บทที่ 2 วิมานในความมืด 1

     พายุฝนด้านนอกยังคงโหมกระหน่ำอย่างบ้าคลั่งราวกับฟากฟ้ากำลังพิโรธ หยาดน้ำเม็ดใหญ่สาดซัดกระทบหลังคาและหน้าต่างกระจกของเรือนรับรองจนเกิดเสียงดังกึกก้อง ทว่าความน่ากลัวของธรรมชาติกลับเทียบไม่ได้เลยกับรังสีอำนาจที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ของชายที่ยืนซ้อนอยู่เบื้องหลัง

         ‘นำทางไปสิ...’

         น้ำเสียงทุ้มพร่าของโรมยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาท พิมพ์มาดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มือบางที่จับสมาร์ตโฟนสั่นระริกจนแสงไฟฉายที่สาดออกไปเบื้องหน้าแกว่งไปมา หญิงสาวพยายามเบี่ยงตัวออกจากการกักขัง ทว่าแผงอกแกร่งราวกับกำแพงหินผากลับขยับตามมาประชิดจนแผ่นหลังของเธอสัมผัสได้ถึงไอความร้อนที่ทะลุผ่านเนื้อผ้า

         “เชิญทางนี้ค่ะ”

         พิมพ์มาดาเค้นเสียงตอบ พยายามอย่างยิ่งที่จะไม่แสดงความหวาดกลัวออกมาให้เขาเห็น

         หญิงสาวเดินนำเขาฝ่าความมืดมิดของล็อบบี้ออกไปยังระเบียงด้านนอก ลมกรรโชกแรงหอบเอาละอองฝนสาดเข้ามาจนเดรสผ้าป่านสีครีมของเธอเริ่มเปียกชื้น เธอหยิบร่มคันใหญ่ที่วางเตรียมไว้ในตะกร้าหน้าประตูขึ้นมากาง แต่ออกแรงดันเพียงนิดเดียว ลมพายุก็แทบจะพัดเอาร่มและร่างบอบบางของเธอปลิวไปตามลม

        หมับ!

         ฝ่ามือหนาของโรมเอื้อมมาคว้าด้ามร่มซ้อนทับมือเล็กของเธอไว้อย่างรวดเร็ว แรงบีบที่มั่นคงและหนักแน่นของเขาช่วยรั้งร่มเอาไว้ได้ทันท่วงที

         “ปล่อยให้เป็นหน้าที่ผมเถอะ คุณแค่ส่องไฟแล้วเดินนำไปก็พอ”

         โรมเอ่ยเสียงเรียบพลางดึงร่มไปถือไว้ด้วยมือขวา ส่วนท่อนแขนซ้ายกลับตวัดรวบเอวคอดของหญิงสาวให้ขยับเข้ามาแนบชิดใต้ร่มคันเดียวกัน

         “คุณรเมศ! ไม่ต้องทำแบบนี้ก็ได้ค่ะ ดิฉันเดินเองได้”

         พิมพ์มาดาประท้วงเสียงหลง พยายามขืนตัวออกจากการโอบรัดที่ฉวยโอกาสอย่างหน้าด้าน ๆ

         “อย่าอวดเก่ง พิมพ์มาดา” เขากดเสียงต่ำชิดใบหู “ทางเดินข้างหน้าทั้งมืดและลื่น ถ้าคุณล้มหัวฟาดพื้นไป ใครจะคอย ‘บริการ’ ผมล่ะ จริงไหม?”

         คำพูดที่แฝงนัยยะล่อแหลมทำให้พิมพ์มาดาหน้าร้อนผ่าว เธอเม้มริมฝีปากแน่นอย่างขัดใจ แต่ก็ไม่อาจปฏิเสธความจริงได้ว่าทางเดินขึ้นเนินเขาไปยังเรือนไม้หอมในเวลานี้นั้นอันตรายอย่างที่เขาว่าจริง ๆ พื้นดินที่เคยอัดแน่นบัดนี้กลายเป็นโคลนลื่น ทางเดินที่ปูด้วยหินศิลาแลงก็เปียกชุ่มและมีน้ำขัง

         ทั้งคู่เดินฝ่าพายุขึ้นไปตามทางลาดชันอย่างทุลักทุเล แสงไฟฉายจากโทรศัพท์มือถือส่องให้เห็นเพียงระยะทางสั้น ๆ เบื้องหน้า ความหนาวเย็นจากสายฝนที่สาดกระเซ็นทำให้พิมพ์มาดาตัวสั่นสะท้าน ทว่าทุกครั้งที่เธอเผลอสะดุดหรือเสียหลัก ท่อนแขนแกร่งที่โอบรัดเอวเธอไว้ก็จะกระชับแน่นขึ้น ราวกับคีมเหล็กที่คอยพยุงและกักขังเธอไว้ในเวลาเดียวกัน

         โรมลอบมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของหญิงสาวในความสลัว กลิ่นหอมสะอาดของดอกมะลิที่กรุ่นออกมาจากตัวเธอถูกชะล้างด้วยกลิ่นไอดินและสายฝน ทว่ามันกลับปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวเขาให้พลุ่งพล่านอย่างประหลาด

         ‘มารยาเก่งสมคำร่ำลือ...’

         โรมคิดเย้ยหยันในใจ ท่าทางอ่อนแอและตัวสั่นเป็นลูกนกนี่คงเป็นหนึ่งในละครฉากใหญ่ที่เธอใช้หลอกล่อไอ้เวหาน้องชายของเขาจนหมดตัวสินะ

         ใช้เวลาเดินฝ่าพายุเกือบสิบนาที ในที่สุดเรือนไม้ทรงไทยประยุกต์หลังกะทัดรัดที่ตั้งตระหง่านอยู่อย่างโดดเดี่ยวบนเนินเขาก็ปรากฏให้เห็น

         พิมพ์มาดารีบไขกุญแจและผลักประตูไม้บานหนักเข้าไปด้านในทันที หญิงสาวถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อได้หลุดพ้นจากสายฝนและการโอบรัดที่แสนจะอันตรายของชายหนุ่ม

         “รอสักครู่นะคะ ดิฉันจะจุดเทียนให้”

         พิมพ์มาดาละล่ำละลักบอก มือบางที่สั่นเทาวางโทรศัพท์มือถือลงบนโต๊ะกลางห้อง ก่อนจะควานหาไม้ขีดไฟและเทียนหอมอโรมาที่ทางรีสอร์ตเตรียมไว้ให้ลูกค้า

         แสงสีส้มริบหรี่จากเปลวเทียนค่อย ๆ สว่างขึ้น ขับไล่ความมืดมิดให้จางหายไป เผยให้เห็นการตกแต่งภายในที่เน้นงานไม้และผ้าพื้นเมืองที่ดูอบอุ่นและโรแมนติก

         ทว่าแสงสว่างนั้นก็เผยให้เห็นบางสิ่งที่ทำให้ลมหายใจของมัจจุราชหนุ่มถึงกับสะดุด

         เดรสผ้าป่านสีครีมที่เคยฟูฟ่องและดูเรียบร้อย บัดนี้เปียกชุ่มและลู่แนบติดกับเรือนร่างบอบบางจนแทบจะกลายเป็นเนื้อเดียวกัน ความชื้นทำให้เนื้อผ้าบางเบาโปร่งแสงจนเผยให้เห็นสัดส่วนโค้งเว้าที่ซ่อนอยู่ภายในอย่างชัดเจน ทั้งเนินอกอวบอิ่มที่กระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะหอบหายใจ และทรวดทรงคอดกิ่วที่สมบูรณ์แบบราวกับรูปสลักของเทพธิดา