ตอนที่2

“ปล่อยมันไปนังน้อย นังแจ่ม ฉันจะคอยดูว่าคุณหนูของเธอสองคนจะปีกกล้าขาแข็งไปได้สักกี่น้ำ เงินทุกบาท บัตรเครดิตทุกใบ ฉันจะสั่งอายัดให้หมด ดูสิว่ามันจะไปไหนรอด”

เสียงห้าวของประมุขใหญ่แห่งเทพวรกุลตะโกนมาจากหน้าโซฟากลางห้องโถงใหญ่ และวงแขนก็ยังไม่ยอมคลายจากร่างบางของคนที่พามาเป็นภรรยา

คนเป็นลูกที่ได้ยินถึงกับชะงักขาอยู่แค่หน้าประตู แต่ก็ไม่ได้หันกลับไปมองผู้เป็นบิดาแม้แต่น้อย ลำคอระหงตั้งตรง พยายามกลั้นน้ำตาที่ปริ่มขอบตาไม่ให้ไหลลงมาให้ใครได้เห็น ชั่วอึดใจถึงตัดสินใจเดินออกจากประตูไปอย่างไม่เหลียวหลัง และก้าวสวนกับร่างสูงใหญ่ของพี่ชายตรงเชิงบันไดบ้านพอดี

“ชายา! จะไปไหน”

พี่ชายเป็นฝ่ายร้องทักขึ้นด้วยความแปลกใจ หากคนเป็นน้องไม่ตอบว่ายังไงกลับก้าวลิ่วๆ ไปยังรถกระบะโฟร์วีลคันใหญ่ จัดการเปิดประตูเสร็จ ก็เหวี่ยงเป้เข้าไปก่อน แล้วถึงก้าวขึ้นไปนั่งประจำที่คนขับ

ราชหันไปมองในบ้านก็ได้เห็นบิดากับผู้หญิงนางหนึ่งกำลังเดินตรงมายังประตูหน้าบ้าน เขาจึงเข้าใจเหตุการณ์ได้โดยไม่ต้องมีใครบอก ท่าทางโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยงของน้องสาวในตอนนี้คงจะทะเลาะกับบิดาเรื่องผู้หญิงอีกตามเคย ทว่าคราวนี้รู้สึกจะรุนแรงกว่าครั้งไหนๆ แม่น้องสาวตัวดีถึงได้หอบผ้าหอบผ่อนหนีออกจากบ้านแบบนี้

คนเป็นพี่รีบหมุนร่างกลับ วิ่งตรงไปหาน้องสาว พร้อมกับตะโกนแข่งกับเสียงรถที่ถูกสตาร์ตเครื่องจนดังกระหึ่มขึ้น

“ชายา แกจะไปไหน ลงมาคุยกับพี่ก่อนนะ ชายา!”

ราชตบกระจกรถร้องเรียกอย่างร้อนรน หากคนเป็นน้องทำแค่ลดกระจกลงมานิดหนึ่ง แล้วเอ่ยกับพี่ชายแค่เพียงสั้นๆ

“พี่ราช เดี๋ยวชายาโทรหานะ”

“ราช! ปล่อยมันไป ฉันจะคอยดูว่ามันจะไปได้สักกี่วัน เดี๋ยวมันก็ซมซานกลับมาเองนั่นแหละ”

คนเป็นบิดายังตะโกนบอกกับลูกชายมาจากบันไดหน้าบ้าน และคนอยู่ในรถก็ได้ยินเต็มสองหูเช่นกัน ปากอิ่มจึงถูกกัดเอาไว้แน่น ก่อนตัดสินใจปิดกระจกแล้วขับเคลื่อนรถคันโตออกไปทันที ปล่อยให้พี่ชายยืนมองตามท้ายรถไปด้วยสีหน้าเป็นกังวล

ชั่วครู่ราชถึงพาร่างสูงใหญ่เดินกลับมาเพื่อจะเข้าไปในบ้าน เขาก้าวขึ้นบันไดไปด้วยท่าทางเรียบเฉยโดยไม่สนใจจะซักถามอะไรกับใครทั้งนั้น เนื่องจากราชไม่เคยยุ่งเรื่องผู้หญิงของบิดา ส่วนเรื่องน้องสาวทะเลาะกับบรรดาผู้หญิงของผู้เป็นบิดามันเป็นเรื่องปกติไปแล้ว แต่ทุกครั้งน้องสาวจะเป็นฝ่ายได้ชัยชนะมาโดยตลอด ทว่าหนนี้มันแปลก ที่คนอย่างชายิกายอมล่าถอยง่ายๆ

