16. สัญญาจ้างงาน

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : สัญญาจ้างงาน

--------------------------------------------------------------------------

ภายในคฤหาสน์หลังนี้ยังมีเรื่องอีกมากมายที่สองสาวต้องค่อย ๆ เรียนรู้ และใช้เวลาทำความเข้าใจกับมัน ทั้งเรื่องที่เกี่ยวกับชายทั้งสี่ และความลับของเกาะแห่งนี้...

หัวหน้าแม่บ้านปล่อยให้พวกเธอได้ใช้เวลาส่วนตัวในการเดินดูรอบ ๆ คฤหาสน์ โดยมีสาวใช้สองคนคอยเดินตามอยู่ไม่ห่าง เพื่อให้ง่ายต่อการเรียกใช้ และเพื่อไม่ให้พวกเธอเดินออกไปนอกเขตพื้นที่ที่กำหนด...

“ที่นี่เป็นเกาะสินะ” เลย์อิพูดย้ำเตือนถึงสิ่งที่เธอรู้มา

“คุณแม่บ้านพูดแบบนั้น ก็น่าจะเป็นอย่างนั้นแหละ”

“เราเชื่อเธอได้ใช่ไหม”

“ถ้าไม่เชื่อที่เธอบอก…ก็เชื่อสายตาตัวเองเถอะ” โมอาใช้สายตาของเธอ ชี้ไปทางด้านหน้าที่เป็นทะเลกว้างสุดลูกหูลูกตา

“ถ้าเราจะหนี ก็คงมีวิธีเดียว คือต้องว่ายน้ำหนี…”

“แกว่ายน้ำเป็นด้วยเหรอ?”

“...” เลย์อิส่ายหัวตอบคำถามของเพื่อนรักสีหน้าสิ้นหวัง

“ทำแบบนั้นเราคงได้ไปตายอยู่กลางทะเลกันแน่ หรือไม่ก็จมตั้งแต่ยังไปไม่ถึงกลางทะเลด้วยซ้ำ” โมอาเองก็ว่ายน้ำไม่เป็นเช่นกัน ทางหนีเดียวที่พอจะนึกออก จึงเป็นการเสี่ยงตายมากกว่าการลอดชีวิต

“นั่นสิ...เฮ้อ” สองสาวมองทอดสายตาออกไปที่กลางทะเลกว้างใหญ่ และได้แต่คิดว่าการหนีนั้นคือการฆ่าตัวตายชัด ๆ

“หาทางหนีกันอยู่เหรอ?” เสียงเปอร์ดังขึ้นด้านหลังสองสาว เวลานี้เสือทั้งสามตัวออกไปจัดการความเรียบร้อยของงาน ที่จะจัดขึ้นในคืนวันพรุ่งนี้ จะมีก็แต่นายท่านน้อยที่อยู่ประจำที่คฤหาสน์เวลาที่พี่ ๆ ไม่อยู่บ้าน

“ปะเปล่านะคะ พวกเราก็แค่...” โมอารีบพูดปฏิเสธ

“จะคิดหนีก็ไม่แปลกหรอก ที่นี่ดูน่ากลัวใช่ไหมล่ะ?”

“...”

“เป็นไงบ้าง หายดีแล้วใช่ไหม?” คนใจดีถามถึงอาการของสองสาว และลากสายตาอบอุ่นมาจ้องมองเลย์อิเพื่อรอคำตอบจากคนพูดน้อย

“...ค่ะ” เลย์อิตอบคำถามไปตามที่ร่างกายของเธอรู้สึก ความเจ็บปวดที่ว่าเธอไม่ได้สัมผัสถึงมันตั้งแต่ช่วงเช้าของวันนี้ อาจจะเพราะได้ยาวิเศษจากคุณหมอที่ฉีดเข้าร่างกายในคืนวันนั้น

“ตรงนั้นก็หายเจ็บแล้วเหรอ?”

“...”

คำถามที่ตรงไปตรงมา ไม่อ้อมค้อมของเปอร์ทำคนขี้อายไม่รู้จะตอบว่าอะไร “...ช่างเถอะ หายก็ดีแล้วล่ะ พรุ่งนี้เลย์อิต้องไปออกงานกับฉันรู้แล้วใช่ไหม”

“...” เธอพยักหน้าเบา ๆ ตอบกลับ

“หลับตาซิ๊ ฉันมีอะไรจะให้”

“...” เลย์อิทำตามที่เปอร์บอกโดยไม่ตั้งคำถามใด ๆ แม้ลึก ๆ จะแอบสงสัยว่าเขาสั่งให้ทำแบบนั้นทำไม

ใบหน้าหล่อแสนอบอุ่นโน้มลงมาจ้องมองความสวยหวานของเด็กสาวใกล้ ๆ ขนตาหนาเป็นแพที่ทำให้ดวงตาคู่สวยของเธอดูหวานมีเสน่ห์น่าหลงใหล ปากนิดจมูกหน่อยที่เข้ากันกับโครงหน้าเล็ก ๆ ของเธอ

ฟอด~

“..!”

