8 - จุดเริ่มต้น

จุดเริ่มต้น

ชนาวิชญ์เดินเข้าไปในลิฟต์ทันที โดยไม่ยอมบอกเพื่อนทั้งสองที่รอฟังคำตอบออกไป เพราะเขากับเธอไม่ได้เป็นอะไรกัน จะบอกพวกมันไปยังไง

“พวกกูสืบเองก็ได้ แต่ว่ารถคุ้น ๆ น่ะ ไอ้กร มึงว่าไหม” ศุภวัฒน์เอ่ยขึ้นมาเสียงดังเพยิดหน้ารับกับวรากร เมื่อเข้ามาอยู่ภายในลิฟต์ พร้อมกับใบหน้าที่แฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์

 “กูก็คิดเหมือนมึงแหละไอ้เวย์ แต่คิดไม่ออกว่าเคยเจอที่ไหน” วรากรได้ทีก็เล่นตามน้ำไปตามศุภวัฒน์ เมื่อสังเกตเห็นใบหน้ากังวลของชนาวิชญ์

“บ่ายนี้ไม่มีเรียน พวกเราไปหาเลาะกันหน่อยไหมเสี่ยว” วรากรเอ่ยชวนเพื่อนทั้งสองขึ้นมาโดยพูดภาษากลางผสมกันกับภาษาบ้านเกิด ถึงแม้ว่าสำเนียงจะไม่ได้ก็ตาม

นานมากแล้วที่พวกเขาทั้งสาม ไม่เคยได้อยู่รวมตัวกันเลย ตั้งแต่ที่คบกันมาชนาวิชญ์ก็จะทำงานตลอด น้อยนักที่จะมีเวลาว่าง

“บ่” เขาตอบเพื่อนออกไปเพียงสั้น ๆ เป็นภาษาบ้านเกิด เพราะวรากรเอง ก็ฟังภาษาเดียวกันกับเขาออก ทุกคำ เพียงแต่ชายหนุ่มนั้นพูดไม่ได้ก็เท่านั้นเอง เพราะบิดาเป็นคนที่นี่ มารดาจึงใช้ภาษากลางในการสื่อสารกับเขาแทนภาษาบ้านเกิด

“มึงมีธุระที่ไหนอีกว่ะไอ้วิชญ์ งานมึงก็เข้าตั้งสองทุ่ม” ศุภวัฒน์ถามขึ้นมาบ้าง เพราะรู้ดีว่าเพื่อนมีงาน แต่ไม่ใช่ในเวลานี้

“กูมีนัดแล้ว”

เขาตอบเพื่อนออกไปเพียงแค่ประโยคสั้น ๆ แต่ก็ไม่พ้นถูกเพื่อนทั้งสองจับผิดอีกตามเคย เพราะตั้งแต่เช้าเพื่อนของเขาพวกเขาก็เริ่มมีพิรุธท่าทีที่เปลี่ยนไป เหมือนจะมีอะไรปิดบัง แต่พวกเขาก็ไม่ได้ถามอะไรมากหรอก หากว่าชนาวิชญ์อยากจะบอกก็คงจะบอกเองแหละ เพียงแค่อยากแซวกันเล่นบ้างก็เท่านั้นเอง

“กับคนที่มาส่งเมื่อเช้าเหรอ” วรากรเลิกคิ้วถาม เมื่อชนาวิชญ์ตอบออกมาแบบนั้น

“อื้มมม” ชนาวิชญ์พยักหน้ายอมรับออกไปอย่างส่ง ๆ เพราะไม่อยากถูกซักไซ้ไปมากกว่านี้ และก็ไม่อยากให้เพื่อนสาวความยาวด้วย เพราะเขาเองก็ไม่รู้ว่าจะตอบเพื่อนเช่นไรดี

“จริงจังหรือวะ” ศุภวัฒน์ถามเพื่อความแน่ใจอีกที เมื่อเริ่มคิดเป็นตุเป็นตะขึ้นมา พวกเขาพร้อมยินดีกับเพื่อนเสมอ หากว่าเพื่อนจะรักใครสักคน เพราะเป็นเรื่องส่วนตัว และพวกเขาก็โต ๆ กันแล้ว

“เขาแค่จะพาไปศึกษาดูงาน” ชนาวิชญ์จึงบอกเพื่อนออกไปตามตรง ว่าเขาต้องไปศึกษาดูงานตามที่ตกลงกันกับปาณิศาไว้ แต่ก็ไม่ได้บอกเพื่อนทั้งหมดว่างานที่จะไปดูนั้น คืองานอะไร

“ดูงานที่ไหนว่ะ” แต่คนอย่างศุภวัฒน์ที่ไม่ยอมละความพยายามก็ถามขึ้นมาอีก

“พวกมึงไม่ยุ่งเรื่องของกูสักวันจะได้ไหม”

“กูแค่อยากรู้ว่าจะพากันไปดูงาน หรือไปดูอะไรกันแน่” ศุภวัฒน์ยังคงแซวเขาออกมา เพราะรู้อยู่เต็มอกว่าคนอย่างชนาวิชญ์เห็นงานเป็นที่หนึ่งอยู่แล้ว แต่ไม่คิดว่าคำพูดเชิงหยอกแซวนั่นจะทำให้คนแบบชนาวิชญ์ไขว้เขวได้

