ตอนที่ 9 แกล้งหยอก

บรรยากาศริมทะเลตอนนี้อากาศปลอดโปร่ง น่าเดินสูดอากาศอันบริสุทธิ์เหลือเกิน เท้าน้อย ๆ อันเปลือยเปล่า ย่ำบนพื้นทรายสีขาวละเอียดอย่างรู้สึกดี สายตาหวานทอดมองไปยังแนวฝั่งที่ทอดเป็นแนวยาวด้วยความรู้สึกผ่อนคลาย เธอจำได้ว่าตอนเด็ก ๆ เคยมาวิ่งเล่นแถวนี้ เมื่อครั้งที่ครอบครัวคุณหญิงมาพักผ่อน และเพื่อนเล่นสมัยนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน เป็นกันติทัตคนที่ไม่น่าไว้ใจที่สุดในตอนนี้นั่นเอง

ภาพเมื่อครั้งที่เธอโดนกันติทัตแกล้ง ผลักลงไปในทะเลจนสำลักน้ำเกือบตาย จนต้องนั่งร้องไห้อยู่ริมหาดปรากฏขึ้นตรงหน้า นั่นทำให้รอยยิ้มหวานฉายบนดวงหน้าสวย ตอนเด็ก ๆ เธอมีความทรงจำร่วมกับผู้ชายคนนี้มาโดยตลอด แม้ว่าจะเป็นฝ่ายโดนกลั่นแกล้ง ทว่ามันกลับทำให้เธอรู้สึกผูกพันกับเขาไปโดยปริยาย

พลั่ก!!

โครม!!!

“ว้าย!!!”

กำลังยืนยิ้มอยู่ดี ๆ ก็โดนมือดีผลักจนล้มลงไปในน้ำทะเล จนเปียกปอนไปทั้งตัว เมื่อปาดหยดน้ำออกจากใบหน้าแล้ว เจ้าหล่อนก็เงยขึ้นไปมองแรงใส่คนที่เป็นตัวการ

“ฮ่า ๆ รู้สึกคุ้น ๆ ไหม” กันติทัตหัวเราะชอบใจ เมื่อเห็นเธอนั่งอยู่ในน้ำทะเลอย่างหมดสภาพ โดยมีคลื่นซัดสาดปะทะร่างอยู่ตลอดเวลา

“พี่ทัต! ทำบ้าอะไรเนี่ย”

“ก็ทำเหมือนอย่างที่ฉันเคยทำกับเธอ เมื่อตอนเรายังเป็นเด็กไงล่ะ ไม่ว่าจะนานแค่ไหนเธอก็ยังเป็นเหยื่อให้ฉันอยู่ดี ฮ่า ๆ” คนพูดยืนกอดอกมองดูผลงานตัวเอง หัวเราะเยาะไม่หยุดปาก ปลายฝนได้แต่ทำหน้าบูดบึ้ง พยุงตัวเองให้ลุกขึ้นยืนอย่างทำอะไรไม่ได้

แทนที่เธอจะโกรธ…

ทว่ากลับรู้สึกดีที่ได้เห็นรอยยิ้มและเสียงหัวเราะนั่น สงสัยเธอคงจะเป็นบ้าไปแล้วกระมัง

“ฝนโตแล้วแต่คนที่ยังไม่โตคือพี่ต่างหากละ” เธอพูดแค่นั้นก็เดินต่อไปไม่สนใจเขา หากยืนต่อปากต่อคำคงไม่มีอะไรดีขึ้น มีแต่เสียกับเสียเท่านั้น

“ใครว่าฉันยังไม่โต”

เมื่อโดนหยามซึ่ง ๆ หน้ากันติทัตก็รีบจ้ำอ้าว เดินตามไปหาเรื่องเจ้าหล่อน ปลายฝนรู้สึกรำคาญได้แต่ถอนหายใจ เร่งฝีเท้าออกห่างให้มากที่สุด

“ก็ฝนกำลังว่าอยู่นี่ไงคะ คนโตแล้วเขาไม่เล่นกันอย่างนี้หรอก”

“ฉันโตแล้วนะ เธออยากสัมผัสไหมล่ะ” ไม่ว่าเปล่าอีกฝ่ายคว้ามือเธอเอาไว้ ทำให้ปลายฝนต้องชะงักฝีเท้า ก่อนจะหันขวับมามองคนที่กำลังกวนประสาทตอนนี้

ใบหน้าหล่อ ๆ ยิ้มกวนแถมยังยักคิ้วอย่างมีเลศนัย นั่นทำให้ปลายฝนขมวดคิ้วเป็นปมด้วยความสงสัยปนหวาดระแวง กลัวว่าจะโดนแกล้งอะไรอีก

“พี่จะกวนประสาทฝนไปถึงไหนคะ ฝนอยากอยู่คนเดียว ถ้าว่างมากก็เอาเวลาโทรฯ หาแฟนพี่เถอะ ห่างกันไม่ได้ไม่ใช่เหรอ”

“เรื่องนั้นฉันทำอยู่แล้วไม่ต้องมาบอก แต่ตอนนี้ฉันจะสั่งสอนเธอก่อนไง”

“สั่งสอน? ทำไมต้องสั่งสอนฝนด้วย ในเมื่อฝนไม่ได้ทำอะไรผิด”

“ก็เธอสบประมาทฉันไง”

“สบประมาทว่า…” ปลายฝนยังคงงุนงงกับคำกล่าวหา เธอยังไม่รู้ตัวว่าไปสบประสาทเขาตอนไหน

“ก็ว่าฉันเป็นเด็ก”

“นั่นไม่ใช่สบประมาท แต่มันคือพฤติกรรมของพี่จริง ๆ ปล่อยมือฝนเดี๋ยวนี้!”

