Beranda / รักโบราณ / กรงรักอ๋องร้าย / ตอนที่ 3 คราแรกที่พบเจ้า

Share

ตอนที่ 3 คราแรกที่พบเจ้า

Penulis: Naiyana
last update Tanggal publikasi: 2026-03-29 17:38:53

6 วันผ่านไป (ณ จวนตระกูลโจว )

แสงอาทิตย์ช่วงปลายยามเฉินสอดส่องเข้ามาภายในตำหนักในช่วงหลายวัน ท้องฟ้าเปิดเช่นนี้พาให้บรรยากาศอบอุ่นขึ้นมาบ้าง ร่างใหญ่ถือชาร้อนในมือออกมาดื่มด้านนอกศาลาที่ยื่นออกมาจากตำหนัก จวนแห่งนี้กว้างกว่าห้าสิบหมู่ เรือนที่ชายหนุ่มพักอยู่ใหญ่และหรูหราจนถูกเรียกว่าตำหนัก ส่วนสถานที่อื่นๆ มีมากกว่าสิบเรือน พื้นที่โดยรอบงดงามและเงียบสงบเหมือนอย่างที่เจ้าของจวนชื่นชอบ

"เรียนท่านอ๋อง พวกนางคือสตรีที่ฝ่าบาทส่งมาเจ้าค่ะ"

แม่นมลี่ฉุนเอ่ยบอกผู้เป็นนาย ดวงตาคมหันมามองสตรีแต่งกายน้อยชิ้นทั้งที่อากาศหนาว แต่งแต้มใบหน้าสีสดอีกทั้งประโคมเครื่องหอมจนกลิ่นฉุนชวนอาเจียน

"คารวะท่านอ๋อง"

สตรีสามนางจีบปากจีบคอเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม หวังพิชิตใจชายหนุ่มอย่างสุดความสามารถ แต่กลับถูกฝ่ามือใหญ่ปัดไล่หนีอย่างไม่ไว้หน้า แม่นมลี่ชุนรู้หน้าที่ดีจึงได้รีบพาพวกหญิงสาวออกไปทันที

"หากฝ่าบาทส่งพวกนางมาอีก บอกว่าข้าจะจับพวกนางมัดแล้วไปทิ้งที่วังหลังของเขา"

เสียงเข้มเอ่ยด้วยท่าทีจริงจัง หลายคราที่น้องชายส่งหญิงงามมากมายมา เพราะด้วยเห็นว่าเขามิคิดสมรสกับผู้ใด อยู่ตัวผู้เดียวไร้พันธะ ช่วงแรกก็ไม่อาจปฏิเสธแต่ภายหลังรับพวกนางไว้ไม่ได้แล้ว ถึงเขาจะไม่แตะต้องพวกนางก็ตาม ความวุ่นวายในจวนส่วนใหญ่ก็เกิดจากเรื่องนี้ จนคนร่ำลือว่าจวนอ๋องโหดร้าย ป่าเถื่อน นั้นเป็นเพราะพวกนางตบตีชิงดีชิงเด่นกันเอง แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่ใจดีเช่นกันข่าวลือจะเกิดขึ้นได้เช่นไรหากไม่มีมูล อะไรที่รบกวนความสงบก็ไม่เก็บไว้ให้รกหูรกตา

"ขอรับท่านอ๋อง"

พ่อบ้านนามเนี่ยนเจินเอ่ยพรางเดินตามแม่นมลี่ฉุนไป จวนแห่งนี้มีบ่าวรับใช้กว่าห้าสิบชีวิตแต่กลับมีนายเพียงคนเดียว ทุกอย่างถูกจัดการอย่างเป็นระเบียบและดีที่สุดเหมาะสมกับค่าตอบแทนที่มากกว่าจวนอื่นๆ

จ๊อก~

เสียงชาร้อนกระทบกับถ้วยหรู มันมีราคายิ่งกว่าชีวิตของคนบางคนเสียอีก หวังเหล่ยผู้ช่วยคนสนิทรินชาให้ผู้เป็นนาย เขาคือหนึ่งในสามของผู้ช่วยและมีอายุน้อยสุด อีกสองคนคือโม่โฉ่วและพี่ใหญ่เฟยอิน

"พรุ่งนี้เป็นวันครบห้าปีวันตายของบิดาและมารดาแม่นางลู่เข่อซินขอรับท่านอ๋อง ปีนี้ท่านจะไปเองหรือไม่ขอรับ"

"ไม่ล่ะ เจ้าเอาของไปเซ่นไหว้เช่นเดิม"

โจวหนิงเฉินเอ่ยพลางยกชาขึ้นดื่ม อีกไม่นานบุตรสาวของทั้งคู่จะออกเรือน นางคงพาคนรักไปไหว้พวกเขา ชายหนุ่มไม่อยากเห็นภาพที่ทั้งคู่หวานชื่นเช่นนั้น

.....

