ตอนที่ 7

ไม่ว่าหญิงสาวเดินผ่านไปทางไหนก็มีคนเหลียวมองเธอไปตลอดทาง คุณหนูใหญ่มู่กลับคิดว่านี่เป็นเรื่องปกติ เพราะส่วนใหญ่เวลาออกไปดูงานกับผู้เป็นพ่อเธอก็เป็นเป้าสายตาเช่นนี้เสมอ

ย้อนอดีตกลับมาครั้งหนึ่ง สิ่งที่มู่เสวี่ยไม่เคยรู้เช่นจิตใจอันโสมมของมนุษย์เธอก็ได้รับรู้มากขึ้น แต่เรื่องทางโลกบางอย่างก็ยังคงไม่รู้เช่นเดิม เหมือนตอนนี้ที่เธอไม่เข้าใจว่าการที่นักศึกษาคนอื่นมองตามกับการที่พนักงานในโรงแรมที่ครอบครัวเธอเป็นเจ้าของมองตามนั้นไม่เหมือนกัน

ความอยากรู้อยากเห็นกับความเคารพนั้นต่างกันสุดกู่

หากนี่กลับเป็นความน่ารักและเสน่ห์ที่ทำให้ชายหนุ่มผู้เป็นคู่หมั้นตกหลุมจนถอนตัวไม่ขึ้น เป็นความใสซื่อที่ทำให้คนผู้นั้นยอมสยบ

มู่เสวี่ยเดินไปที่ป้ายประกาศประจำคณะเพื่อเช็กห้องและอาคารที่ต้องไปรายงานตัวอย่างอารมณ์ดี ตอนนี้เป็นเวลาแปดโมงเช้า แต่อาคารหลังเดียวทำให้หญิงสาวต้องเดินวนเวียนไปมานับชั่วโมง

ตั้งแต่เล็กจนโตเธอไม่เคยไปไหนเองคนเดียว นอกจากเส้นทางที่ใช้ประจำเธอแทบจำเส้นทางอื่นไม่ได้ ครั้งก่อนที่มารายงานตัวก็เป็นนิ่งหลงที่เข้ามาส่ง แต่ดูเหมือนครั้งนี้เขาจะตกใจเกินไปที่เธอกลั่นแกล้งจึงไม่ได้ตามมาด้วย

หลังจากคลำทางจนมาถึงหน้าโถงลิฟต์ของอาคารเรียนสาขาการจัดการโรงแรม มู่เสวี่ยก็ต้องยืนซับเหงื่อด้วยความเหนื่อยอ่อนขณะยืนรอลิฟต์เคลื่อนตัวลงมา

ในตอนนั้นเอง เสียงพูดคุยกันเบา ๆ ที่ดังขึ้นมาทำให้เธอต้องหันไปมอง ก่อนจะเห็นสองนักศึกษาชายที่น่าจะเป็นรุ่นพี่กำลังเดินตรงมาทางนี้

ชายหนุ่มทั้งสองคนนั้นคือหัวโจกประจำคณะ เมื่อพวกเขาเห็นมู่เสวี่ยก็ส่งยิ้มกรุ้มกริ่มไปให้ ทั้งยังใช้สายตารุ่มร่ามกวาดมองรูปร่างของเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า

มู่เสวี่ยจำพวกเขาได้ในทันทีที่เข้ามาใกล้ ความทรงจำจากชีวิตก่อนวาบขึ้นมาในสมอง

ตัวการอันชั่วช้าของคณะบริหารสองคนนี้เป็นเสือผู้หญิงตัวพ่อ พวกเขาใช้วิธีการล่อเหยื่อด้วยคำหวาน ตกหญิงสาวอ่อนต่อโลกที่เพิ่งเข้าเรียนไปหลายราย ที่เลวร้ายกว่านั้นคือเมื่อได้ในสิ่งที่ต้องการแล้วพวกเขากลับใช้การแบล็กเมลเพื่อข่มขู่พวกเธอเหล่านั้นให้จำยอมต่อไป

ต้องยอมรับว่าที่พวกเขาทำได้เพราะมีหน้าตาที่ดูดี แต่สำหรับมู่เสวี่ยที่เจอเบ้าหน้าฟ้าประทานของนิ่งหลงมาทั้งชีวิตก็แทบไม่รู้สึกว่าทั้งสองคนนี้มีดีที่ตรงไหน

ยังไม่ทันที่ทั้งสองรุ่นพี่จะเข้าไปทักทายนักศึกษาน้องใหม่คนสวย ที่ด้านหลังกลับมีคนอีกกลุ่มหนึ่งเดินตามเข้ามา และเหมือนว่าจะเป็นนักศึกษาใหม่ที่จะไปรายงานตัวเช่นกัน หน้าโถงลิฟต์จึงเบียดเสียดไปด้วยผู้คนในทันที

จากค่านิยมในสังคม นักศึกษาชายทั้งหลายจึงได้ให้นักศึกษาหญิงขึ้นไปก่อน ก่อนประตูจะปิดลงสองรุ่นพี่ก็สบตากับมู่เสวี่ยพอดี

