บทที่ 2 วิมานในความมืด 2

     โรมยืนนิ่งงันอยู่กลางห้อง นัยน์ตาสีเหล็กคู่คมกริบที่เคยเยือกเย็นบัดนี้วาวโรจน์ด้วยไฟปรารถนาที่ลุกโชนขึ้นมาอย่างไม่อาจควบคุมได้ เขาจ้องมองเรือนร่างของศัตรูตาไม่กะพริบ สายตาของเขาโลมเลียไปทั่วทุกตารางนิ้วอย่างจาบจ้วงและหิวกระหาย

         พิมพ์มาดาที่เพิ่งจุดเทียนเสร็จหันกลับมาพบกับสายตาร้อนแรงนั้นพอดี หญิงสาวก้มลงมองตัวเองก่อนจะเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ใบหน้าหวานซึ้งเห่อร้อนจนแดงก่ำ สองมือเล็กยกขึ้นกอดอกตัวเองไว้แน่นตามสัญชาตญาณ

         “มองอะไรของคุณคะ!” เธอแหวใส่เสียงสั่น ถอยหลังกรูดไปจนชิดขอบโต๊ะไม้

         “ผมก็แค่มอง...สิ่งที่ธรรมชาติสร้างมา”

         โรมกระตุกยิ้มร้ายกาจ เขาสาวเท้าเข้ามาหาเธออย่างช้า ๆ คุกคามและอันตรายยิ่งกว่าเสือร้ายที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม

         “หยุดอยู่ตรงนั้นเลยนะคะ! ห้องของคุณเรียบร้อยแล้ว ดิฉันขอตัวลงไปข้างล่างก่อน”

         พิมพ์มาดารวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี เอ่ยปากขอตัวหนีจากสถานการณ์ที่ล่อแหลมนี้

         ทว่ายังไม่ทันที่เธอจะก้าวพ้นโต๊ะ ร่างสูงใหญ่ก็ต้อนเข้ามาขวางประตูทางออกไว้มิดชิด โรมยกแขนทั้งสองข้างขึ้นยันกับขอบโต๊ะ กักขังร่างบอบบางไว้ในวงแขนกว้างของเขา กลิ่นน้ำหอมบุรุษเพศที่ผสมผสานกับกลิ่นสายฝนโชยมาปะทะจมูกพิมพ์มาดาอย่างรุนแรง

         “จะรีบไปไหนล่ะ พิมพ์มาดา”

         เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า นัยน์ตาคมกริบหลุบมองริมฝีปากสีพีชที่กำลังสั่นระริก

         “พายุข้างนอกหนักขนาดนี้ ขืนคุณเดินลงเขาไปคนเดียวได้กลิ้งตกเขาตายพอดี”

         “ดิฉันฝ่าพายุกลับลงไปเองได้ค่ะ ไม่ต้องเป็นห่วง”

         “ผมไม่ได้ห่วง” โรมสวนกลับทันควัน “ผมแค่ไม่อยากให้เจ้าของรีสอร์ตมาตายใกล้ ๆ ห้องพักผม มันเสียบรรยากาศ”

         พิมพ์มาดาเชิดหน้าขึ้นมองเขาอย่างไม่ยอมแพ้ แม้ในใจจะหวาดกลัวผู้ชายคนนี้จนแทบอยากจะร้องไห้

         “ต่อให้ต้องลุยโคลนตากฝนลงไป ดิฉันก็จะกลับไปที่พักของดิฉันค่ะ กรุณาหลีกทางด้วย”

         “ชุดคุณเปียกหมดแล้ว”

         โรมเปลี่ยนเรื่องกะทันหัน ร่างสูงใหญ่ยังคงยืนตระหง่านขวางประตูทางออกไว้มิดชิด สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่เนินอกซึ่งถูกปกปิดไว้ด้วยท่อนแขนเล็ก ๆ ของเธอ

         “สภาพลูกนกตกน้ำแบบนี้ ขืนออกไปตากฝนซ้ำอีกรอบ คุณได้ปอดบวมตายก่อนจะถึงตีนเขาแน่ ถอดเสื้อผ้าออกซะ”

         “คุณบ้าไปแล้วเหรอ! ดิฉันไม่...”