“ฉันปล่อยแน่ แต่ขอพิสูจน์ให้เธอรู้ก่อนว่าฉันไม่ได้เด็ก”

หมับ!

ปลายฝนเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ เมื่อจู่ ๆ เขาก็ดึงมือเธอไปกุมที่บริเวณเป้ากางเกง ซึ่งตอนนี้มันมีแท่งอะไรบางอย่างอยู่ในนั้น ใหญ่เกินกว่าที่ฝ่ามือของเธอจะเกาะกุมมันได้หมด และที่สำคัญมันขยับตัวได้อีกต่างหาก

“พะ…พี่ทัต!”

น้ำเสียงเธอสั่น ใบหน้าสวยขึ้นสีแดงระเรื่อ เมื่อได้สัมผัสความเป็นชายของเขา ช่างหน้าไม่อายเสียจริง เธอไม่นึกว่ากันติทัตจะเล่นพิเรนทร์ได้ถึงเพียงนี้ พยายามดึงมือเรียวกลับแต่เขาไม่ยอม

“เป็นไงฉันเด็กไหม”

“หน้าไม่อาย ปล่อยมือฝนเดี๋ยวนี้ อี๋ น่ารังเกียจที่สุด”

“น่ารังเกียจตรงไหน ยังไงเธอก็หนีไม่พ้นเรื่องแบบนี้หรอก ดีไม่ดีสามีในอนาคตของเธอ อาจจะใหญ่กว่าของฉันก็ได้นะ” กันติทัตยิ้มหน้าระรื่นเมื่อแกล้งเธอได้สำเร็จ ไม่ว่าเวลาจะผ่านมานานแค่ไหน แต่การได้แกล้งปลายฝนมันเป็นอะไรที่สนุกเช่นเคย

“นั่นมันเรื่องของอนาคต แต่ตอนนี้พี่ไม่ใช่สามีของฝน อย่ามาทำอย่างนี้เด็ดขาดรู้ไว้ด้วย”

“จริงสินะ คนอย่างเธอถูกคุณย่าล้างสมองให้เป็นผู้หญิงหัวโบราณ คงไม่ชินกับเรื่องอย่างนี้ ฉันชักเริ่มจะสนุกซะแล้วสิ”

“สนุกกับผีน่ะสิ ถ้าไม่ปล่อยฝนฟ้องคุณหญิงแน่”

“เอาเลย! ฟ้องเลย! ฉันอยากรู้เหมือนกันว่าเธอจะกล้าฟ้องไหม ฟ้องว่าเธอจับไอ้นี่ฉันงั้นเหรอ กล้าไหมล่ะ” กันติทัตกล่าวอย่างมั่นใจ ทำหน้ากวน ๆ ให้เธอเจ็บใจเล่น

“พี่ทัต! มันจะมากไปแล้วนะ ถ้าอย่างนั้นฝนจะบอกแฟนพี่ ว่าพี่ทำอะไรกับฝนบ้าง อยากจะรู้เหมือนกันว่าเธอจะมองพี่ยังไง” ตอนนี้เป็นปลายฝนที่สามารถยิ้มเยาะได้

กันติทัตรีบปล่อยมือเธอให้เป็นอิสระ เพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะเอาความไปฟ้องแฟนสาว ถ้าเป็นอย่างนั้นมีหวังเขาโดนด่าจนหูชาแน่ ดีไม่ดีเธออาจจะงอนก็เป็นได้ เขารู้ดีว่าหากอลิชางอนแล้วกว่าจะง้อได้ต้องใช้เวลานานมาก

เมื่อได้รับอิสระแล้วปลายฝนก็รีบวิ่งหนีไป ก่อนที่จะโดนแกล้งซ้ำอีกครั้ง เมื่ออยู่ในระยะปลอดภัยแล้วเจ้าหล่อนก็หยุดแล้วเดินช้า ๆ อย่างรู้สึกโล่งใจ ยกมือขึ้นมามองทั้งที่ใบหน้ายังคงขึ้นสีแดงระเรื่อ

“อีตาบ้า! ไม่รู้สึกอายบ้างเลยหรือไง”

บ่นแล้วก็หันกลับไปมอง พบว่ากันติทัตกำลังคุยโทรศัพท์กับใครบางคน เห็นรอยยิ้มบนใบหน้าหล่อนั่นก็พอจะเดาออก ว่าปลายสายคงไม่ใช่ใครที่ไหน คงเป็นอลิชาแฟนสาวสุดที่รักอย่างแน่นอน ส่วนเธอคงเป็นได้แค่ของเล่นคั่นเวลาสำหรับเขาสินะ ปลายฝนคิดในใจอย่างไร้ซึ่งความหวัง