เมื่อห้าปีที่แล้ว

ค่ำคืนที่สว่างสไวแต่มิได้มาจากโคมไฟแต่เป็นเปลวเพลิงที่ลุกโชนโหมกระหน่ำดังพายุ ร่างใหญ่เต็มไปด้วยบาดแผลและชุ่มด้วยโลหิตทั้งตัว อาภรณ์ขาดริ้ว ใบหน้าและเนื้อตัวเปรอะเปื้อนไปด้วยเขม่าสีดำจากกองเพลิง หนีตายจากโรงเตี๊ยมที่ถูกไฟไหม้จนแทบเอาชีวิตไม่รอด นอกจากจะต้องคลานหนีเปลวเพลิงแล้วยังต้องซ่อนตัวจากคนร้ายนับสิบที่ดักรออยู่ด้านนอก ขณะที่กำลังตะเกียกตะกายอยู่นั้นกลับถูกมือคนผู้หนึ่งดึงเข้าไปหลบในซอกเก็บฟืนไม่ไกลจากโรงเตี๊ยม

"ท่าน....ท่านตายหรือยัง"

เสียงของสตรีตัวเล็กเอ่ยถามเขาด้วยเสียงสั่นเครือ ดูเหมือนว่านางเองก็กลัวไม่น้อยเช่นกัน

"หากเจ้ายังไม่อยากตายจริงๆก็พาข้าออกไปจากตรงนี้ เจ้าจะให้ฟืนพวกนี้ติดไฟแล้วเผาพวกเราตายหรืออย่างไร"

เสียงแหบแห้งเพราะความเหนื่อยและเจ็บปวดเอ่ยตำหนิหญิงสาว ลู่เข่อซินพาดแขนหนาที่ไหล่ก่อนจะพาเขาออกไปด้วยท่าทีทุลักทุเล เนื่องด้วยขนาดตัวและความสูงของทั้งคู่ต่างกันมากเกินไป จนเกือบล้มไปหลายครั้ง โจวหนิงเฉินมองสภาพตนเองถึงใบหน้าจะดำเพราะเขม่าไฟจนมองไม่ออกว่าเป็นเขา แต่อาภรณ์ขาดริ้วที่สวมใส่ก็ยังเป็นเขาอยู่

"เปลื้องผ้าข้าซะ"

เสียงเข้มเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง

"ทะ....ท่านพูดอันใดกัน"

หญิงสาวไม่เอ่ยเปล่าแต่ยังปล่อยร่างใหญ่ให้ล้มลงไปกองกับพื้นอย่างแรง โจวหนิงเฉินกระอักเลือดออกมาคำโตเนื่องด้วยสภาพร่างกายที่บาดเจ็บสาหัส คนตัวเล็กมีสีหน้าลำบากใจตอนนี้นางพึ่งอายุได้เพียงสิบเจ็ดเท่านั้น ยังมิได้ออกเรือนอีกทั้งคนรักก็ยังไม่มีจะมาให้เปลื้องผ้าบุรุษที่ใดไม่รู้ได้อย่างไรกัน

"มิปิดบัง ข้ากำลังถูกตามฆ่า หากเจ้ามิอยากตายก็รีบไปจากข้าซะ!"