หลังจากราชเข้ามาในห้องพักส่วนตัวเพื่อเตรียมตัวจะอาบน้ำ เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงยีนก็ดังขึ้น ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าใครโทรมา เขาจึงล้วงออกมากดรับสายอย่างรวดเร็ว

“ชายา แกอยู่ที่ไหน แล้วนั่นจะไปไหนของแก”

“ชายาจะเข้ากรุงเทพ พี่ราชให้ใครมาเอารถที่สนามบินไปเก็บที่บ้านหน่อยนะคะ”

“แกคิดดีแล้วใช่ไหม พี่ว่ากลับมาบ้านเราก่อนดีกว่านะ ชายาของพี่ไม่เคยยอมแพ้อะไรง่ายๆ แบบนี้นี่นา”

“แต่คราวนี้พ่อเอาจริงนะพี่ราช ถึงขนาดเห็นแม่นั่นดีกว่าลูกในไส้อย่างชายา แถมจะตกจะแต่งให้ด้วย ชายารับไม่ได้ ขอชายาไปทำใจสักพักแล้วกัน ถ้าสบายใจเมื่อไรชายาจะกลับมาเอง”

“แล้วไปกรุงเทพแกจะไปพักกับใคร จะไปอยู่ที่ไหน พี่ว่าถ้าไม่มาที่บ้านก็ไปค้างที่โรงแรมของเราในเมืองก่อนก็ได้ อย่าเข้ากรุงเทพเลยนะชายา พี่เป็นห่วง”

“พี่ราชไม่ต้องเป็นห่วงหรอก เพื่อนของชายาที่กรุงเทพก็มีตั้งเยอะแยะ แล้วชายาจะโทรหาพี่ราชบ่อยๆ ก็แล้วกันนะคะ”

“แต่แกเป็นผู้หญิงนะชายา จะไม่ให้พี่เป็นห่วงได้ยังไง”

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เอาไว้ถ้าชายาถึงกรุงเทพและได้ที่พักเป็นที่แน่นอนแล้ว ชายาจะโทรบอกพี่ราชอีกทีนะคะ แค่นี้ก่อนนะพี่ราช เครื่องจะขึ้นแล้ว อย่าลืมให้คนมาเอารถล่ะ ชายารักพี่ราชนะ” ร่ำลาเสร็จน้องสาวก็รีบตัดสายไปทันที ทิ้งให้ผู้เป็นพี่ชักหัวคิ้วชนกัน และจ้องโทรศัพท์ในมือนิ่งค้างอยู่นาน

ราชกับชายิกาถึงแม้จะเป็นลูกคนละแม่แต่ทั้งสองก็รักกันมากเพราะผูกพันกันมาตั้งแต่เด็ก มารดาของราชเสียชีวิตลงเมื่อตอนเขาอายุได้แปดขวบ หลังจากนั้นหนึ่งปีบิดาก็ได้มารดาของชายิกาเป็นภรรยาใหม่ ตั้งแต่นั้นมามารดาของชายิกาก็เลี้ยงดูราชเหมือนลูกแท้ๆ อีกคน ทั้งสองจึงรักใคร่กันเหมือนพี่น้องคลานตามกันออกมา

หลังจากมารดาของชายิกาเสียเมื่อสิบหกปีก่อน บิดาก็มีผู้หญิงแวะเวียนเข้ามาในชีวิตไม่เคยขาด แต่ก็โดนน้องสาวตีกระเจิดกระเจิงกลับไปแทบทุกราย มีแค่ช่วงที่ชายิกาไปเรียนต่อปริญญาตรีกับปริญญาโทที่ประเทศอังกฤษอยู่หกปีเท่านั้น ที่พ่อเลี้ยงเทวาพาผู้หญิงเข้าออกบ้านเทพวรกุลเป็นว่าเล่นได้แบบไร้คนขัดขวาง ชายิกาเพิ่งกลับมาอาละวาดเอากับผู้หญิงของบิดาได้ยังไม่ครบหนึ่งปีเลยด้วยซ้ำ

หากขณะนี้สิ่งที่ราชเป็นห่วงก็คือ ชายิกาไม่เคยไปใช้ชีวิตอยู่ที่กรุงเทพมาก่อน แล้วจะไปอยู่ไปกินแบบไหนซึ่งเขายังสงสัย แต่ด้วยอารมณ์ของผู้เป็นน้องในตอนนี้คงไม่ยอมฟังใครทั้งนั้น เอาไว้ถ้าอารมณ์เย็นกว่านี้ค่อยลองโทรไปเกลี้ยกล่อมอีกทีก็แล้วกัน คิดได้ดังนั้นราชจึงตัดสินใจก้าวเข้าห้องน้ำไป