17. โยโล่ทาวเวอร์

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : โยโล่ทาวเวอร์

--------------------------------------------------------------------------

ห้องโถงกลางบ้านช่วงเย็น...

เมื่อถึงช่วงเย็น พวกเธอก็มานั่งรอเจ้าของคฤหาสน์ทั้งสี่ด้วยลุคสวยสง่ากว่าทุก ๆ วัน และพวกเขาก็ต้องแปลกใจเมื่อลงมาชั้นล่างแล้วเห็นว่าเด็ก ๆ เริ่มปรับตัวกับงานที่ไม่ได้เต็มใจทำนี้ โดยที่เห็นเด่นชัดเลยคือ ใบหน้าที่ยกยิ้มให้พวกเขา แม้จะดูฝืน ๆ อยู่บ้าง แต่ก็รับรู้ได้ว่าพวกเธอกำลังพยายามเป็นเด็กดีตามคำสั่งของพวกเขา…

“มานั่งรอกันนานหรือยัง?”

“สักพักแล้วค่ะ...เอ่อ ค่ะนายท่าน”

“เมื่อกี้เธอพูดว่าอะไรนะ?” ขุนพลถามถึงคำที่โมอาใช้เรียกเขา

“นายท่านงั้นเหรอ ใครบอกให้เรียกแบบนั้น” อาร์เจถามเพราะได้ยินคำคุ้นหูที่มักจะได้ยินจากลูกน้องภายในบ้าน แต่กลับออกมาจากปากของโมอา

“หนูเห็นว่าคุณแม่บ้านเรียกพวกคุณแบบนั้นค่ะ ก็เลยเรียกตาม...” โมอาพูดตอบด้วยท่าทางที่ไม่ดื้อดึง แถมมีรอยยิ้มให้เห็นบนใบหน้า อาจจะเพราะเรื่องบางอย่างที่เกิดขึ้นกับเธอในก่อนหน้านี้ ทำให้เธออยากจะลองเต็มที่กับงานนี้ดู

“คำเรียกนั้นเป็นของสาวใช้หรือคนงานในคฤหาสน์หลังนี้ ส่วนคำที่โมอากับเลย์อิต้องใช้เรียกพวกเราจริง ๆ คือคำว่าเฮีย ไหนลองพูดซิ๊...” เปอร์พูดแนะนำถึงคำเรียกที่ถูกต้อง ที่เธอทั้งสองคนต้องใช้มันกับพวกเขาในช่วงที่อาศัยอยู่ที่นี่ ซึ่งนั่นเป็นคำเรียกประจำตำแหน่งที่เหมาะสมที่สุด

“ค่ะเฮีย”

“เลย์อิ ลองพูดซิ๊”

“ค่ะ...เฮีย” เธอพูดไปอย่างไม่เต็มเสียงนัก เพราะเป็นคำที่ไม่เคยใช้เรียกใครมาก่อน ก็เลยเขินอายที่จะพูด

“เลย์อิจ๋า” เสียงของฮาร์ทดังขึ้นตั้งแต่เขายังเดินลงมาไม่ถึงบันไดขั้นสุดท้าย แต่เพียงแค่เห็นว่าหวานใจของเขาอยู่ไม่ไกล ก็ทำให้อารมณ์ดีจนอยากรีบวิ่งเข้ามากอดและหอมฟัดเธอ

หมับ! ฟอด

“ชื่นใจจัง ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง เลย์อิของฉันพร้อมทำงานแล้ว แต่งตัวน่ารักซะด้วย…” เขาลากสายตาหื่นมองสาวสวยตั้งแต่หัวจรดเท้า

เพราะตอนนี้เธออยู่ในชุดสวยที่เข้ากันกับเธอมาก ๆ แถมทรงผมลอนมาม่านี้ก็ยังทำให้เธอดูน่ารักบริสุทธิ์ยิ่งขึ้น น่าถนุถนอมจนคนหื่นไม่กล้าจับร่างของเธอหนักมือ เพราะกลัวว่าเขาจะเผลอทำเธอเจ็บ

“เราจะออกไปข้างนอกคฤหาสน์กันใช่ไหมคะ?”

