บทที่ 5 วิมานลวง 2

     โรมถามกลับเสียงนุ่ม จงใจเกยคางลงบนลาดไหล่บอบบาง สูดดมกลิ่นหอมสะอาดของดอกมะลิที่กรุ่นออกมาจากซอกคอของเธออย่างหลงใหล ซึ่งเขาเองก็แยกไม่ออกแล้วว่านี่คือการแสดงเพื่อล่อลวง หรือเป็นความต้องการจากก้นบึ้งของสัญชาตญาณดิบกันแน่

         “พริ้มสับสนค่ะ ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมาก เร็วจนพริ้มตั้งรับไม่ทัน พริ้มกลัว...”

         “กลัวอะไรครับคนดี”

         โรมไม่ยอมให้เธอได้พูดจบ เขาหมุนตัวเธอให้หันกลับมาเผชิญหน้า มือหนาทั้งสองข้างประคองใบหน้าหวานซึ้งไว้ในอุ้งมือ นิ้วหัวแม่มือเกลี่ยซับหยาดน้ำตาที่เริ่มรื้นขึ้นมาตรงหางตาอย่างแผ่วเบาและทะนุถนอม สัมผัสของเขามันช่างขัดแย้งกับขนาดตัวที่สูงใหญ่และทรงอำนาจเหลือเกิน

         “พริ้มไม่รู้ว่าพี่โรมทำแบบนี้ทำไม”

         นัยน์ตากลมโตช้อนขึ้นมองเขาอย่างเว้าวอน หยาดน้ำใส ๆ เคลือบอยู่บนดวงตาคู่สวยจนมันดูร้าวราน

         “เราต่างกันเกินไป พริ้มเป็นแค่เจ้าของรีสอร์ตเล็ก ๆ ที่มีหนี้สินล้นตัว ไม่มีอะไรคู่ควรกับผู้ชายที่เพียบพร้อมอย่างพี่เลย แต่พี่กลับให้ทุกอย่าง พริ้มกลัวว่าตื่นขึ้นมาแล้วทุกอย่างมันจะเป็นแค่ความฝัน หรือไม่ก็...พี่อาจจะทิ้งพริ้มไปเมื่อพี่หมดสนุกแล้ว”

         ความในใจที่พรั่งพรูออกมาพร้อมกับความหวาดหวั่น ทำให้โรมต้องลอบสูดลมหายใจเข้าลึก เขาจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวย พยายามค้นหาความหลอกลวง ทว่าสิ่งที่สะท้อนกลับมามีเพียงความไร้เดียงสาและความกลัวที่จับขั้วหัวใจ

         เขาปัดความรู้สึกผิดทิ้งไปอีกครั้ง ใช้ความอ่อนโยนจอมปลอมเป็นอาวุธ โน้มใบหน้าลงไปจุมพิตที่หน้าผากมนอย่างแสนรัก

         “พี่อยู่ตรงนี้ไงครับพริ้ม พี่มีเงิน มีอำนาจ ก็เพื่อเอามาปกป้องผู้หญิงที่พี่สนใจไม่ใช่เหรอ”

         เขาใช้สรรพนามที่เพิ่งตกลงกันไว้เพื่อทำลายกำแพงด่านสุดท้าย

         “พี่สัญญาว่าพรุ่งนี้เช้าที่พริ้มตื่นขึ้นมา พริ้มจะยังมีพี่อยู่ข้าง ๆ และหนี้สินทุกอย่างของรีสอร์ต พี่จะจัดการให้เองทั้งหมด พริ้มไม่ต้องแบกรับอะไรอีกแล้ว ปล่อยให้มันเป็นหน้าที่ของพี่นะ”

         คำว่า ‘จัดการให้เอง’ ของเขาช่างมีความหมายที่ลึกล้ำและดำมืด ทว่าสำหรับคนฟังที่กำลังมืดแปดด้านและเหนื่อยล้าแสนสาหัส มันคือถ้อยคำศักดิ์สิทธิ์ที่ฉุดรั้งเธอขึ้นมาจากขุมนรก

         กำแพงความกลัวและความสับสนในใจของพิมพ์มาดาพังทลายลงจนไม่เหลือชิ้นดี เมื่อผู้ชายที่เพียบพร้อมระดับนี้ยอมลดตัวลงมาโอบอุ้มเธอไว้ เหตุผลอะไรที่เธอจะต้องผลักไสเขาอีก ในเมื่อหัวใจของเธอมันก็แอบโอนอ่อนและปรารถนาในตัวเขาไปแล้วเช่นกัน

         “พี่โรม...”

