บทที่ 1 มัจจุราชใต้เงาพายุ 3

      “เรียบร้อยค่ะ นี่กุญแจห้อง”

         พิมพ์มาดายื่นกุญแจทองเหลืองที่มีพวงกุญแจไม้สลักชื่อ ‘เรือนไม้หอม’ คืนให้พร้อมกับบัตรเครดิต

         “เดี๋ยวฉันจะให้เด็กยกกระเป๋า...”

         “ไม่ต้อง” โรมตัดบททันที “ผมไม่ชอบให้ใครมายุ่มย่ามกับของส่วนตัว คุณนั่นแหละ เป็นคนนำทางผมไปที่ห้อง”

         “คะ? แต่ว่าฉัน...”

        เปรี้ยง!!

         ยังไม่ทันที่จะได้ปฏิเสธ เสียงฟ้าผ่าก็ดังกึกก้องกัมปนาทจนสะเทือนไปทั้งตึก ตามมาด้วยเสียงฟ้าร้องคำรามลั่นราวกับแผ่นดินจะแยกออก แสงสว่างจากหลอดไฟนีออนเหนือศีรษะกะพริบติดดับอยู่สองสามครั้งก่อนจะดับวูบลงโดยสิ้นเชิง

         ความมืดมิดเข้าปกคลุมทั่วทั้งล็อบบี้ในชั่วพริบตา เสียงพายุฝนด้านนอกสาดกระหน่ำลงมาอย่างบ้าคลั่งราวกับจะล้างบางทุกสิ่ง พิมพ์มาดาหลุดเสียงอุทานออกมาด้วยความตกใจ เธอเกลียดความมืด เกลียดเสียงฟ้าร้อง หญิงสาวถอยหลังกรูดตามสัญชาตญาณจนแผ่นหลังบางชนเข้ากับตู้เอกสารด้านหลังอย่างแรง

         “โอ๊ย!”

         ท่ามกลางความมืดมิดที่มองไม่เห็นแม้แต่มือของตัวเอง พิมพ์มาดาสัมผัสได้ถึงไอความร้อนที่แผ่ซ่านเข้ามาใกล้ ร่างสูงใหญ่ของใครบางคนก้าวข้ามเคาน์เตอร์เข้ามาประชิดตัวเธออย่างรวดเร็วราวกับเสือดำที่มองเห็นในที่มืด

         ท่อนแขนแกร่งดั่งเหล็กกล้าตวัดรัดรอบเอวบางของเธอไว้แน่น ดึงร่างที่กำลังสั่นเทาให้ถลาเข้าไปปะทะกับแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ เธอเบิกตากว้างในความมืด มือเล็กทั้งสองข้างยกขึ้นดันยอดอกของเขาไว้ตามสัญชาตญาณระวังภัย

         “ปล่อยนะคะ!” เธอร้องเสียงหลง พยายามดิ้นรนให้หลุดจากอ้อมกอดที่รัดแน่นราวกับคีมเหล็ก

         “จะดิ้นทำไม ผมแค่จะช่วยไม่ให้คุณล้มหน้าฟาดพื้น”

         น้ำเสียงเย้ยหยันดังขึ้นชิดริมหู ลมหายใจอุ่นร้อนของเขารินรดที่ซอกคอขาวผ่องจนพิมพ์มาดาขนลุกซู่ไปทั้งตัว

         โรมจงใจกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้น ร่างกายของเธออ่อนนุ่มและมีกลิ่นหอมละมุนของแป้งเด็กผสมกับดอกมะลิอ่อน ๆ มันเป็นกลิ่นที่บริสุทธิ์จนทำให้สติของมัจจุราชหนุ่มถึงกับแกว่งไปชั่ววินาที แต่ความแค้นที่ฝังลึกก็ดึงเขากลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริงอย่างรวดเร็ว

         “ไฟดับบ่อยแบบนี้ บริการแย่สมกับเป็นรีสอร์ตใกล้เจ๊งเลยนะ”

         เขาจงใจใช้คำพูดทิ่มแทงจุดอ่อนของเธอในขณะที่ยังกักขังเธอไว้ในอ้อมแขน

         พิมพ์มาดากัดริมฝีปากแน่นจนเจ็บ ความโกรธตีตื้นขึ้นมาจุกที่ลำคอ

         “กรุณาปล่อยดิฉันด้วยค่ะคุณรเมศ ปล่อย!”

         หญิงสาวออกแรงผลักเขาเต็มที่ โรมยอมคลายอ้อมแขนออกอย่างช้า ๆ แต่ยังคงยืนประชิดตัวเธอในระยะที่อันตราย

         “กลัวหรือเปล่า...พิมพ์มาดา” เขาถามเสียงพร่า ท่ามกลางเสียงสายฝนที่สาดกระหน่ำ

         “ดิฉันไม่ได้กลัวค่ะ ดิฉันแค่ตกใจเสียงฟ้า”

         เธอโกหกคำโต มือรีบคลำหาสมาร์ตโฟนในกระเป๋ากระโปรงเพื่อเปิดไฟฉาย

         แสงสว่างจ้าจากแฟลชโทรศัพท์ส่องกระทบใบหน้าคมคายของชายหนุ่มที่กำลังยืนมองเธอด้วยรอยยิ้มมุมปากที่อ่านไม่ออก

         “ถ้าอย่างนั้นก็ดี...”

         โรมฉวยโอกาสแย่งโทรศัพท์มือถือมาจากมือของเธออย่างรวดเร็ว ก่อนจะส่องแสงไฟไปที่ใบหน้าหวานที่กำลังตื่นตระหนก

         “นำทางไปสิ เรือนไม้หอมของคุณน่ะ ผมแทบจะรอให้ถึงเตียงไม่ไหวแล้ว”

         คำพูดกำกวมและสายตาโลมเลียที่แฝงมากับแสงไฟสลัว ทำให้หัวใจของพิมพ์มาดาหล่นวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม เธอรู้ตัวแล้วว่าพายุลูกใหญ่ที่แท้จริงไม่ได้อยู่ข้างนอก แต่มันกำลังยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ในคราบของเทพบุตรซาตานที่ชื่อ รเมศ อัครเดชสกุล ต่างหาก