“ใช่ วันนี้เรามีงานสำคัญ เพราะฉะนั้นพวกเธอห้ามทำให้เราเสียงาน ห้ามงอแง ออกไปนอกบ้านต้องเป็นเด็กดีเข้าใจหรือเปล่า?” อาร์เจถามกับคนสวยของเขา

“เข้าใจค่ะเฮีย” โมอาตอบรับเสียงใสจนทั้งสี่หนุ่มหันมองหน้ากันด้วยความประหลาดใจ

“…” (เก็บทรงหน่อยโม) เลย์อิพยายามส่งสายตา เพื่อบอกกับเพื่อนรักของเธอให้ลดรอยยิ้มที่แสดงออกนั่นลงอีกนิด เพราะมันดูสดใสจนเกินงาม

“ไปกันเถอะ เดี๋ยวจะเย็นไปกว่านี้...”

ขุนพลพูดก่อนจะเดินนำทุกคนไปขึ้นรถลีมูซีนคันหรู ที่จอดรออยู่ด้านหน้าประตูทางเข้าคฤหาสน์ และรถคันนี้จะนำพวกเขาไปยังใจกลางเกาะที่เป็นพื้นที่ศิวิไลซ์ที่สุดบนเกาะแห่งนี้ ระยะเวลาในการเดินทางจากคฤหาสน์ไปที่โยโล่ทาวเวอร์เพียงแค่ยี่สิบนาทีเท่านั้น

@โยโล่ทาวเวอร์

เมื่อเดินทางมาถึงที่งาน ทุกคนที่นี่ไม่เพียงแค่ต้อนรับผู้มากอำนาจทั้งสี่เป็นอย่างดี แต่สองสาวที่มีตำแหน่งเป็นผู้หญิงของพวกเขา ก็ถูกต้อนรับดีไม่ต่างกัน ราวกับพวกเธอคือเจ้าหญิงของเกาะแห่งนี้...

ความสวยงามอลังการของที่นี่ทำสองสาวตื่นตาตื่นใจเป็นอย่างมาก เพราะนอกจากคฤหาสน์ที่ดูหรูหราแล้ว ทุกที่ทั่วเกาะแห่งนี้ยังดูหรูหราไม่ต่างกัน พื้นถนนที่ดูสะอาดตา สวนหย่อมและต้นไม้ที่ได้รับการดูแลตกแต่งเป็นอย่างดีตลอดถนนริมทาง อีกทั้งผู้คนที่อยู่ในกฎในระเบียบ ราวกับพวกเขาพกความมีวินัยออกมาจากบ้านเสมอ

แถมยังไม่มีสายไฟฟ้าระโยงระยางให้เห็นเหมือนกับใจกลางกรุงเทพ อุณหภูมิที่ยี่สิบสี่องศาเซลเซียสให้ความรู้สึกที่เย็นสบายกำลังดี เกาะแห่งนี้มีบรรยากาศคล้ายคลึงกันกับประเทศเกาหลีในช่วงฤดูใบไม้ร่วงไม่มีผิด และเป็นแบบนี้เกือบตลอดทั้งปี ที่นี่จึงถูกขนานนามว่าเป็นเกาะสวรรค์…

“สวยจัง” เลย์อิหลุดปากพูดออกมา เมื่อมองไปโดยรอบและเห็นกับแสงสีสวยงาม ราวกับเมืองแห่งนี้มีเทศกาลคริสต์มาสตลอดทั้งปี

“ข้างบนสวยกว่านี้อีกนะ ไปเถอะ” มือน้อยของเลย์อิถูกกุมไว้ด้วยมือที่แสนอบอุ่นของเปอร์ ในตอนที่เขาจูงมือพาเธอเดินเข้าลิฟต์แก้วสุดหรู

“กระจกใสจัง” โมอาพูดเสียงสั่นในตอนที่ลิฟต์ใสเลื่อนขึ้นสูงเรื่อย ๆ

“กลัวความสูงเหรอ?”

