บทที่ 7...ต้องจ่ายหนี้ด้วยจูบ

“งั้นผมจะฆ่าพ่อคุณซะ!”

ฆ่า…พ่อ…คำว่าฆ่าเป็นไปได้สำหรับคนพวกนี้อย่างแน่นอน คนเป็นลูกกลืนน้ำลายลงคอ ใบหน้านวลเผือดซีดเต็มไปด้วยเม็ดน้ำที่ไหลเอื่อยกันลงมา…เอาอีกแล้วหรือ…บิดาที่ผีพนันเข้าสิงก่อร่างสร้างความซวยมาสู่บุตรสาวเพียงคนเดียวอีกแล้ว การโอนเงินก้อนใหญ่ให้บิดาโดยไม่บ่นสักคำเพื่อนำไปล้างความซวยในลักษณะเช่นนี้ เกือบกลายเป็นเรื่องจำเจในชีวิต ทว่า ไม่เคยพบกรณีแบบนี้ เงินตั้งมากมายมหาศาล

“ทำไมพ่อทำกับหนูแบบนี้ พ่อสัญญาแล้วนี่ ว่าจะเลิก” เธออยากจะร้องไห้ฟูมฟายแล้วทรุดลงกองตรงนี้ อยากตีอกชกตัวให้มันเจ็บจนตายไปเลยได้ยิ่งดี…เป็นหนี้ใครไม่เป็น…นี่มันคนชั่วช้าป่าเถื่อนของแท้ทุกรูขุมขน “ไหนล่ะ หลักฐานที่พ่อฉันเป็นหนี้คุณ เอามาให้ฉันดูหน่อยสิ”

“ไม่จำเป็นมั้ง ถ้าอยากดู เลือกเอาว่าอยากจะดูใบหูข้างไหนของพ่อเธอจะดีกว่า” มือของตัวร้ายร่อนบัตรประชาชนของนภดลไปมาอย่างสนุก ก่อนเขาจะกระดกคิ้วส่งสัญญาณให้เหล่าสมุนโปรยกระดาษนับร้อยซึ่งเป็นสัญญากู้เงินของพ่อจอมซ่าของแม่ดาราให้เธอดูเป็นขวัญตา“สงสัยไอ้นภดลมันจะมีลูกอกตัญญูซะแล้วล่ะมั้ง ถึงไม่ยอมจ่ายหนี้เพื่อแลกกับชีวิตของพ่อ…เฮ้ย! โทรไปบอกไอ้แหวงให้มันจัดการ…”

“เดี๋ยว!” เธอตะโกนจนสุดเสียง ยกฝ่ามือทั้งสองขึ้นห้าม เขาหยุดยิ้มกริ่มที่มุมปาก หญิงสาวหายใจฟืดฟาด ดวงตาหรี่มองต่ำ “ก็ได้ๆ…ฉันจะจ่ายหนี้แทนพ่อเอง สิบล้านใช่ไหม คุณควรจะให้เวลาฉันตามความเหมาะสมที่มันควรจะเป็นนะ…ว่าไหม?”

เจ้าพ่อภาคินพยักหน้าช้า ๆ อย่างพึงพอใจ

“มันก็ได้อยู่หรอกนะ ก็เข้าใจ เงินมันเยอะ ไอ้รายได้จากการเป็นดาราหน้าใหม่มันคงจะไม่พอสำหรับไถ่ชีวิตพ่อได้เร็วขนาดนั้น แต่คุณก็ควรจะรู้เอาไว้ด้วยนะว่า คนเลวอย่างผมเนี่ยไม่ได้ใจดีมีเมตตาถึงขนาดรอคุณผ่อนหนี้เป็นสิบ ๆ ปีได้ เอาเป็นว่า ระหว่างที่คุณยังหาเงินมาคืนผมไม่ได้ครบตามจำนวน ผมจะยอมหยวนๆเรื่องดอกเบี้ยให้ก็แล้วกัน”

