บทที่ 4 เดตลวงโลก 1

     สิบโมงตรง พิมพ์มาดายืนสูดลมหายใจเข้าลึกอยู่หน้ากระจกบานยาวภายในห้องพักส่วนตัวของเธอ หญิงสาวสำรวจตัวเองในชุดเดรสกระโปรงยาวสีฟ้าอ่อนลายดอกเดซี่เล็ก ๆ ซึ่งเป็นชุดที่ดูดีและใหม่ที่สุดเท่าที่เธอจะหาได้ในตู้เสื้อผ้า แม้ว่าเนื้อผ้าจะไม่ได้หรูหราหรือตัดเย็บจากแบรนด์ดังราคาแพง แต่มันก็พอจะขับเน้นผิวขาวผ่องและรูปร่างอรชรของเธอให้ดูน่ามองขึ้นมาได้บ้าง

         เธอรวบผมยาวสลวยไว้ด้านหลัง ปล่อยปอยผมระต้นคอเล็กน้อย แต่งหน้าบางเบาด้วยแป้งฝุ่นและลิปสติกสีชมพูอ่อน เธอเม้มริมฝีปากแน่นเมื่อนึกถึงข้อเสนอของมหาเศรษฐีหนุ่มที่รออยู่ด้านนอก...

         ‘ลงทุนในตัวเธอ’ แลกกับการปลดหนี้ทั้งหมด

         มันเป็นข้อเสนอที่บ้าบิ่นและอันตราย แต่สำหรับคนที่กำลังจมน้ำอย่างเธอ ต่อให้ขอนไม้ที่ลอยมาจะมีหนามแหลมคม เธอก็จำต้องคว้ามันไว้เพื่อเอาชีวิตรอด

         เมื่อหญิงสาวก้าวเดินออกมาที่บริเวณลานจอดรถด้านหน้ารีสอร์ต ท้องฟ้าที่เคยมืดครึ้มจากพายุเมื่อคืนบัดนี้เปิดโล่ง แสงแดดสดใสสาดส่องลงมากระทบตัวรถลิมูซีนสีดำสนิทที่จอดรออยู่

         ร่างสูงใหญ่ของรเมศยืนพิงประตูรถด้วยท่วงท่าสง่างามราวกับนายแบบหลุดออกมาจากนิตยสาร

         เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินเข้มพับแขนและกางเกงสแล็กสีเทา สวมแว่นกันแดดแบรนด์หรูที่บดบังนัยน์ตาสีเหล็กคู่คมเอาไว้ ทว่ารอยยิ้มที่จุดประกายขึ้นบนริมฝีปากหยักลึกทันทีที่เห็นเธอนั้น กลับสว่างไสวเสียยิ่งกว่าแสงอาทิตย์ในยามเช้า

         “คุณสวยมากครับพริ้ม”

         โรมเอ่ยชมอย่างตรงไปตรงมา น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขาเต็มไปด้วยความชื่นชมจนคนฟังหน้าเห่อร้อน

         “ขอบคุณค่ะ คุณรเมศรอนานไหมคะ”

         “เรียกผมว่าโรมสิครับ” เขาขัดขึ้นเบา ๆ พลางก้าวเข้ามาหาเธอ “ในเมื่อเรากำลังจะไปเดตกัน การเอาแต่เรียกชื่อจริงมันดูห่างเหินเกินไป เรียกพี่โรมก็ได้ ผมน่าจะอายุมากกว่าคุณหลายปี”

         สรรพนามที่เขาเสนอทำให้พิมพ์มาดารู้สึกเหมือนระยะห่างถูกร่นเข้ามาอย่างรวดเร็วจนน่าตกใจ หญิงสาวช้อนสายตาขึ้นมองเขาอย่างประหม่า แม้เขาจะแสดงท่าทีอ่อนโยนและใจกว้าง แต่สำหรับคนที่เพิ่งรู้จักกันได้เพียงข้ามคืน แถมเขายังเป็นถึงมหาเศรษฐีผู้ทรงอิทธิพล การตีสนิทเรียกพี่เรียกน้องมันดูรวดเร็วและข้ามขั้นเกินไปสำหรับเธอ

         “ฉันขอเรียกว่าคุณโรมดีกว่าค่ะ” หญิงสาวต่อรองเสียงแผ่ว ถอยห่างออกมารักษาระยะเพื่อความปลอดภัยของหัวใจ “ฉันยังไม่ค่อยชินเท่าไหร่ หวังว่าคุณจะไม่รังเกียจนะคะ”