“ค่ะ ลิฟต์มันใสจนน่ากลัว” เธอพูดตอบขุนพล

หมับ! ร่างเล็กบางถูกช้อนมาโอบไว้ ใบหน้าสวยซบอยู่ที่อกแกร่งของคนตัวสูง ก่อนเจ้าของร่างจะพูดบอกประโยคสั้น ๆ ให้เธอเบาใจ “ใกล้ถึงแล้วล่ะ...”

ติ๊ง!

“Welcome to yolo tower. Invite everyone to admire the tallest tower on Yolo Island. (ยินดีต้อนรับสู่โยโล่ทาวเวอร์ เราขอเชิญคุณมาชื่นชมหอคอยที่สูงที่สุดบนเกาะโยโล่) ”

เสียงต้อนรับอัตโนมัติดังขึ้นในทันทีที่ลิฟต์ค่อย ๆ เปิดออกบนชั้นที่สูงที่สุดของหอคอย ความสวยงามสามร้อยหกสิบองศาของที่นี่ ดูน่าหลงใหลเสมอ แม้จะเป็นการขึ้นมาชมความสวยงามเป็นครั้งที่ร้อย และทุกครั้งก็ต้องพูดคำเดิมซ้ำ ๆ คือที่นี่งดงามมากจริง ๆ

“ไฮ มิสเตอร์จาง” ฮาร์ททักทายแขกคนสำคัญด้วยท่าทางที่เป็นกันเอง

“ไฮ มิสเตอร์ฮาร์ท”

“รอพวกเรานานหรือเปล่าครับมิสเตอร์จาง?” อาร์เจถามแขกคนสำคัญ ที่เป็นนักธุระกิจชาวไทยเชื้อสายจีน

“ไม่เลย ไอเพิ่งขึ้นมาก่อนหน้าพวกยูไม่ถึงห้านาทีด้วยซ้ำ...ที่นี่มันสุดยอดมาก พวกยูนี่เจ๋งสุด ๆ”

“มีที่เจ๋งกว่านี้อีกนะครับ” ขุนพลพูดขึ้น เพราะเขามั่นใจว่ามิสเตอร์จางจะต้องชื่นชอบเกาะแห่งนี้จนอยากจะเป็นส่วนหนึ่งของที่นี่

“ว้าว ไออยากรู้แล้วสิว่าพวกยูเนรมิตอะไรขึ้นบนเกาะนี้บ้าง ฮ่า ๆ” มิสเตอร์จางหัวเราะออกมาอย่างชอบใจและใคร่อยากจะรู้ความลับบนเกาะวิเศษแห่งนี้

เมืองที่ไม่ได้ทำการสนธิสัญญากับประเทศใดเรื่องส่งผู้ร้ายข้ามแดน นั่นจึงทำให้ผู้กระทำผิดที่เป็นตัวการใหญ่ อยากจับจองความหรูหราที่เกาะแห่งนี้ ทั้งหมู่บ้านที่เป็นคฤหาสน์หรูราคาหลายร้อยล้าน เพนท์เฮ้าส์บนยอดตึกสูง แม้แต่การเป็นพลเมืองของเกาะแห่งนี้ก็น่าสนใจด้วยเช่นกัน...

ในระหว่างที่ชายทั้งสี่เจ้าของเกาะ พูดคุยกับแขกคนสำคัญ สองสาวที่นั่งอยู่ตรงกลางระหว่างนายท่านของพวกเธอก็ทำได้แต่นั่งนิ่ง ๆ อยู่เช่นนั้น พวกเธอไม่กล้าแม้แต่จะพูดคุยหรือถามกันถึงสิ่งที่สงสัย เพราะเวลานั้นตำแหน่งที่นั่งไม่เอื้ออำนวย เลยทำได้เพียงนั่งมองตากันปริบ ๆ และพูดคุยกันผ่านสายตาเท่านั้น

“...” โมอาลากสายตาไปชี้ที่จานไก่ทอดตรงหน้าของเลย์อิ เพื่อบอกกับเพื่อนของเธอว่าเมนูนั้นน่าทาน ซึ่งเลย์อิก็พยักหน้าเห็นด้วยอย่างเข้าใจ

“กินสิ”

“คะ?”

