ตอนที่ 6

ภายในห้องโดยสารเงียบสงบลง หลังจากมู่เสวี่ยจากไปนิ่งหลงก็กลับมาอยู่ในโหมดคุณชายผู้เคร่งขรึมจริงจังอีกครั้ง หรือจะกล่าวให้ถูกก็คือ นี่เป็นนิสัยที่แท้จริงของเขา มีเพียงอยู่กับคู่หมั้นคนนั้นเขาถึงจะแสดงอารมณ์ในด้านอื่นออกมาบ้าง

ชายหนุ่มกำลังเรียนในมหาวิทยาลัยเอกชนเลื่องชื่อ เป็นสถานที่สำหรับนักศึกษาที่มีสถานะเดียวกัน ความจริงการเรียนที่นั่นอาจเป็นการหาคอนเนคชั่นมากกว่าหาความรู้ ที่นี่ขอแค่มีเงินมากพอก็สามารถเข้าเรียนได้

นิ่งหลงย่อมไม่ใช่นักศึกษาธรรมดา เขาคือทายาทเพียงคนเดียวของตระกูลนิ่ง ยักษ์ใหญ่แห่งวงการอสังหาริมทรัพย์ระดับประเทศ เขาใช้ชีวิตอยู่กับคุณปู่เพียงลำพังหลังจากที่พ่อแม่ของเขาเสียชีวิตจากเหตุการณ์เครื่องบินส่วนตัวตก ความสูญเสียหล่อหลอมให้เขาเติบโตขึ้นมาพร้อมกับบุคลิกที่นิ่งขรึม สิ่งที่แบกอยู่คือภาระหน้าที่ในฐานะทายาทที่ต้องสืบทอดกิจการ จึงบ่มเพาะนิสัยที่ชอบตั้งตนเป็นใหญ่ขึ้นมา

จะอย่างไรเขาก็อายุยังไม่ถึงยี่สิบปี ยังไม่เคยพบเจอสังคมการทำงานอันเข้มงวด ทำให้อาจขาดความเด็ดขาดไปบ้าง หากกลับมีความเอาแต่ใจอยู่เต็มเปี่ยม

นิ่งหลงจ้องมองเงาร่างที่เดินไกลออกไปอย่างช้า ๆ ผ่านกระจก สายตาเฝ้าติดตามแผ่นหลังมู่เสวี่ยด้วยความห่วงใย จนกระทั่งร่างของเธอเดินหายลับเข้าไปในประตูทางเข้าสถานศึกษา

“ส่งคนในตระกูลคอยตามดูมู่เสวี่ยห่าง ๆ อย่าให้ใครมาทำให้เธอต้องลำบากใจ” ริมฝีปากบางเฉียบออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยหากแฝงความเผด็จการอย่างเต็มที่

“ได้ครับ” เลขาหยางรับคำ หลังจากนั้นจึงเคลื่อนรถออกจากจุดเดิมในมุมอับสายตา

​ทันทีที่ล้อรถแตะลงบนถนนสายหลัก รถเอสยูวีสีดำสนิทจำนวนสี่คันที่จอดอยู่ตามมุมต่าง ๆ ก็พุ่งทะยานออกมาประกบเข้าที่ด้านหน้าและด้านหลังรถยนต์ของนิ่งหลงอย่างพร้อมเพรียงกัน

ขบวนรถห้าคันจัดรูปขบวนคุ้มกันอย่างแน่นหนา ไม่ว่ารถคันไหนขับอยู่ด้านหน้าก็จะรีบหลีกทางให้เขาไปก่อนราวกับเป็นเจ้าของถนนแต่เพียงผู้เดียว

สำหรับคนทั่วไปย่อมเกรงกลัวเหตุการณ์เช่นนี้ แต่ถึงอย่างนั้นพวกเขาก็ยังรู้สึกว่ามันดูน่าเกรงขามและเท่บาดใจอยู่ดี

​เหตุผลที่ก่อนหน้านี้ไม่มีขบวนรถคุ้มกันปรากฏให้เห็นย่อมเป็นเพราะคำสั่งของเจ้านายอย่างนิ่งหลง

สมัยเด็กมู่เสวี่ยเคยบ่นว่าไม่ชอบขบวนคุ้มกันแบบนี้ พวกเขาดูน่ากลัวทั้งอยู่ด้วยแล้วอึดอัด นิ่งหลงจำคำพูดนั้นของเธอได้ขึ้นใจและใส่ใจมันเสมอมา

​ดังนั้นทุกครั้งที่เขาไปรับส่งมู่เสวี่ย เขาจะออกคำสั่งให้เหล่าคนคุ้มกันฝีมือดีของตระกูลถอยร่นออกไป และใช้วิธีการติดตามมาห่าง ๆ เพื่อไม่ให้เธอรู้สึกไม่ดี

