้นเอื้อมดาราก็โชว์สกิลแกะเปลือกกุ้งด้วยความไวแสง จนพศินนึกทึ่ง แน่นอนว่าเขาก็คอยย่างหมูไปวางบนจานคนตัวเล็กด้วยเช่นกัน

            “เรียบร้อย...โอ้โห ทำไมเอามาใส่จานดาวเยอะขนาดนี้คะ ไม่กินเองบ้างเหรอพี่พศิน”

            “พี่กินทีหลังได้ครับ โอ้...แกะเร็วจริงซะด้วย เอาขึ้นมาย่างเลยเดี๋ยวพี่พลิกให้”