“ถ้าอยากกิน ก็กินได้เลย จะส่งซิกกันไปมาทำไม?” อาร์เจที่นั่งมองสองสาวอยู่นาน พอจะอ่านภาษากายของพวกเธอออกว่าทั้งคู่กำลังพูดคุยอะไรกันอยู่ และคิดว่าเด็ก ๆ คงจะเขินอายเมื่ออยู่ต่อหน้าผู้ใหญ่

“เอ่อ...”

“อ้าปาก” เขาพูดบอกสาวสวยเมื่อตักอาหารในจานนั้นมาจ่อรออยู่ที่ปากของเธอ “ฉันไม่เคยตักข้าวป้อนใครนอกจากตัวเอง เพราะงั้นอ้าปากซะ...”

“...ค่ะ” อั้ม

“เป็นไง อร่อยหรือเปล่า?”

“...” โมอาพยักหน้าตอบในตอนที่เคี้ยวอาหารหงุบหงับ และยังไม่ทันที่จะยกน้ำสะอาดขึ้นมาดื่มล้างปาก ชายที่ป้อนของอร่อยให้เธอเมื่อคู่ก็ช่วยเธอทำสิ่งนั้นที่กำลังนึกคิดว่าจะทำ

จ๊วบ~

“อือ”

โมอาเอนตัวหนีจูบแสนดูดดื่มนั้น แต่เหมือนว่ายิ่งหนีอาร์เจจะยิ่งลุกหนัก จนเมื่อรู้ตัวอีกทีร่างของเธอก็ถูกชายอีกคนประคองไว้ เพราะเธอเอนหลังจนแทบจะล้มตัวลงนอนบนตักของเขา

“ขอฉันจูบบ้างสิ” ขุนพลพูดจบก็ฉวยจูบจากสาวสวยต่อจากอาร์เจทันควัน โดยไม่เว้นจังหวะให้โมอาตอบรับหรือแม้แต่พูดปฏิเสธ ซึ่งตอนนี้เธอไม่สามารถหนีจูบของเขาไปไหนได้เลย เพราะอยู่ในอ้อมกอดของขุนพล

จ๊วบ~

“อือ กินอะไรเข้าไป อร่อยดีนะ”

“...” โมอาทำตาปริบ ๆ ในใจก็อยากที่จะตะโกนด่าออกมาด้วยความไม่พอใจ ที่พวกเขากล้าทำเรื่องน่าอายแบบนี้ต่อหน้าคนอื่น แต่เธอก็ไม่มีความกล้าพอ และรู้ว่าการกระทำแบบนั้นเป็นเรื่องสิ้นคิดที่สุด ราวกับลนหาที่ตาย

“แค่โดนจูบ ถึงกับช็อคไปเลยเหรอ?”

“คะ?”

“...” ขุนพลยกยิ้มให้คนตัวเล็กที่ดูจะยังเคอะเขินกับเรื่องอย่างว่าแม้เพียงจูบ โดยไม่รู้ว่าที่เธอเงียบไป เป็นเพราะกำลังแอบด่าพวกเขาอยู่ในใจ

โมอารีบเด้งตัวกลับขึ้นมานั่งหลังตรง หลังจากที่นายท่านทั้งสองคนช่วยเธอล้างโพรงปากจนสะอาด แทบไม่ต้องดื่มน้ำตาม...

“กินอีกไหมเดี๋ยวฉันป้อน”

“ไม่เอาแล้วค่ะ” โมอารีบปฏิเสธความใจดีของอาร์เจ เพราะกลัวว่าเธอจะเจอกับเหตุการณ์น่าอึดอัดเหมือนเมื่อครู่นี้อีก

คนสวยเหลือบตาขึ้นมองไปยังโซฟาฝั่งตรงข้าม และเห็นว่ามีสายตาคู่หนึ่งจ้องมองเธออยู่ด้วยความรู้สึกแปลก ๆ ก่อนที่โมอาจะถลึงตาโตใส่เพื่อนรักของเธอที่นั่งยิ้มเล็ก ๆ มุมปาก ราวกับว่าเลย์อิกำลังจะจี้จุดเรื่องน่าอายเมื่อครู่ที่เกิดขึ้นกับเธอ

“ว่าแต่สองสาวนี้เด็กใหม่เหรอครับ?”