ภาพแรกที่เธอเห็นในทันทีที่ลืมตา คือรอยยิ้มของคนตรงหน้า ที่ยิ้มให้เธอก่อนจะเดินจากเธอไปเฉย ๆ ไม่พูดไม่จาหรืออธิบายอะไรถึงการกระทำเมื่อครู่นี้ เพราะสิ่งที่เขาต้องการมอบให้กับเธอ เขาได้ให้เธอไปเรียบร้อยแล้ว...

ทว่าคนที่ดูจะเขินอายกว่าสาวสวยที่ถูกขโมยหอมนั้น กลับเป็นโมอา คนที่เห็นภาพนั้นเต็มสองตา “นั่นแน่…”

“นั่นแน่อะไร?”

“^^”

“หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ เวลาแบบนี้ยังจะติดเล่นได้อยู่อีก” เลย์อิดุเพื่อนของเธอ ที่เป็นคนติดเล่นติดตลกไม่รู้เวล่ำเวลา

“ก็แล้วจะให้ฉันร้องไห้ฟูมฟายหรือไง ทำแบบนั้นไปก็ไม่ได้กลับบ้านอยู่ดี แล้วอีกอย่าง...”

“อะไร?” เลย์อิถามต่อเมื่อเห็นโมอาเงียบไป

“ความฝันที่จะได้เป็นศิลปินของเรา มันก็ยังไม่จบลงสักหน่อย...”

“แกหมายความว่าไง”

“จำที่ผู้ชายคนนั้นพูดบอกเราได้ไหม ที่เขาบอกว่าเขาเป็นเจ้าของค่ายเพลงที่เกาหลี ถ้าเราจบงานจากที่นี่เขาจะส่งตัวเราไปเป็นเด็กฝึกที่นั่น...” โมอาจำข้อเสนอของอาร์เจที่ยื่นให้กับเธอได้ดี และจำได้ว่าเธอจะได้เงินเดือนเท่าไหร่ในการดำลงตำแหน่งนี้

“เรื่องโกหกอีกหรือเปล่า ฉันไม่อยากเชื่ออะไรใครง่าย ๆ อีกแล้ว”

“ไม่รู้สิ แต่ถ้าเป็นความจริงล่ะ...เราสองคนสู้มาถึงขนาดนี้แล้ว จะไม่ลองสู้ดูอีกหน่อยเหรอ?”

“...”

เลย์อิเงียบและคิดตามที่โมอาพูด หากว่าเรื่องนั้นที่พวกเธอได้ยินคือเรื่องจริงความฝันที่จะได้เป็นศิลปินก็ยังไม่ดับวูบลงซะทีเดียว แม้จะเป็นเส้นทางที่ไม่ถูกต้องเท่าไหร่ แต่เพียงแค่คิดว่าเธอสูญเสียอะไรไปบ้างกว่าจะมาถึงจุดนี้ แค่นั้นก็ทำให้พวกเธอสองคนลังเล และอยากจะลองสู้ดูอีกสักครั้ง

“แล้วเราจะรู้ได้ยังไง ว่าเขาเป็นเจ้าของค่ายเพลงจริง ๆ”

“ก็ต้องสืบสิ”

“สืบจากไหน?”

“สืบจากคนที่อยู่ใกล้ตัวพวกเขาไง...คนที่เราพอจะเชื่อถือได้มากที่สุด” โมอาทำหน้าเจ้าเล่ห์อย่างมีความหวัง เธอคิดเอาตัวลอดจากคนน่ากลัวด้วยการอยู่ร่วมกันกับเขาเพื่อหวังซึ่งประโยชน์บางอย่าง

เพราะหากไม่มีทางให้หนีไปจากที่นี่ การปรับตัวก็เป็นสิ่งที่พวกเธอควรทำ และรอเวลาจนกว่าจะถึงวันที่เธอหมดหน้าที่จากที่แห่งนี้ เพื่อให้เขาตอบแทนในสิ่งที่เธอสองคนต้องการ นั่นคือความฝันที่จะได้เป็นศิลปิน…

“งั้นเราต้องสืบจาก…หัวหน้าแม่บ้าน”

“ใช่ ฉันว่าเธอน่าจะรู้เรื่องเกี่ยวกับที่นี่เยอะ”