ริมฝีปากอิ่มเม้มสนิท สุดที่จะอดกลั้นกับท่าทางยียวนกวนประสาทของไอ้ผู้ชายเลวตรงหน้า

“แสดงว่าจะไม่คิดดอกเบี้ยใช่ไหม”

“เปล๊า!” เขากระดกคิ้วข้างซ้าย “ก็บอกแล้วไงว่าเป็นคนเลว ยังไม่เข้าใจอีกเหรอ เอาเป็นว่าคุณจะต้องมาจ่ายดอกเบี้ยโดยการมาให้ผมจูบทุกวัน”

“อะไรนะ!”

“ฟังไม่ผิดหรอกน่า เช้าละจูบ เอาตามนั้นนะ”

เจียงกับเช็คถึงกับกลอกตามาสบกันด้วยความงง…จ่ายดอกเบี้ยโดยการจูบ จูบผ่อนหนี้เนี่ยนะ ไม่เคยมีกรณีแบบนี้เกิดขึ้นในประวัติการณ์อาณาจักรสราญรมย์อย่างแน่นอน…นายน้อยคิดจะทำอะไรของเขา ดูท่าทางจะสนุกเหลือเกิน…ส่วนอีหนูที่ต้องจ่ายดอกเบี้ยร้อนยิ่งกว่าไฟ ถ้าเป็นปรอทก็ทะลุแตกไปแล้ว

“คุณจะบ้าเหรอ! โรคจิต! ปากฉันไม่ใช่ของสาธารณะนะ จะได้อ้าให้ใครจูบก็ได้น่ะ! ทุเรศ!”

“ด่าเข้าไป…อย่างผมนี่คงไม่ใช่ใครของคุณกระมัง แต่เป็นตั้งเจ้าหนี้ของพ่อคุณมิใช่หรือ…หา..แม่ดารา อย่าคิดตุกติกเลยน่า ถ้าไม่มีทางเลือก หรือไม่อยากให้ใครรู้เรื่องพ่อที่เป็นผีพนันละก็ ทำตามข้อตกลงของเราอย่างไม่บิดพลิ้วจะดีกว่าไหม”

“ไม่ต้องคิดจะขู่ฉันเลยนะ”

“ไม่ได้ขู่ แต่ทำจริงโว้ย…ถ้าไม่ยอมทำตามที่ผมเสนอล่ะก็ พรุ่งนี้คุณก็เอาเงินทั้งหมดมาคืนผม…หนี้ถูกล้าง ทุกอย่างก็จบ พ่อคุณจะเป็นอิสระ รวมทั้งคุณด้วย”

“แล้วฉันจะเอาเงินที่ไหนมาคืนคุณเล่า เงินตั้งเยอะตั้งแยะ”

ชายหนุ่มหัวเราะอีก ท่าทางเขาจะสบายใจอยู่คนเดียว

“ธุระของผมรึไง”

คำหยาบพรั่งพรูอยู่ในใจของหญิงสาวจนเกินจะนับได้ มือของเธอกำแน่นจนตัวสั่นเทิ้มไปหมด ในหัวคิดบวกลบคูณหารทรัพย์สินที่พอจะกวาดจากที่เก็บได้ในตอนนี้ มันช่างน้อยนิดนัก

“ก็ได้…ฉันจะหาเงินมาคืนคุณให้เร็วที่สุด คอยดูเถอะ แต่ระหว่างที่ฉันกำลังล้างหนี้อย่างขะมักเขม้น จะไม่มีใครกล้าแตะต้องพ่อของฉันเด็ดขาด แม้แต่ยุง เข้าใจไหม”

เขายกไหล่

“ตำรวจหน้าโง่…ที่ตามก้นคุณต้อย ๆ จะไม่รู้เรื่องนี้เลยแม้แต่ขี้เล็บ แล้วผมถึงจะติดตั้งมุ้งลวดในห้องขังที่เกาะตามที่คุณต้องการ”