โจวหนิงเฉินตะโกนออกมาเสียงดัง เมื่อได้ยินสิ่งที่ชายหนุ่มพูดก็ถอยห่างเขาหนึ่งก้าวทันที นางก็ไม่อยากเอาชีวิตตนเองเข้ามาเกี่ยวข้องหรือเสี่ยงอันตรายเช่นกัน ดวงตางามละจากร่างใหญ่มองไปยังเปลวเพลิงที่เริ่มลามเข้ามาเรื่อยๆ การตัดสินใจมีเพียงเสี้ยววิเท่านั้น หนึ่งคือรีบหนีไปทำเหมือนว่าไม่เคยเจอเขามาก่อน สองคือพาเขาออกไปจากที่นี่โดยอาจมีมือสังหารพบเขาเข้าและจัดการฆ่านางตามไปด้วย

ไวเท่าความคิดหญิงสาววิ่งออกจากโรงเก็บฟืนทันที ร่างใหญ่มองตามแผ่นหลังบาง เปลวเพลงสะท้อนในดวงตาคม เขาไม่สามารถพาตนเองหนีออกไปจากที่นี่ได้เลย ลูกธนูสองดอกยังคงปักคาที่หน้าท้องและไหล่ข้างซ้ายอยู่เลย ขาสองข้างก็ถูกคานจากโรงเตี๊ยมหล่นมาทับจนขยับแทบมิได้ แต่จังหวะที่ชายหนุ่มกำลังสิ้นหวังอยู่นั้น กลับเห็นร่างเล็กกลับวิ่งมาหาเขาพร้อมกับอาภรณ์เก่าๆในมือ

"เจ้า....."

"ท่านใช้เศษผ้านี้คลุมร่างกายไปก่อนนะ"

หญิงสาวเอ่ยพลางทำใจอยู่ชั่วครู่ จากนั้นดึงอาภรณ์ที่ขาดริ้วออกจากร่างกายเขา ดวงตางามไม่ทันจะได้มองภาพเปลือยเปล่านั้นด้วยซ้ำ แสงสว่างจากเปลวเพลิงที่ใกล้เข้ามาทำให้นางเพียงเห็นร่างๆเท่านั้น จากนั้นสวมเศษผ้าให้เขา เดิมวันนี้นางต้องเสียบุคคลอันเป็นที่รักไปถึงสองคนพร้อมกัน หากคนผู้นี้สามารถมีชีวิตอยู่ต่อไปแทนคนที่จากไปก็นับว่าดีไม่น้อย

"ท่านพร้อมหรือไม่"

หญิงสาวเอ่ยพลางพยุงร่างใหญ่ให้ลุกขึ้น โจวหนิงเฉินพยักหน้าให้นาง ก่อนจะค่อยๆยันกายตนเองออกไปจากโรงเก็บฟืน คานไม้ที่ไฟลามมาไม่ห่างตกลงบริเวณที่ทั้งคู่อยู่หลังออกไปเพียงเสี้ยววิเท่านั้น หากช้าอีกหน่อยคงรักษาชีวิตไว้ไม่ได้แล้ว นางพาเขามายังเรือนของชาวบ้านที่ถูกทิ้งร้างเอาไว้ ด้านหลังมีบ่อน้ำสำหรับซักผ้าพอดี ไฟคงไม่ลามเร็วมาถึงตรงนี้เป็นแน่

"ข้าช่วยท่านได้เท่านี้ หวังว่าท่านจะรอดพ้นจากมือสังหาร และ....และมิใช่คนไม่ดี"

นางเองก็ไม่ได้อยากช่วยพวกคนชั่ว ดูจากอาภรณ์เครื่องแต่งกายของเขาก่อนหน้าคงเป็นขุนนางใหญ่โตสักตำแหน่งเป็นแน่

"อีกไม่นานคนของข้าคงมาช่วย ขอบใจเจ้ามาก"

โจวหนิงเฉินเอ่ยออกมาเบาๆ ร่างบางล้วงเอายาในแขนเสื้อยัดเข้ามือชายหนุ่ม

"เดิมทียานี้ข้าตั้งใจซื้อไปให้ท่านพ่อ แต่มันไม่ทันเสียแล้ว เช่นนั้นก็ถือว่ามันมีวาสนาต่อท่าน"

เดิมทีเมื่อช่วงสายวันนี้นางตั้งใจนำยาแก้ปวดไปให้บิดาที่นอนป่วย แต่พอกลับไปถึงเรือนกลับพบว่าท่านจากไปแล้ว มารดาที่นอนป่วยอยู่ข้างๆ ก็สิ้นใจตามไปอีกเพียงสองชั่วยามต่อจากนั้น เพราะครอบครัวของนางจนอีกทั้งท่านพ่อท่านแม่ติดโรคระบาด ไม่มีเงินซื้อยารักษาจึงได้นอนป่วยมาแรมเดือนและจากไปในที่สุด ในหนึ่งวันหญิงสาวตัวเล็กๆไร้ที่พึ่งต้องแตกสลายถึงสองคราในวันเดียว นางตั้งใจมายืมเงินสหายที่ทำงานในโรงเตี๊ยมไปจัดงานศพให้พวกท่านแต่ไม่คิดว่าจะเกิดไฟไหม้เช่นนี้