ช่วงเช้าของวันรุ่งขึ้น…

วันนี้สองสาวตื่นขึ้นมาแต่งตัวสวยเตรียมพร้อมรับกับการเริ่มทำงานวันแรก ซึ่งในช่วงเช้าจนถึงช่วงบ่ายของวัน หนุ่ม ๆ ก็ยังให้เวลาพวกเธอได้พักผ่อนฟรีสไตล์ ก่อนที่จะเริ่มงานสำคัญในช่วงเย็นอย่างจริงจัง…

“งั้นเรายังมีเวลาพักจนถึงบ่ายใช่ไหมคะคุณแม่บ้าน?” โมอาถามกับหัวหน้าแม่บ้านที่เป็นคนมาแจ้งข่าวนี้กับพวกเธอ ในระหว่างที่สองสาวนั่งทานมื้อเช้าด้วยกันที่ห้องทานข้าวเล็กอย่างเป็นส่วนตัว เหมือนกับในเมื่อวานนี้

“ใช่ค่ะ แล้วอีกเรื่องที่ฉันต้องแจ้งให้กับพวกคุณทราบ คือกำหนดการทำงาน และค่าจ้างที่จะได้รับ”

“กำหนดการทำงานเหรอคะ กี่วัน กี่เดือนคะ?” โมอาวางช้อนที่จะตักอาหารเข้าปาก และรีบเอ่ยถามถึงรายละเอียดของสิ่งที่ต้องการรู้

“สัญญาจ้างงานคือหกเดือนค่ะ…”

“หกเดือน เฮ้อ ทำไมไม่เป็นสามเดือนนะ” โมอาพูดตัดพ้อ เพราะเธอต้องอาศัยอยู่ที่แห่งนี้นานกว่าที่คิดและคาดหวังไว้

“นั่นสิ ตั้งหกเดือน…” เลย์อิก็เศร้าไม่ต่างกัน สองสาวฟังเรื่องนั้นแล้วก็พลอยไม่มีอารมณ์ตักข้าวเข้าปาก เพราะเวลาหกเดือนมันยาวนานเสมือนหกปีสำหรับความคิดพวกเธอ

“…ส่วนเรื่องค่าจ้าง เนื่องจากพวกคุณสองคนต้องดูแลนายท่านพร้อมกันถึงสองคน ค่าจ้างจึงถูกเพิ่มให้เป็นสองเท่า นั่นคือเดือนละหนึ่งล้านสองแสนบาท จากเดิมที่จะได้เพียงแค่หกแสน…”

“ห๊ะ! ทะ…เท่าไหร่นะคะ” เสียงโมอาคนเก่าเจ้าเดิม ตะโกนถามหัวหน้าแม่บ้านด้วยความตกใจกับเงินค่าจ้างที่ได้รับ

“หนึ่งล้านสองแสนบาทค่ะ”

“ล้านสอง!” เลย์อิหลุดปากตะโกนออกมา เมื่อได้ยินว่าค่าตัวของเธอสูงถึงหนึ่งล้านสองแสนต่อเดือน

“นอกจากเงินเดือนแล้ว ยังจะมีเงินพิเศษเพิ่มเติมให้ในการออกงานแต่ละครั้งกับนายท่านอีกด้วยนะคะ และทุกต้นเดือนจะได้รับเป็นเงินสดสกุลเงินบาท ซึ่งฉันจะเป็นคนจัดการเรื่องนั้นให้พวกคุณเอง แล้วก็…ภายในห้องแต่งตัวของห้องนอน จะมีตู้เซฟสำหรับเก็บของมีค่าอยู่ สามารถนำเงินหรือของมีค่าอื่น ๆ ที่ได้รับจากนายท่านไปเก็บไว้ในนั้นได้นะคะ…”

ทั้งสาวพูดมากและสาวพูดน้อย ต่างก็เงียบฟังสิ่งที่หัวหน้าแม่บ้านพูดแจ้งจนจบ โดยไม่เอ่ยถามหรือพูดขัดจังหวะใด ๆ เพราะเรื่องที่เธอกำลังเล่าให้ฟังนั้นน่าสนใจมาก มากจนทำสองสาวจิตหลุด…

“นี่เป็นกุญแจตู้เซฟของคุณเลย์อิค่ะ และนี่ของคุณโมอา ส่วนเงินเดือนก้อนแรก ฉันนำไปใส่ไว้ให้ในตู้เรียบร้อยแล้ว…” เธอแจ้งข่าวการทำงานจบ ก็ยื่นกุญแจที่เป็นของส่วนตัวให้กับสองสาวเก็บไว้ดูแล