         “ผมบอกให้ถอด”

         น้ำเสียงของเขาเฉียบขาดและดุดันขึ้นจนพิมพ์มาดาสะดุ้ง

         “ถ้าไม่ถอดชุดเปียก ๆ นั่นออก ก็อย่าหวังว่าจะได้ก้าวออกจากห้องนี้ หรือว่าต้องให้ผมเป็นคน ‘ช่วย’ ถอดให้”

         โรมไม่พูดเปล่า มือหนาข้างหนึ่งละจากขอบโต๊ะ เอื้อมมาจับที่ปมเชือกผูกเอวชุดเดรสของเธออย่างถือวิสาสะ

         พิมพ์มาดาเบิกตากว้าง หัวใจเต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ในห้องที่มืดมิด มีเพียงแสงเทียนสลัว และผู้ชายที่อันตรายที่สุดกำลังคุกคามเธออยู่ในอาณาเขตที่ไม่มีใครสามารถขึ้นมาช่วยเหลือได้

         เพียะ!

         “อย่ามาแตะต้องตัวฉันนะ!”

         พิมพ์มาดารวบรวมพละกำลังทั้งหมดที่มีปัดมือหนาของเขาออกอย่างแรง หญิงสาวกระถดตัวหนีจนแผ่นหลังชิดกับผนังไม้ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับจังหวะกลองรบ นัยน์ตากลมโตสั่นระริกจ้องมองชายตรงหน้าด้วยความหวาดระแวงขั้นสุด

         โรมชะงักไปเล็กน้อย เขาก้มมองมือตัวเองที่ถูกปัดออกก่อนจะแค่นยิ้มในลำคอ แววตาของมัจจุราชหนุ่มไม่ได้มีความโกรธเกรี้ยว ทว่ามันกลับเต็มไปด้วยประกายแห่งความท้าทาย

         “หวงตัวซะด้วย” โรมพึมพำเสียงหยัน

         ร่างสูงใหญ่ถอยห่างออกจากตัวเธอเพียงครึ่งก้าว ก่อนที่เขาจะทำในสิ่งที่เธอไม่คาดคิด

         โรมปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีดำของตัวเองออกทีละเม็ดอย่างเชื่องช้าและจงใจ เผยให้เห็นแผงอกแกร่งที่อัดแน่นไปด้วยมัดกล้ามสมบูรณ์แบบ ซิกซ์แพ็กเรียงตัวสวยงามรับกับหน้าท้องแบนราบที่มีหยดน้ำฝนเกาะพราว แสงเทียนสีส้มสลัวยิ่งขับเน้นให้สรีระของเขาดูเซ็กซี่และอันตรายจนไม่อาจละสายตา

         “คุณ...คุณจะทำอะไรน่ะ!”

         พิมพ์มาดาร้องเสียงหลง รีบยกมือขึ้นปิดหน้าตัวเองและหันขวับไปทางอื่น ใบหน้าหวานเห่อร้อนจนแทบจะไหม้

         “ก็เสื้อผมมันเปียก ผมก็ต้องเปลี่ยนเสื้อผ้าเหมือนกัน หรือคุณอยากจะยืนดูผมแก้ผ้าล่ะ พิมพ์มาดา”

         คำพูดหน้าไม่อายของเขาทำให้พิมพ์มาดาอยากจะแทรกแผ่นดินหนี เธอได้ยินเสียงสวบสาบของเสื้อผ้าที่ถูกถอดออก ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าหนัก ๆ ที่เดินตรงไปทางตู้เสื้อผ้าของรีสอร์ต

         พึ่บ!

         เสื้อคลุมอาบน้ำตัวหนาสีขาวสะอาดถูกโยนมาคลุมหัวจนมิด หญิงสาวสะดุ้งสุดตัว รีบดึงมันออกและพบว่าโรมกำลังยืนกอดอกมองเธออยู่ เขาสวมเพียงกางเกงสแล็กสีเข้มที่ชื้นน้ำ ท่อนบนเปลือยเปล่าอวดความสมบูรณ์แบบของบุรุษเพศอย่างเต็มตา