"เจ้ามีนามว่าอันใด"

ก่อนหญิงสาวจะจากไป ร่างใหญ่ที่หายใจรวยรินพิงถังน้ำใหญ่เอ่ยถามหญิงสาว

"ท่านคงไม่อยากรู้จักสตรีที่เจอท่านคราแรก ท่านก็เปลือยผ้าต่อหน้าข้าหรอกกระมัง มิต้องห่วงอย่างไรเสียสภาพท่านเช่นนี้เจอกันคราหน้าก็คงจำท่านมิได้"

หญิงสาวไม่เอ่ยเปล่ายังสาดน้ำไปหนึ่งถังใส่ชายหนุ่มอีกด้วย หวังว่าไฟที่กำลังลามมาจะช้ากว่าคนที่มาช่วยเขานะ หลังสาดน้ำราดตัวชายหนุ่มเสร็จนางก็ไม่ได้หันมาสนใจเขาอีก รีบออกไปให้เร็วที่สุด โจวหนิงเฉินมองตามหญิงสาวที่วิ่งออกไปพลางมองยาในมือ และยัดมันใส่ปากพร้อมถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่....

ปัจจุบัน

หวังเหล่ยมองผู้เป็นนายที่กำลังเหม่อลอย เขาเองก็ไม่อยากเห็นท่านอ๋องเศร้าใจเช่นนี้เหมือนกัน จวนกว้างใหญ่เช่นนี้กลับมีเขาอาศัยอยู่เพียงคนเดียว เขาลามือจากกองทัพละทิ้งจากอำนาจที่อยู่ในมือให้ผู้เป็นน้องชายขึ้นเป็นกษัตริย์ ออกมาอยู่นอกวังเพื่อหลีกหนีจากความวุ่นวาย ใช้ชีวิตที่เรียบง่ายแต่ก็ยังไม่วายถูกขุนนางบางคนที่ไม่อาจให้เขามีชีวิตอยู่ได้ นั้นก็แน่อยู่แล้วอดีตแม่ทัพผู้องอาจเป็นที่รักของชาวประชา ความสามารถทั้งบู๊และบุ๋นกลับยกตำแหน่งฮ่องเต้ให้กับผู้เป็นน้องชายง่ายๆ ก็ต้องมีคนหวาดระแวงเขาอยู่ดี

"พิธีแต่งตั้งรองแม่ทัพเจียวมิ่งอย่างเป็นทางการในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้าขอรับ แต่ท่านแม่ทัพเพ่ยประกาศต่อกองทัพให้เขาทำงานในตำแหน่งแล้วขอรับ"

"อื้ม"

เพราะอยากให้หญิงสาวสบายเสียหน่อย มิต้องมาทำงานหนักเป็นบ่าวรับใช้ก็เลยให้คนที่นางรักดูแลนางดีๆ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ต้องดูความสามารถเจียวมิ่งด้วย เพราะเขาไม่สามารถช่วงนางตรงๆได้ จึงทำได้เพียงเท่านี้

"นั่นท่านอ่องจะไปที่ใดกันขอรับ"

หวังเหล่ยเอ่ยถามผู้เป็นนายที่จู่ๆก็ลุกขึ้นและเดินออกไป

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • กรงรักอ๋องร้าย   ตอนที่ 68 จบบริบูรณ์