         โรมเลิกคิ้วเล็กน้อยก่อนจะระบายยิ้มละมุน ทว่าในใจกลับลอบยิ้มร้าย

         “ตามใจคุณครับ คุณโรมก็คุณโรม”

         คำว่า ‘คุณโรม’ ที่หลุดออกจากริมฝีปากสีพีชช่างฟังดูเจียมตัวและน่ารักไปอีกแบบ ท่าทางขัดเขินบวกกับความระแวดระวังตัวของเธอทำให้อะดรีนาลีนแห่งการล่าพลุ่งพล่าน การที่เหยื่อไม่ยอมศิโรราบในทันทีมันยิ่งทำให้เกมนี้ท้าทาย เขาแทบจะอดใจรอไม่ไหวที่จะได้เห็นดวงตาที่ซื่อบริสุทธิ์คู่นี้แปรเปลี่ยนเป็นความร้าวรานเมื่อรู้ความจริง

         “เชิญครับ เจ้าหญิง”

         โรมเปิดประตูรถคันหรูให้เธออย่างเอาใจใส่ พิมพ์มาดาก้าวขึ้นไปนั่งบนเบาะหนังแท้ที่นุ่มสบายราวกับโซฟาชั้นดี ก่อนที่ร่างสูงใหญ่ของเขาจะก้าวตามขึ้นมานั่งเคียงข้าง

         รถยนต์คันหรูเคลื่อนตัวออกจากบ้านอิงดาวรีสอร์ต มุ่งหน้าสู่ถนนสายหลักที่ทอดยาวเข้าสู่กรุงเทพมหานคร ภายในห้องโดยสารกว้างขวางมีแผงกระจกกั้นระหว่างคนขับและผู้โดยสาร ทำให้พื้นที่ด้านหลังนี้กลายเป็นโลกส่วนตัวของเขากับเธออย่างสมบูรณ์แบบ

         “เรากำลังจะไปไหนกันคะ”

         พิมพ์มาดาตัดสินใจทำลายความเงียบ เมื่อเห็นว่ารถกำลังมุ่งหน้าออกนอกเขตจังหวัด

         “ผมบอกแล้วไงว่าวันนี้ผมมีธุระในเมือง”

         โรมตอบพลางรินแชมเปญสีทองลงในแก้วคริสตัลสองใบ เขายื่นแก้วหนึ่งให้เธอ

         “และธุระของผมวันนี้ ก็คือการดูแลผู้หญิงที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ผมให้ดีที่สุด”

         “แต่ฉันไม่ได้เตรียมตัวมาเพื่อเข้าเมืองนะคะ ชุดนี้มัน...”

         พิมพ์มาดาก้มมองเดรสลายดอกเดซี่ของตัวเองด้วยความรู้สึกต่ำต้อย เมื่อต้องเข้าไปเดินในห้างหรูหรือสถานที่ราคาแพง ชุดของเธอคงดูเหมือนเด็กกะโปโลหลงทาง

         “ชุดของคุณก็น่ารักดีครับ”

         โรมระบายยิ้มละมุน เขาวางแก้วแชมเปญลงและเอื้อมมือมาสัมผัสที่ปลายเส้นผมของเธอเบา ๆ

         “แต่ในฐานะผู้ชายที่กำลังตามจีบคุณ ผมคงยอมไม่ได้ถ้าไม่ได้เป็นคนเลือกชุดสวย ๆ ให้คุณใส่ด้วยตัวเอง”

         ใช้เวลาเกือบสามชั่วโมง รถลิมูซีนก็แล่นเข้ามาจอดยังโซนวีไอพีของห้างสรรพสินค้าที่หรูหราที่สุดใจกลางย่านสุขุมวิท

         พิมพ์มาดาเบิกตากว้างเมื่อโรมพาเธอเดินตรงเข้าไปยังบูติกเสื้อผ้าแบรนด์เนมระดับไฮเอนด์ที่เธอเคยเห็นแต่ในนิตยสาร พนักงานในร้านรีบกรูกันออกมาต้อนรับมหาเศรษฐีหนุ่มด้วยความนอบน้อมราวกับเขาเป็นพระราชา

         “สวัสดีค่ะคุณโรม วันนี้มีอะไรให้ทางเราบริการคะ” ผู้จัดการร้านเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มประจบประแจง