ตระกูลนิ่งนั้นไม่เหมือนตระกูลมู่ที่อยู่แต่ในที่สว่าง การพัฒนาอสังหาบางครั้งก็ต้องมีมุมมืดบ้างจึงจะประกอบกิจการได้อย่างสะดวกดาย และที่ตระกูลนิ่งยิ่งใหญ่มาจนจวบทุกวันนี้ย่อมไม่ใช่แค่ทำตามกฎหมายอย่างถูกต้องแน่นอน

เขาที่เป็นทายาทเพียงคนเดียวจึงต้องมีคนคอยดูแลความปลอดภัยอย่างเคร่งครัด

“วันนี้มีนัดที่ไหน” นิ่งหลงกลับมาอ่านเอกสารในมือที่ตอนนี้ยับย่นไปแล้วอีกครั้งพร้อมกับถามขึ้น

“ตอนเย็นท่านประธานต้องการให้เจ้านายไปงานเลี้ยงเปิดตัวคอนโดใหม่ครับ ตามด้วยงานประมูลการกุศลในตอนกลางคืน” เลขาหยางตอบ ก่อนจะสำทับอีกครั้งเมื่อเจ้านายของตนเองปรายตามามองเขาผ่านกระจกมองหลัง

“คนจัดงานคือมาดามลอสมัวร์ เจ้าของแบรนด์เครื่องเพชรจากอิตาลี เธอจะใช้เครื่องประดับที่ออกแบบเองมาเป็นของในการประมูลครับ”

นิ่งหลงที่ได้ฟังก็ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “อืม” แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ

ส่วนในใจกำลังคิดว่าจะประมูลของพวกนี้ไปให้เสวี่ยเสวี่ยของเขาสักหน่อย

***

ลานกว้างหน้าคณะของมหาวิทยาลัยมีนักศึกษามากหน้าหลายตาเดินกันขวักไขว่ เสียงพูดคุยกันคึกคักจอแจไม่ได้ศัพท์ หญิงสาวคนหนึ่งกำลังเดินทอดน่องเพื่อซึมซับบรรยากาศเก่า ๆ นี้

มู่เสวี่ยสูดลมหายใจเข้าลึก อากาศวันนี้ค่อนข้างแจ่มใสเหมาะกับการเริ่มต้นการใช้ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยวันแรกสุด ๆ

ที่นี่เป็นมหาวิทยาลัยแบบกึ่งประจำ มีหอพักฟรีสำหรับนักศึกษา หนึ่งห้องอยู่ด้วยกันสี่คน แต่หากใครไม่ต้องการก็สามารถออกไปเช่าห้องด้านนอกอยู่ได้เช่นกัน

มู่เสวี่ยเลือกที่จะพักแบบประจำเอาไว้ก่อนหน้านี้แล้ว ข้าวของก็มีคนขนมาให้ก่อน เหลือแค่เธอต้องเข้าไปอยู่เท่านั้น

แน่นอนว่าเพื่อนร่วมห้องทั้งสามนั้นเธอรู้จักมักคุ้นดี เมื่อนึกถึงมุมปากก็ยกยิ้มขึ้นอย่างร้ายกาจ ก่อนจะเดินต่อไปที่ตึกคณะ

การเดินเหินของมู่เสวี่ยล้วนเต็มไปด้วยความมั่นใจ ทุกก้าวแฝงไปด้วยความสง่างามและมีเสน่ห์ดึงดูดอย่างน่าประหลาด อากัปกิริยาแบบนี้ไม่คล้ายคนที่พื้นฐานครอบครัวต่ำต้อย แต่ถุงผ้าใบเก่าในมือก็ช่างขัดกับภาพลักษณ์เหลือเกิน

ยังมีความสวยงามและผิวที่ขาวจนแทบมองทะลุของเธอ นักศึกษาชายหญิงรอบข้างที่เดินผ่านจึงต่างพากันเหลียวมองตามอย่างไม่วางตา

มีกลุ่มนักศึกษาที่อยู่รอบข้างเริ่มวิพากษ์วิจารณ์เธอกันเบา ๆ

“คนนั้นใครน่ะ สวยกว่านักแสดงในละครอีก”

“ดูเหมือนลูกคุณหนูอยู่นะ แต่ก็เหมือนจะไม่ใช่”

“น่าจะเด็กบ้านจนจากรอบนอก เมืองทางตอนเหนือเห็นว่ามีคนสวยแบบนี้เยอะเลย น่าเสียดายจังที่เป็นแค่คนจากชนบท”

เสียงซุบซิบนั้นไม่ดังพอให้มู่เสวี่ยจับใจความได้มากนัก แต่ละคนก็แค่เอ่ยถึงเธอด้วยความสนใจไม่ได้นินทาว่าร้ายอะไร เพราะจะอย่างไรคนส่วนใหญ่ที่นี่ก็เป็นคนระดับใกล้เคียงกัน หากก็มีบางคำที่ลอยมาถึงหูของเธออยู่ดี เช่นคำว่า บ้านนอก จน หรืออะไรเทือกนั้น ผู้ฟังจึงอมยิ้มอย่างภูมิใจที่คิดว่าแผนปลอมตัวประสบผล