    ห้าปีต่อมาสายลมเย็นในช่วงปลายยามเว่ยพัดเบาๆ บริเวณลานหญ้ากว้างทำให้อากาศเย็นสบายตลอดทั้งวัน เด็กหญิงตัวเล็กกำลังวิ่งเล่นส่งเสียงหัวเราะออกมาด้วยท่าทีร่าเริง ส่วนเด็กชายตัวเท่ากันกำลังนอนกลิ้งไปกับพื้นหญ้ากับเจ้าแมวขนปุกปุย วิ่งเล่นกันด้วยความสนุกสนาน ดูเหมือนว่าจวนแห่งนี้จะมีพี่เลี้ยงมากกว่าจวนอื่นๆ หลังสมรสกันได้เพียงแค่สามเดือน ลู่เข่อซินก็ตั้งท้องลูกแฝดชายหญิงในไม่นาน เนื่องด้วยผู้เป็นบิดาอายุมากแล้วเกรงว่าตนเองจะไม่ได้อยู่กับลูกนานๆ ท้องแรกก็เป็นลูกแฝดเลยเล่นทำเอาหญิงสาวเหน็ดเหนื่อยยามตั้งท้องเป็นอย่างมาก ปากของเขาก็บอกว่าไม่อยากเห็นหญิงสาวต้องทรมานอีกแล้ว แต่ในใจลึกๆของโจวหนิงเฉินก็อยากมีลูกเพิ่ม เขาไม่คิดเลยว่าเมื่อก่อนตนไม่อยากมีผู้ใดอยู่ตัวคนเดียว พอมีเจ้าตัวเล็กสองคน จวนของเขาก็เป็นจวนมากขึ้น เป็นครอบครัวมากขึ้น เขาไม่ได้สัมผัสความรู้สึกที่อบอุ่นเช่นนี้มาหลายสิบปี จนอยากมีเจ้าตัวเล็กเพิ่มอีก"ท่านแม่~ ท่านพ่อกลับมาแล้วเจ้าค่ะ"เด็กหญิงเอ่ยพลางชี้ไปทางประตูหน้าจวน เด็กสองคนแข่งกันวิ่งเข้าไปหาผู้เป็นบิดา โจวหนิงเฉินอ้าแขนรับคนทั้งคู่มาอุ้มด้วยแขนสองข้าง เดินมาทางหญิง"วันนี้ดื

  • กรงรักอ๋องร้าย   ตอนที่ 67 คืนวันเข้าห้องหอ (nc)

    "ครานี้ไม่มีคนอยู่แล้วนะ"โจวหนิงเฉินเอ่ยพลางยื่นหน้าไปใกล้หญิงสาว มือเรียวยกขึ้นห้ามเขาเอาไว้ก่อน "ท่านอ๋องมิเหนื่อยหรือเจ้าคะ""มิเหนื่อย อีกทั้งหิวมาเสียด้วย"ทันทีที่เอ่ยจบเขาก็แนบหน้าประชิดและบรรจงจูบช้าๆ ที่ริมฝีปากบางอย่างแผ่วเบา หญิงสาวตอบรับการจูบนั้นอย่างมิปฏิเสธ ครานี้หญิงสาวเป็นคนของเขาอย่างสมบูรณ์ เป็นฮูหยินของเขาอย่างถูกต้อง มือหนาคว้าร่างบางมานั่งบนตักตนเอง หญิงสาวเองก็ยกแขนขึ้นโอบคอชายหนุ่มเอาไว้ แล้วใช้ลิ้นตวัดที่ริมฝีปากของเขา ก่อนจะแทรกลิ้นเข้าในปากเกี่ยวรัดกันเอาไว้เบาๆ ร่างใหญ่ยกหญิงสาวให้ลอยลิ่วเหนืออากาศเดินไปยังเตียงกว้างทันทีและวางนางลงเบาๆ"ข้าชอบรอยยิ้มของเจ้าที่สุดฮูหยิน"โจวหนิงเฉินเอ่ยขณะที่ใช้มือสัมผัสไปที่เรียวปากบาง"ข้าเองก็ชอบดวงตาของท่านพี่ยามที่มองข้าที่สุดเช่นกันเจ้าค่ะ"หญิงสาวเอ่ยพลางเอื้อมมือไปสัมผัสที่ใบหน้าคม มือหนาเอื้อมมือไปถอดเครื่องหัวบนศีรษะนางออก เส้นผมดกดำสยายตกลงมาตามแรงลม"สตรีที่ข้ารัก วันนี้กลายมาเป็นฮูหยินของข้าแล้ว"โจวหนิงเฉินไม่เอ่ยเปล่าแต่ยังจูบพิตไปที่หน้าผากเนียนอีกครั้ง ก่อนจะค่อยๆ เลื่อนริมฝีปากมาที่ปลายจมูกเรียว และสุดท้