“กูไม่หื่นเหมือนมึงหรอกไอ้เวย์ กินไม่เลือกระวังจะเจอคุกเข้าสักวัน” เขาตอกกลับคำพูดของศุภวัฒน์ทันควัน

“เข้ามหาวิทยาลัย ก็น่าจะบรรลุนิติภาวะแล้วน่ะ รับรองไม่พรากผู้เยาว์เหมือนไอ้กรแน่นอน” เขาพูดขึ้นอย่างมั่นใจ พร้อมกับเพยิดหน้ามองไปทางวรากรบ้างด้วยสายตาที่เจ้าเล่ห์

“ลามมาถึงเรื่องของกูได้ยังไง” วรากรหลบสายตาของเพื่อนทั้งสองทันที

“กูไปละ” เขาพูดเพียงแค่นั้น ก็เดินไปขึ้นรถที่ปาณิศาขับมาจอดพอดี เพราะไม่อยากถูกเพื่อนถามมากความไปมากกว่า 

*

*

*

สตูดิโอถ่ายทำ

 “ปลาฝากน้องเขาด้วยนะคะ พอดีเขาสนใจอยากมาศึกษาดูงานที่กอง พวกพี่มีอะไร เรียกใช้ได้ตามสบายได้เลย ไม่ต้องเกรงใจ” ปาณิศาฝากฝั่งเขาไว้กับทีมงานทันที เมื่อพาเขามาถึง เพราะวันนี้เธอมีนัดคุยงาน เรื่องที่เธอต้องหานักแสดงเข้ามาในสังกัด

“พี่ปลา”

“เชื่อฉันเถอะน่า เดี๋ยวเย็นนี้เลี้ยงข้าว งบไม่อั้นฉันไปคุยงานก่อน เดี๋ยวมาน่ะ” เธอเดินจากไปทันที ปล่อยใหเขารอเธออยู่ที่ด้านนอกกับทางทีมงาน

“คนนี้หรือเปล่า ที่ผู้กำกับบอกว่า จะมาแคสบทพระเอกเรื่องใหม่คู่กับนางเอกคนสวยของผม” เสียงทุ้มของชายวัยกลางคนดังขึ้นมา เมื่อเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าของชนาวิชญ์

สุทธิโชค โปรดิวเซอร์ผู้จัดละคร และเป็นสปอนเซอร์รายใหญ่ มักสรรหานักแสดงเข้ามาทำงานด้วยการผ่านการพิจารณาจากสายตาของตัวเอง เพราะชอบความเป็นธรรมชาติมากที่สุด ถึงแม้ว่าบุคคลนั้นจะมีการศึกษาหรือฐานะอย่างไร เรื่องนี้เขาไม่เคยสนใจ ขอเพียงแค่ซื่อสัตย์ขยันทำงาน และมีวินัยก็พอ

“เอ่อ คือผมมะ...” ชนาวิชญ์ทำตัวไม่ถูกทันที เมื่อถูกผู้ใหญ่ทักท้วงมาแบบนี้ หากจะปฏิเสธก็ไม่ได้อีก เพราะเขาก็ไม่รู้จักใครเลยในที่นี่

“รีบทำความเคารพคุณสุทธิโชคสิ” เสียงทีมงานชายคนหนึ่งเดินมาบอกเขา

“สวัสดีครับ” ชนาวิชญ์รีบยกมือไหว้ผู้ใหญ่ตรงหน้าทันที อย่างนอบน้อม

สุทธิโชคยิ้มพยักหน้ารับไหว้ พร้อมกับมองสำรวจชายหนุ่มตรงหน้าอย่างพิจารณา ตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า การแต่งกายด้วยชุดนักศึกษาเป็นเพียงแค่เสื้อผ้าธรรมดา ไม่ได้มีของแบรนด์เนมหรูอะไรประดับติดกายเลยสักชิ้น ก่อนที่เอ่ยปากถามขึ้น

“ชื่ออะไร หน้าตาบุคลิกใช้ได้เลย น่าจะเหมาะกับบทนี้อยู่น่ะ”

“อ้าว!!! ไม่ได้ยินที่คุณสุทธิโชคถามหรือไง” ชายคนเดิมสะกิดเขาอีกที เมื่อเห็นว่าชนาวิชญ์นั้นยืนตัวแข็งทื่อ ไม่เอ่ยตอบอะไรออกมา

“ชนาวิชญ์ครับ”

“นั่นไงคุณสุทธิโชคมาพอดีเลยปลา” เป็นเสียงของคนที่เดินเข้ามาใหม่ เมื่อเข้าไปคุยงานด้านในกับทางทีมงาน และที่ปรึกษาของช่อง พร้อมกับปาณิศาที่เดินมาพร้อมกับด้วย

“สวัสดีครับคุณสุทธิโชค ยินดีที่ได้ร่วมงานกันกับละครเรื่องนี้นะครับ” ปริญญ์ เอ่ยทัก พร้อมกับยกมือไหว้ผู้ที่มีอายุกว่าตนทันที

“นี่ใช่ไหมครับ คนที่จะรับบทพระเอกที่คุณปริญญ์เปรย ๆ เอาไว้” สุทธิโชคเข้าประเด็นทันที พร้อมกับผายมือไปทางชนาวิชญ์ ที่ยังคงยืนงงอยู่

“เอ่อ คือ...” ปริญญ์มีท่าทีอ้ำอึ้ง เพราะคนที่เขานัดเอาไว้ก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงาเลย