บทที่ 6...เงื่อนไขแสนร้าย

หญิงสาวไม่รอให้ใครเชิญซ้ำ ขายาวเรียวพาร่างระหงขึ้นสู่ชั้นดาดฟ้าในทันที ต่อเมื่อเห็นว่ามีคนตั้งมากมายอยู่ที่นั่น ความตกใจระคนสงสัยที่กรูเข้ามาในสมองกลับยิ่งทบทวีคูณ ผู้ชายรูปร่างกำยำเสียเป็นส่วนใหญ่ ยืนนิ่งเป็นกำแพงหินราวกับกำลังจะทำพิธีกรรมอะไรกันสักอย่าง คนเหล่านั้นแค่กลิ้งสายตามามองเธอชั่วแวบแล้วหันกลับไปมองจุดศูนย์กลางของพวกเขาต่อ แต่เธอไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น กวาดสายตามองหาพ่อบังเกิดเกล้าทุกซอกทุกมุม

“พ่อคะ! อยู่ที่ไหนคะ อรมาแล้ว ออกมาเถอะค่ะ”

เธอป้องปากตะโกนเรียกซ้ำแล้วซ้ำเล่า ร้องจนคอระบมก็ไม่ปรากฏเงาของนายนภดล อรดีก้าวเดินไปข้างหน้าช้า ๆ มองหาบิดาจากในแถว แต่เปล่าเลย พ่อของเธอไม่ได้อยู่ที่นี่

ขณะคนยืนหันหลังตรงริมตึก ส่ายหน้าอย่างนึกขำ ความสุขใจของเขาคือการได้เห็นใครสักคนลนลานร้องขอชีวิตหรือไม่ก็ตะโกนขอความช่วยเหลือ อย่างยัยนี่มันตัวตลกของแท้เลยเชียว เขาหัวเราะทำลายความเงียบหดหู่ บรรดาลูกน้องทั้งฝูงของเขาก็ขบขันตามนายไปติด ๆ มีแต่เธอคนเดียวเท่านั้น ที่เครียดจนสมองจะทะลุ ขบกัดกรามจนหน้าตึง สองมือกำหมัดแน่นจนเกร็งไปทั้งแขน เดินตึงตังไปหยุดอยู่ข้างหลังของมนุษย์สวมสูท คนที่น่าจะใหญ่ที่สุดบนนี้

“นี่คุณ…คุณใช่ไหม ที่ส่งลูกน้องกล้ามเหี่ยว ๆ ลงไปจับฉันขึ้นมา”

ถ้ามีกระบอง เธอจะเหมือนยักษ์ ดวงตาถลนเบ้าจ้องแผ่นหลังอันงามสง่านั้นตาเป็นมัน เธอเล็งตรงกลางหลัง อาจมีการถีบตกตึกเพื่อป้องกันตัว ผู้เป็นเจ้าของคำสั่งยังหัวเราะต่อ ใช่ คำสั่งเขา แต่ลูกน้องไม่ได้ทำตามทุกอย่าง เพราะเขาสั่งให้ไปลากขึ้นมา แต่นี่

“มีปัญหาอะไรกับฉันมิทราบ!”

มีปัญหา? ...นี่มันต้องเขาที่ต้องพูดคำนี้

“ร้องเรียกหาพ่อซะดังเชียวนะสาวน้อย สงสัยคงอยากจะเจอพ่อมากล่ะซี่”

“โฮะ! “สาวน้อยหัวเราะเสียงเครียดแล้วทำเสียงเข้ม “ก็ไอ้ลูกน้องเวรตะไลของคุณบอกว่าคุณมีธุระเกี่ยวกับเรื่องพ่อของฉันจะพูดกับฉันไม่ใช่เหรอ…นี่เสี่ย…อย่าทำให้ฉันต้องเสียเวลานะ จับตัวพ่อฉันไว้เพื่อเรียกค่าไถ่ใช่ไหม ฉันต้องเห็นหน้าพ่อฉันก่อนถึงจะยอมจ่าย โปรดอย่าทำให้ฉันอารมณ์เสียไปมากกว่านี้เลย เพราะคืนนี้ฉันยังต้องพอกหน้าด้วย”

ภาคินยิ้มมุมปาก…เธอไม่ใช่ลูกแมวเสียแล้ว ท่าทางจะเป็นสุนัขล่าเนื้อเสียมากกว่า ได้…ร้ายแบบนี้ก็ดี เกมมันจะได้สนุกขึ้น

“ใจร้อนจริงๆ นะอีหนู” เขาค่อยๆ หมุนตัวหันมาเผชิญหน้า เผยความเป็นจริงตรงข้ามกับที่เธอจินตนาการเอาไว้ตั้งแต่ทีแรก…ไม่แก่…ไม่เหี่ยว แถมยังหนุ่มฟ้อหล่อเฟี้ยวอีกต่างหาก ดวงตาคมกริบรีสวยดูมีเสน่ห์ลึกลับ ริมฝีปากแดง จมูกโด่ง โครงหน้าสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ…พระเจ้า…เขาคือประติมากรรมงดงามจากสรวงสวรรค์หรือเป็นของขวัญจากนรกกันแน่

“ขอเวลาเสี่ยสูบบุหรี่อีกสักประเดี๋ยวไม่ได้รึไง”

ครั้นดวงตาประสบกับความงดงามที่สะพรั่งอยู่ในแสงจันทร์ของหญิงสาวตรงหน้าระยะประชิดเช่นนี้ หัวใจของเขาถึงกับกระโตกกระตากขึ้นมาราวกับตื่นเต้นที่สุดในชีวิต นี่เหรอผู้หญิงที่กระโดดออกมาจากภาพถ่ายใบนั้น เขาปากสั่นเล็กน้อย ขณะเชิดหน้าท้าทาย เพื่อระงับความพลุ่งพล่านในตัว อย่านะ อย่าทรยศกับความภาคภูมิใจในความร้ายกาจของตัวเองเด็ดขาด

“ว่ายังไงละ มีธุระอะไรเกี่ยวกับพ่อของฉัน!”

ใบหน้าของเจ้าหล่อนถมึงทึงจนชายหนุ่มสะอึกไปอึดใจใหญ่ ความผันผวนในอกวูบวาบหวั่นไหวไม่นานนัก ชายหนุ่มกลับมาปั้นหน้าโหดได้อีกครั้ง ส่งน้ำเสียงเข้มข้นรอดไรฟัน

“หยุดพูดจาสามหาวกับฉันได้แล้ว!” เขาเอียงใบหน้าเล็กน้อย พุ่งนิ้วชี้มาที่หน้าผากหน้าเธอ หญิงสาวตกใจถึงกับถอยล่นไปหลายก้าว “เธอไม่มีสิทธิ์มาทำปากดีและก็ท่าทางยึกยักกับเจ้าหนี้แบบนี้ รู้ไหม”

“เจ้าหนี้!”

“ถูกต้อง”

เธอสะบัดหน้าช้า ๆ ไปเป็นลูกหนี้ไอ้มหาโหดนี่ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน…เป็นไปไม่ได้

“ขี้โม้ ฉันไปเป็นหนี้คุณตั้งแต่ชาติปางไหนมิทราบ เฮอะ..อย่ามาล้อเล่นกับฉันนะ ฉันไม่ใช่เพื่อนเล่นของคุณ ฉันไม่ชอบ”

ภาคินไล่เสียงหัวเราะออกจากคอทีละนิด ๆ กระทั่งดังพอจะจุดชนวนความครื้นเครงให้แก่ลูกน้อง ทุกคนหัวเราะร่วมกันอีกครั้งโดยมีหญิงสาวเป็นจุดศูนย์รวมสายตา อรดีแทบจะสะกดกลั้นความขุ่นข้นในอกไว้ไม่ไหว หายใจแรงจนอกกระเพื่อม มือที่กำแน่นง้างเล็บออกช้าๆ เธอพร้อมจะตะปบข่วนใบหน้าไอ้ตัวร้ายให้มันย่อยยับคามือ

“ขำอะไรกันนักหนามิทราบ ประสาทเสียกันรึไง!”

เธอตะโกนจนตัวโยน ดวงตากลมโตคลอน้ำทั้งสองข้าง หัวหน้าใหญ่เงียบกริบ จ้องเธอตาเป๋ง ขณะเสียงหัวเราะของทุกคนก็ค่อย ๆ หรี่เสียงลง เหลือแต่เจียงที่ยังดังแว่ว ๆ ก็จนกว่าจะได้ยินเสียงคำรามจากนายน้อยของเขา

“เอาล่ะ” เขาทิ้งบุหรี่ลงที่พื้นแล้วใช้เท้าเหยียบจนแบนบี้ ใบหน้าเย็นชาแต่ดวงตาร้อนแรงดังแสงพระอาทิตย์ “อีหนู ช่วยฟังเสี่ยพูดให้ดี ๆ นะ…ป๊ะป๋าของหนูติดหนี้บ่อนของเสี่ยอยู่สิบล้านบาทถ้วน ฟังให้ชัด ๆ นะ สิบล้านบาทถ้วน หนูได้ยินชัดเจนไหมจ๊ะ”

ชัดเจนที่สุด แต่เธออยากให้หูฝาดหรือประสาทรับรู้เฝื่อนเสียแล้ว ดวงตาของเจ้าหล่อนลุกวาวก่อนจะกลิ้งวนไปมาเหมือนคนเพิ่งถูกหมุนรอบตัวสักร้อยรอบ

“เป็นไปไม่ได้ ใครที่ไหนจะโง่เป็นควายให้พ่อฉันเป็นหนี้ได้ขนาดนั้น” คำพูดคร่ำครวญของเธอทำให้เจ้าของเงินทำหน้าแทบไม่ถูก “ไม่จริงหรอก พ่อฉันจะไปเป็นหนี้คุณตั้งสิบล้านได้ยังไง ถ้าเขามีเงินเยอะขนาดนั้น ป่านนี้ครอบครัวฉันก็สบายไปแล้วสิ”

“แต่มันเป็นไปแล้วนี่” รอยยิ้มเป็นประกาย ส่ายหน้าเวทนา “ตอนนี้พ่อของคุณถูกผมจับขังเอาไว้ที่เกาะ เพราะมันไม่มีปัญญาจะจ่าย นอนรอวันตายอยู่ในความมืดที่สุดแสนจะเดียวดาย”

เขาโกหกเพื่อจะหลอกให้ทายาทหนี้ตายใจ หึ ๆ

“ป่าเถื่อน! นี่มันเรื่องผิดกฎหมายนะ”

“แล้วใครว่าถูกล่ะ” เขายกไหล่ “อะไรที่มันผิดกฎหมายน่ะ มันคือความสุขของผมเสมอ”

“เลว!”

“ฮะฮะ…ใคร ๆ ก็พูดอย่างนี้แหละ ผมชินซะแล้ว เอาละคุณผู้หญิง เรามาตกลงกันดี ๆ จะดีกว่าไหม ในฐานะเจ้าหนี้สุดระยำกับลูกหนี้ก้นใหญ่”

อรดีถึงกับอ้าปากหวอ จับก้นของตนเองหมับ ทุกคนพากันหัวเราะคิก

“ฉันไม่ใช่ลูกหนี้คุณ”

“งั้นผมจะฆ่าพ่อคุณซะ!”