  • กรงรักอ๋องร้าย   ตอนที่ 66 พิธีพระราชทานสมรส

    จ้งตง.ยามชื่อ (กลางฤดูเหมันต์เดือนสิบเอ็ด) แสงอาทิตย์ยามสายทอแสงเป็นประกายสะท้อนเกร็ดหิมะสีขาวบริสุทธิ์ ช่วงกลางฤดูเหมันต์เช่นนี้นับว่าหาดูได้ยาก ก่อนวันงานหิมะตกหนักจนทำให้ทุกคนเป็นกังวล แต่วันนี้กลับเห็นแสงแดดของดวงอาทิตย์ได้ เหมือนกำลังอวยพรให้คู่บ่าวสาว ผ้ามงคลสีแดงถูกตกแต่งบนเกี้ยวไม้ประดับประดาด้วยม่านมุขเพิ่มความเป็นสิริมงคล ขบวนเจ้าสาวยาวนับลี้กำลังเคลื่อนตัวไปยังจวนเจ้าบ่าวที่ตั้งตารอการมาถึง สองข้างทางมีชาวบ้านมารอเชยชมเจ้าสาวของอ๋องหนิงเฉิน บุรุษที่ขึ้นชื่อว่าเป็นที่หนึ่งในใต้หล้า ขบวนเกี้ยวหยุดลงหน้าจวนที่ตกแต่งเพื่อต้อนรับการมาถึงของเจ้าสาวเช่นกัน บุรุษสวมชุดมงคลดูงามสง่าใบหน้าเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มรอรับเจ้าสาวอยู่ก่อนแล้ว"รับตัวเจ้าสาว"โจวหนิงเฉินเข้าไปอุ้มหญิงสาวลงจากเกี้ยวเพื่อไม่ให้เท้าแตะพื้นก่อนเข้าจวน พรมแดงทอดยาวจากหน้าประตูจวนไปยังห้องโถงพิธี หนึ่งสตรีหนึ่งบุรุษชะตาต้อง สวมอาภรณ์มงคลสีขาวสะอาดทั้งตัว ด้ายแดงลวดลายมงคลที่ถูกปักเย็บอย่างประณีตเข้าคู่กัน สมกับเป็นชุดมงคลที่เจ้าบ่าวป่าวประกาศไว้ว่าตัดเอาไว้ตั้งแต่พบนางได้เพียงปีเดียวเท่านั้น ทำให้ยามที่เดินเคียงข้าง

  • กรงรักอ๋องร้าย   ตอนที่ 65 พระราชทานสมรส

    หนึ่งเดือนผ่านไปหลังจากงานพระราชสมภพของฝ่าบาทได้เพียงสองวัน ก็มีประกาศคลายข้อสงสัยที่กำลังถูกราษฎร ที่วิจารณ์เหตุการณ์ไฟใหม้ที่อำเภอชายแดนติดกับแคว้นเจียงซี แท้จริงแล้วของที่ถูกเผาถูกสับเปลี่ยนเป็นอย่างอื่นก่อนแล้ว เพื่อไม่ให้ข้าวของ วัถุดิบ แร่ต่างๆต้องเสียเปล่า ขุนนางที่เกี่ยวข้องถูกประหาร ส่วนคนที่เรือนก็ถูกริบทรัพย์ทั้งหมด นับว่าครั้งนี้เป็นการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่เลยก็ว่าได้ ไทเฮามีโทษประหารแต่ยังไม่ทันได้ประกาศบทลงโทษ นางก็ตัดสินใจปลิดชีวิตของตนเองลงในตำหนัก มีข่าวลือออกมาว่าก่อนวันที่นางจะสิ้นใจ ได้นั่งสนทนากับฝ่าบาททั้งวันทั้งคืน"ทั้งหมดหนึ่งเหรียญภู่เงินเจ้าค่ะ"ลู่เข่อซินยังคงใช้ชีวิตปกติของนางทุกวัน ตอนนี้ร้านของนางไปได้ดีมากๆ และยังเปิดอีกหลายที่ต่างจากความคิดของนางก่อนหน้าที่จะทำเพียงเล็กๆเท่านั้น ขนาดขยันถึงเพียงนี้กลับมีคนผู้หนึ่งที่เอาแต่ขู่ว่าจะทำให้ร้านนางเจ๊งไปซะ เนื่องด้วยไม่มีเวลาให้เขา แต่ขณะที่หญิงสาวกำลังขายของอยู่นั้นก็มีขบวนทหารอีกทั้งขุนนางจำนวนหนึ่งตั้งแถวเดินมาที่ร้านนาง"แม่นางลู่อยู่หรือไม่"เสียงขันทีเอ่ยเรียกหญิงสาวที่หน้าร้าน ลู่เข่อซินรีบเดินเข้าไป