“มะ…หมายถึงว่า ตอนนี้หนูได้เงินค่าทำงานแล้วเหรอคะ”

“ใช่ค่ะ เป็นเงินที่นายท่านจ่ายให้ล่วงหน้าก่อนเริ่มงานตอนนี้เงินนั้นเป็นของพวกคุณแล้ว…”

“งั้นถ้า…ถ้ากินข้าวเช้าเสร็จแล้ว หนูขอไปดูได้ไหมคะ”

“ตามสบายค่ะ” เธอยิ้มเล็ก ๆ พร้อมกับโค้งหัวตอบรับคำของโมอา ก่อนจะเดินออกจากห้องทานข้าวไป และให้สองสาวได้ทานมื้อเช้ากันอย่างเป็นส่วนตัว เพราะคิดว่าพวกเธอคงมีเรื่องให้ต้องพูดคุยและปรึกษากัน

ทว่าเวลานี้พวกเธอกลับกินข้าวไม่ลง เพราะรู้สึกอยากเห็นเงินล้านที่เป็นค่าจ้างของพวกเธอ “เลย์ แกอิ่มข้าวหรือยัง”

“ฉันอิ่มนานแล้ว” เธอพูดตอบไปแบบนั้นทั้งที่เพิ่งตักข้าวเข้าปากไปได้เพียงคำเดียว

“งั้นเรา…”

“ไป!” เลย์อิพูดตอบรับเสียงดังตั้งแต่เพื่อนของเธอยังพูดชวนไม่ทันจบประโยค แต่เพราะสองสาวมีความคิดที่ตรงกันจึงรู้ทันกันอยู่ตลอด

“ไปเถอะ” โมอาและเลย์อิปล่อยทิ้งช้อนกับส้อม และจูงมือกันวิ่งกลับไปที่ห้องนอนของพวกเธอ เพื่อไปดูให้เห็นกับตาว่ามีสิ่งนั้นอยู่จริง ๆ

ห้องนอนสองสาว…

เมื่อสองสาวเดินเข้ามาในห้องแต่งตัวภายในห้องนอน ก็เห็นว่ามีบางอย่างถูกเพิ่มเติมเข้ามา บางอย่างนั้นทำมุมปากของสองสาวยกขึ้นเล็ก ๆ อย่างไม่รู้ตัว เพราะเบื้องหน้าตอนนี้คือตู้เซฟ ตู้ที่คาดว่าน่าจะมีเงินค่าจ้างหนึ่งล้านสองแสนบาทอยู่ในนั้น

“เปิดดูพร้อมกันดีไหม?”

“เอาสิ…” เลย์อิพูดตอบโมอาไปอย่างเห็นด้วย

เวลานี้พวกเธอประจำอยู่หน้าตู้เซฟของตัวเอง และค่อย ๆ ไขเปิดพร้อมกัน ซึ่งเมื่อประตูตู้เซฟสองบานเปิดออก เด็กสาวก็ต้องกลืนน้ำลายอึกใหญ่เมื่อเห็นว่าด้านในมีเงินสดวางอยู่ในนั้นหลายปึก

“โมอา แกเห็นหรือเปล่า”

“ฉันเห็นแล้ว เงินทั้งนั้นเลย” สองสาวตะลึงกับสิ่งที่พวกเธอได้รับ ดูเหมือนว่าสวรรค์กำลังตบหัวพวกเธอด้วยเรื่องเลวร้าย แต่ก็ลูบหลังปลอบใจพวกเธอด้วยเงินก้อนโตที่ชีวิตนี้ไม่เคยได้มี “นะ…นี่เงินของพวกเราจริง ๆ เหรอเนี่ย”

“ถ้าได้แบบนี้ทุกเดือน หกเดือนก็เป็นเงิน จะ..เจ็ดล้านสองแสน” เลย์อิคิดคำนวณเงินที่พวกเธอจะได้รับตลอดหกเดือน ซึ่งนั่นยิ่งทำให้พวกเธอรู้สึกร้อน ๆ หนาว ๆ เพราะตั้งตัวรับไม่ทันกับจำนวณเงินมากมายเช่นนี้

“บ้าไปแล้ว เงินเยอะขนาดนั้นคงซื้อบ้านหลังใหญ่ให้แม่ได้เลย” โมอาพูดด้วยใบหน้าเหม่อลอยที่เหมือนจะอมยิ้มอยู่ตลอดเวลา สองสาวทั้งอยากจะร้องไห้และดีใจในเวลาเดียวกัน แต่การทำแบบนั้นคงดูเหมือนคนเสียสติ ซึ่งตอนนี้พวกเธอกำลังรู้สึกเป็นแบบนั้นอยู่จริง ๆ

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~