         พิมพ์มาดาเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงที่ยอมจำนน สองมือเล็กที่เคยกดดันแผงอกของเขาไว้ ค่อย ๆ เลื่อนขึ้นไปโอบรอบลำคอแกร่ง หญิงสาวเขย่งปลายเท้าขึ้นเล็กน้อย หลับตาลงอย่างฝากฝังชีวิต ก่อนจะประทับริมฝีปากของตัวเองลงบนกลีบปากหยักลึกของเขา

         มันเป็นการเชิญชวนที่เงอะงะ ไร้เดียงสา แต่กลับจุดไฟปรารถนาในตัวซาตานหนุ่มให้ลุกพรึบราวกับราดน้ำมันลงบนกองเพลิง

         สัมผัสราวคนอ่อนประสบการ์และการสั่นเทาของพิมพ์มาดาเปรียบเสมือนสวิตช์ที่ปลดล็อกสัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวของมัจจุราชหนุ่ม โรมครางต่ำในลำคอด้วยความพึงพอใจอย่างถึงที่สุด วงแขนแกร่งตวัดรัดร่างบอบบางให้แนบชิดจนไร้ช่องว่างระหว่างกัน ก่อนที่เขาจะเป็นฝ่ายพลิกเกมและเข้าควบคุมทุกอย่างไว้ในกำมือ

         ริมฝีปากหยักลึกบดเบียดลงมาอย่างหนักหน่วงและเรียกร้อง เรียวลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปกวาดต้อนความหอมหวานภายในโพรงปากเล็กอย่างตะกระตะกราม เขาดูดดึงและขบเม้มริมฝีปากล่างของเธอเบา ๆ เป็นการหยอกเย้า จนหญิงสาวต้องเผยอริมฝีปากรับสัมผัสที่ลึกล้ำยิ่งขึ้น รสชาติของความปรารถนาที่ถูกกักเก็บไว้ถูกปลดปล่อยออกมาจนหมดสิ้น

         “อื้อ...”

         เสียงหวานครางประท้วงในลำคอเมื่อเริ่มขาดอากาศหายใจ สองมือเล็กที่โอบรอบคอเขาอยู่เริ่มจิกทึ้งเส้นผมสีเข้มเพื่อหาที่ระบายความรัญจวน โรมยอมถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ทว่ายังคงคลอเคลียอยู่ไม่ห่าง ลมหายใจอุ่นร้อนของเขารินรดอยู่บนปลายจมูกรั้น

         “พริ้มหวาน...หวานจนพี่แทบจะคลั่ง”

         เสียงแหบพร่ากระซิบชิดริมหู ก่อนที่เขาจะก้มลงซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่น กลิ่นดอกมะลิอ่อน ๆ ผสมผสานกับกลิ่นกายสาวบริสุทธิ์ยิ่งทำให้เขามัวเมา มือหนาเลื่อนลงมาปลดตะขอซิปด้านหลังของชุดแม็กซี่เดรสผ้าชีฟองอย่างชำนาญเพียงไม่กี่วินาที

         พึ่บ...

         ชุดกระโปรงสีขาวบริสุทธิ์ร่วงหล่นลงไปกองอยู่ที่ปลายเท้า เผยให้เห็นเรือนร่างอรชรที่ถูกปกปิดไว้เพียงปราการชิ้นน้อยสีหวาน โรมชะงักไปเล็กน้อย สายตาคมกริบกวาดมองความงดงามที่ธรรมชาติสรรค์สร้างขึ้นมาอย่างหลงใหล ความสมบูรณ์แบบของหญิงสาวตรงหน้าทำให้ความแค้นในใจถูกกดทับไว้ด้วยตัณหาที่ปะทุขึ้นมาอย่างรุนแรง