  • กรงรักอ๋องร้าย   ตอนที่ 64 ท่านจะให้ข้าสั่งประหารมารดาตนเองหรือ

    "ฝ่าบาท ฝ่าบาทช่วยคืนความยุติธรรมให้กระหม่อมด้วย"ขณะที่ถูกทหารคุมตัวไปนั้นก็ร้องออกมาขอความเป็นธรรมด้วย หลันหลงเหยฟุบไปที่พื้นด้วยความจนปัญญา ครานี้นางพลาดแล้ว นางคิดว่าบุตรชายที่เกิดนางจะเข้าข้างนางเสียอีก กลับไปเห็นด้วยกับคนผู้นี้ น้ำตาของนางไหลออกมาจนดูน่าสงสารเผื่อมันจะช่วยเรียกคะแนนสงสารได้บ้าง"หานเออร์ฟังแม่ก่อนนะ""เสด็จแม่รู้หรือไม่ ทำเช่นนี้โทษหนักถึงขั้นประหารเก้าชั่วโคตรเลยนะพะยะค่ะ ท่านจะให้ข้าทำเช่นไร ให้ข้าเป็นฮ้องเต้ที่สั่งประหารมารดาตนเองอย่างนั้นหรือ"หลันเฟิงเย่วเอ่ยด้วยสีหน้าไม่ดีนัก เขาทั้งผิดหวังและแตกสลาย แต่เขาจะยอมแลกมารดาเพียงคนเดียว กับราษฎรและทหารที่ปกป้องอยู่ชายแดนกว่าแสนนายอย่างไร "ท่านกำลังทำให้ข้าต้องเลือก ว่าจะทำหน้าที่บุตรชายที่ดีแต่ละทิ้งราษฎร หรือกำลังเป็นบุตรที่อกตัญญูละทิ้งมารดาเพื่ออยู่ข้างราษฎร ท่านจะให้ข้าต้องจมอยู่กับความเจ็บปวดไปตลอดชีวิตหรือ""หานเออร์แม่......"คำพูดของบุตรชายทำให้นางพูดอะไรไม่ออก นางเพียงกลัวว่าจะมีคนมาแย่งตำแหน่งนี้ไป และกลัวว่าอำนาจที่นางมีในมือจะถูกเปลี่ยนคน ที่นางทำทุกอย่างมิใช่เพื่อตัวนางเองคนเดียวทั้งหมด นางเองก็ถู

  • กรงรักอ๋องร้าย   ตอนที่ 63 ช่วยดูด้วยว่าข้าเป็นคนของผู้ใด

    "รับอะไรดีเจ้าคะ"ลู่เข่อซินเอ่ยขึ้นในขณะที่กำลังหันหลังอยู่ แต่สัมผัสได้จากเสียงเดินว่ามีลูกค้ามา หญิงสาวถามไปสักพักกลับไม่มีเสียงตอบกลับมา นางจึงหันหลังไปดู พบว่าเป็นคนผู้หนึ่งคนที่นางคุ้นเคยดี ใบหน้าที่ยิ้มกว้างก่อนหน้าหุบลงทันที เท้าเรียวสองข้างก้าวถอยหลังโดยอัตโนมัติ"เจียวมิ่ง"เหตุการณ์คราก่อนหญิงสาวยังจำไม่เคยลืม เรื่องเลวร้ายที่ชายหนุ่มทำกับตน หากว่าท่านอ๋องไม่ได้ช่วยไว้ทันป่านนี้นางอาจจะกลายเป็นอนุในเรือนเขาแล้วก็ได้ หญิงสาวรักและเชื่อใจเขามาตลอดหลายปี แต่ชายหนุ่มกลับทำร้ายและทำลายนางซ้ำแล้วซ้ำเล่า ถึงแม้ในใจนางจะรังเกียจชายผู้นี้ไปแล้ว เรื่องที่เกิดขึ้นก็ผ่านไปแล้ว ความโกรธถูกลืมเลือนเหลือเพียงความเป็นมนุษย์ที่อยู่ร่วมกันบนแผ่นดิน ไม่ขอข้องเกี่ยวกันอีก ใบหน้าของเจียวมิ่งเต็มไปด้วยคำขอโทษ เขาได้รับผลของการกระทำนั้นแล้ว และรู้ดีว่าที่วันนี้เขาได้เป็นถึงรองแม่ทัพมิได้มาจากความสามารถเขาเพียงอย่างเดียว แต่นางยังมีส่วนช่วยอีกด้วย เขาก็ยังทิ้งนางไปแต่งงานกับสตรีอื่น"ข้าอยากมาขอโทษเจ้าสำหรับทุกเรื่อง หากแล้วไม่ ชีวิตนี้ของข้าคงไม่มีความสุขและไม่สามารถปล่อยวางได้"ชายหนุ่มเอ่ยออกมา