“ใช่ครับ พวกเธอเพิ่งจะเริ่มงานวันนี้วันแรก” ฮาร์ทตอบกลับคำถามของมิสเตอร์จาง ส่วนมือก็โอบอยู่ที่เอวคอดบางของแมวน้อยไม่ปล่อยเพื่อแสดงถึงความเป็นเจ้าของ

“ว่าแต่...เด็ก ๆ ควบสองเลยเหรอครับ?”

“ครับ พวกเราอยากลองเปลี่ยนเป็นความสัมพันธ์แบบอื่นดูบ้าง แบ่งกันใช้แบบนี้มันก็ตื่นเต้นไปอีกแบบ...” ขุนพลพูดตอบถึงความรู้สึกของเขาต่อความสัมพันธ์สามคนที่เป็นอยู่ตอนนี้

“ถ้าสนใจจะส่งต่อเด็ก ๆ สองคนนี้บอกได้นะครับ ผมเองก็อยากจะลองมีความสัมพันธ์แบบสามคนดูเหมือนกัน ฮ่า ๆ” มิสเตอร์จางแสดงท่าทางว่าสนใจสองสาว และแสดงตนว่าพร้อมรับดูแลพวกเธอต่อ หากว่าพวกเขาเบื่อเด็กสาวทั้งสองแล้ว

ซึ่งคำพูดของมิสเตอร์จางทำโมอาและเลย์อิถึงกับเงยหน้าขึ้นมองกัน ด้วยใบหน้าและแววตาที่มีแต่ความเศร้าใจ เพราะพวกเธอกำลังคิดเหมือนกันว่า ถ้าหากพวกเขาส่งต่อเธอไปให้ชายแปลกหน้าคนนี้ พวกเธอคงตั้งรับกับการเปลี่ยนแปลงนั้นไม่ทัน แต่ยังไม่ทันคิดไปไกล อาร์เจก็พูดดับฝันมิสเตอร์จางซะก่อน…

“คงยังครับมิสเตอร์จาง เรายังถูกใจพวกเธออยู่...คงอีกนานเลยกว่าจะเบื่อ” อาร์เจพูดปฏิเสธด้วยรอยยิ้มเล็ก ๆ ก่อนจะลากสายตามาหยุดโฟกัสใบหน้าสวยของโมอา ที่นั่งอยู่ตรงกลางระหว่างเขาและขุนพล

“ว่าแต่เด็ก ๆ สองคนที่ผมจัดมาให้นี่ไม่ถูกใจเหรอครับ?” ฮาร์ทถามมิสเตอร์จางกลับ ถึงบริการสาวสวยที่เขาเสิร์ฟมาให้ถึงที่ ซึ่งทั้งสองสาวสวยที่นั่งประกบข้างมิสเตอร์จางอยู่ตอนนี้ พวกเธอดูจะเป็นงานกว่าโมอาและเลย์อิ แต่กลับไร้เสน่ห์ต่างจากสองสาว

“พวกเธอดูจะรู้งานเกินไปน่ะครับ ผู้ชายอย่างเรา ๆ ก็อยากจะลองสาวบริสุทธิ์ใสซื่อกันทั้งนั้น จริงไหมล่ะครับ?”

“มิสเตอร์จางนี่ชอบของหายากเหมือนกันเลยนะครับ” เปอร์พูดอย่างเห็นด้วยกับคำของมิสเตอร์จาง ที่ว่าสาวแรกแย้มนั้นน่าสนใจกว่าสาวยั่วมืออาชีพที่สามารถหาเจอได้ทั่วไป

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~