“เฮ้ หวังเจี้ยน เห็นน้องใหม่คนเมื่อกี้เปล่า โคตรเด็ด ออร่าระดับคุณหนู แต่ชีวิตจริงน่าจะกระจอก หึหึ สนใจหรือเปล่า” รุ่นพี่คนหนึ่งใช้ศอกสะกิดเพื่อนข้างกายแล้วเอ่ยด้วยเสียงกระซิบเพื่อไม่ให้ผู้คนรอบข้างได้ยิน

“เออสิ คนนี้สวยที่สุดเท่าที่เคยเห็นเลย” หวังเจี้ยนยิ้มกริ่ม “ไม่เห็นสายตาที่มองกลับมานั่นไง มีหวังว่ะ” เขาลูบปลายคางของตนเอง ดวงตาสีดำกลมโตที่หางตายกสูงเล็กน้อยของรุ่นน้องหญิงคนสวยยังติดตรึงใจ

“ไหนขอดูหน่อยว่าอยู่สาขาไหน” เพื่อนของหวังเจี้ยนยกมือถือขึ้นมาเข้าระบบสโมสรนักศึกษาที่มีไว้สำหรับกลุ่มคณะของประธานนักศึกษามหาวิทยาลัย และเขาก็เป็นหนึ่งในกลุ่มก้อนนั้น

ติ๊ง!

ลิฟต์เลื่อนลงมาพอดี พวกเขาจึงเดินเข้าไปพร้อมกับนักศึกษาที่เหลือ

“หมิงเจ๋อ ยังไม่ได้อีกเหรอวะ!” หวังเจี้ยนใช้ศอกสะกิดเพื่อนเบา ๆ

“เออ ใจเย็นสิ นี่มันในลิฟต์ ใช้เน็ตไม่ได้เนี่ย” เขาเองก็หงุดหงิดเช่นกัน ยุคนี้แล้ว อินเทอร์เน็ตไวยิ่งกว่าอะไร แต่มหาวิทยาลัยยังคงปล่อยไวไฟให้นิดเดียว

เมื่อลิฟต์เปิดออก สองหนุ่มกลับเห็นว่าสาวสวยที่หมายตากำลังยืนรอพวกเขาอยู่ จึงหันมองหน้ากันครั้งหนึ่งแล้วยิ้มออกมาก่อนจะเดินเข้าไปทักทายอีกฝ่าย

***

มู่เสวี่ยยืนนิ่งอยู่หัวมุมทางเข้าลิฟต์ มือเรียวสวยของเธอกระชับสายของถุงผ้าที่คล้องอยู่บนไหล่ และแน่นอนว่าเธอไม่ได้รอเจอพวกรุ่นพี่เหมือนที่อีกฝ่ายคิด

ถ้าจะมองดูจริง ๆ คือเธอกำลังยืนอยู่กับเพื่อนสาวร่วมคณะที่ขึ้นลิฟต์มาด้วยกันเมื่อครู่ แต่ห้องที่จะมารายงานตัวอยู่ตรงหน้าลิฟต์นี่เอง จึงได้ค่อย ๆ ทยอยกันเข้าไป ส่วนที่เหลือก็ออกันอยู่ตรงนี้

ในขณะนั้นเอง รุ่นพี่ทั้งสองที่เพิ่งออกมาจากลิฟต์ก็เดินเข้ามาใกล้ ก่อนจะเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงนุ่มหูที่พยายามแสร้งให้ดูอบอุ่นและเป็นมิตรที่สุด

“สวัสดีรุ่นน้อง พี่ชื่อหวังเจี้ยน เป็นรุ่นพี่ปีสองคณะบริหาร จะเรียกเจี้ยนเกอก็ได้ มาทำอะไรอยู่ตรงนี้เหรอ” หวังเจี้ยนออกตัวพูดก่อน

มู่เสวี่ยไม่ได้เอ่ยตอบในทันที เธอเพียงแค่ค่อย ๆ เอียงคอเล็กน้อยจ้องสบตากับผู้พูด ดวงตาสีดำสนิทนั้นลึกล้ำยากจะคาดเดาความรู้สึกแต่ก็งดงามเหมือนกวางน้อยตัวหนึ่ง เมื่อจ้องตรงมาเช่นนี้กลับทำเอาชายหนุ่มที่มองอยู่แทบใจละลาย

นับ 1 - 2 และ 3

มู่เสวี่ยย่อมไม่ได้สนใจที่จะมองเขาสักเท่าไหร่ แต่เธอยินดีอยู่บ้างที่มีคนมาช่วยทดสอบพลังให้

กล่องข้อความสีแดงสดเด้งขึ้นมาทันที ครั้งนี้เธอยิ่งมั่นใจในวิธีการทำงานของมัน

[ ยัยเด็กบ้านนอกนี่ คงไม่ค่อยมีเงินล่ะสิท่า ถ้าล่อด้วยกระเป๋าแบรนด์เนมสักใบก็คงได้อยู่ล่ะมั้ง ]

[ หลอกให้ไปกินข้าวด้วยตั้งแต่วันแรกดีไหมนะ ]

[ ไม่รู้ว่าโรงแรมเดิมจะมีห้องว่างไหม ]

แม้จะรู้อยู่แล้วว่าอีกฝ่ายไม่ใช่คนดี แต่เมื่อเห็นแบบนั้นก็ทำเอามู่เสวี่ยเดือดดาลขึ้นมา รอยยิ้มที่ออกมาจึงเย็นเยียบจับใจ