  • กรงรักอ๋องร้าย   ตอนที่ 20 ครั้งหน้าหากนางมา ให้เขาไปรอข้าด้านในได้ทุกเมื่อ

    สามสัปดาห์เข้าอาทิตย์ที่สามแล้วหลังหญิงสาวถูกโบย ยาที่นางกินและใช้ทาดีมาก ไม่คิดว่ามันจะหายเร็วถึงเพียงนี้ อีกทั้งยังดูเหมือนว่าจะไม่ทิ้งร่องรอยไว้อีกด้วย ต่างกับคุณหนูใหญ่เข้าอาทิตย์ที่สามแล้วยังลุกเดินไม่ได้ หรือจริงๆแล้วเพราะนางเป็นสาวใช้ร่างกายจึงปรับสภาพได้ไวกันหญิงสาวจำเหตุการณ์วันที่ถูกโบย

  • กรงรักอ๋องร้าย   ตอนที่ 19 ข้าทำได้เพียงถนอมเจ้าในความลับ

    "ท่านอ๋องจะไปดูแม่นางลู่หน่อยหรือไม่ขอรับ"หวังเหล่ยเอ่ยถามผู้เป็นนายหลังเดินออกมาจากห้องโถง โจวหนิงเฉินชั่งใจอยู่ชั่วครู่ก่อนจะเปลี่ยนทิศทางเดินไปยังเรือนที่หญิงสาวกำลังให้ท่านหมอรักษา แต่เพียงเดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็เห็นคนผู้หนึ่งเดินตัดหน้าตนไป เจียวมิ่งเดินกึ่งวิ่งไปด้วยความร้อนรน เขาเป็นห่วงหญิงส

  • กรงรักอ๋องร้าย   ตอนที่ 18 หลายปีที่ข้ามาจวนหลี่บ่อยๆครานี้คงรู้แล้วว่าเป็นเพราะผู้ใด

    บรรยากาศภายในห้องโถงใหญ่บรรยากาศเต็มไปด้วยความกระอักกระอ่วน ทุกคนมาพร้อมหน้าตากันที่นี่ หลี่จื่อหานไม่รู้ว่าจะเริ่มเอ่ยบทสนทนาเช่นไร โจวหนิงเฉินเองก็อยู่ไม่เป็นสุขเนื่องด้วยตอนนี้ที่ห้องพักบ่าวรับใช้ท่านหมอกำลังรักษาลู่เข่อซินอยู่ เขาอยากไปดูนางใจแทบขาดแต่ไม่สามารถไปได้ ดวงตาคมหันมองไปยังทิศที่หญิง

  • กรงรักอ๋องร้าย   ตอนที่ 17 ท่านอ๋องข้ามิได้ขโมยพู่กันท่านใช่หรือไม่เจ้าคะ

    เช้าวันถัดมาเพล้ง!เสียงถ้วยชาแตกที่พื้นเสียงดังเนื่องด้วยแรงปาจากคนผู้หนึ่ง หลี่ซูฮวาดูเหมือนจะมีน้ำโหไม่น้อยที่ถูกลู่เข่อซินบอกว่าพู่กันนั้นเป็นของตนเอง นางเป็นถึงคุณหนูใหญ่อีกทั้งบิดายังเป็นถึงเสนาบดีกรมคลังไหนเลยจะเอาของของบ่าวรับใช้มาเป็นของตน หญิงสาวมาทวงเช่นนี้ก็ยิ่งทำให้นางเสียหน้า พลางหั

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status