15. ซ้อมเริ่มงาน

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : ซ้อมเริ่มงาน

--------------------------------------------------------------------------

เช้าวันรุ่งขึ้น...

ภายในห้องของสองสาวช่วงใกล้เจ็ดโมง เริ่มได้ยินเสียงคนเปิดประตูเข้าออกห้องนอนของพวกเธอ และนั่นก็ทำให้สองสาวสะดุ้งตื่นขึ้นเมื่อถึงเวลา และเจ้าของเสียงที่ทักทายพวกเธอในยามเช้าวันนี้ ก็เป็นหัวหน้าแม่บ้านคนเดิม เธอมาปลุกเด็ก ๆ ในลุกสวยสะอาดตาเหมือนกับทุกวัน…

“เช้านี้อาการเป็นยังไงกันบ้างคะ ดีขึ้นหรือยัง?” เธอพูดถามกับเลย์อิที่ดันตัวขึ้นนั่งบนเตียงนอนก่อนโมอา

“เอ่อ...รู้สึกดีขึ้นกว่าเมื่อวานแล้วค่ะ” เธอขยับตัวไปมาก่อนจะพูดตอบไปเช่นนั้น

“งั้นวันนี้ ฉันจะพาคุณสองคนเดินดูห้องต่าง ๆ ภายในคฤหาสน์ รวมถึงรอบนอกคฤหาสน์นี้ด้วย เวลาที่นายท่านเรียกให้ไปหา พวกคุณสองคนจะได้จำได้ว่าห้องโถงกลางบ้านอยู่ตรงไหน ห้องนั่งเล่นเล็ก หรือห้องนั่งเล่นใหญ่อยู่ที่ไหน เพราะพรุ่งนี้จะเป็นวันเริ่มงานจริง ๆ วันแรก...”

“ฮะ! พรุ่งนี้แล้วเหรอคะ ไหนบอกว่าให้พักสองสามวันไง” โมอาพูด

“คือ...พรุ่งนี้นายท่านทั้งสี่คนต้องไปร่วมงานปาร์ตี้ต้อนรับลูกค้าวีวีไอพีที่โยโล่ทาวเวอร์กลางเกาะ พวกคุณสองคนต้องเดินทางไปร่วมงานที่นั่นด้วยน่ะค่ะ”

ทุกครั้งที่มีกลุ่มลูกค้าวีวีไอพีเดินทางมาเที่ยวที่เกาะ สี่หนุ่มก็มักจะทำการต้อนรับแขกเป็นอย่างดี เพื่อให้ธุรกิจงานของพวกเขาราบลื่นไม่มีติดขัด ซึ่งครั้งนี้ก็ด้วยเช่นกัน และแน่นอนว่าสองสาวเองก็ต้องออกงานเคียงข้างพวกเขา ในฐานะผู้หญิงประดับบารมีของมาเฟียเจ้าของเกาะ…

“โย โยละ โยอะไรนะคะ?” โมอาถามถึงคำที่เธอได้ยินไม่ชัด

“โยโล่ทาวเวอร์ค่ะ เป็นหอคอยที่ตั้งอยู่กลางเกาะ สถานที่ท่องเที่ยวชื่อดังของที่นี่”

“โยโล่ทาวเวอร์” เธอพูดทวนคำของหัวหน้าแม่บ้าน ก่อนจะสะกิดใจถึงเรื่องที่เธอสงสัยตั้งแต่เมื่อวาน แต่ยังไม่ได้ถามออกไป

“อ้อจริงด้วย ลืมถามไปเลย ทำไมถึงเอาแต่พูดว่าเกาะล่ะคะ ที่นี่เป็นเกาะเหรอคะ?” เธอพยายามนึกว่าเกาหลีมีเกาะน้อยใหญ่ที่ไหนบ้าง แต่ก็นึกได้เพียงแค่เกาะเชจู ซึ่งเธอเองก็ไม่เคยไปที่นั่นเช่นกัน แต่คิดว่าตอนนี้พวกเธอสองคนคงอยู่ที่เกาะเชจู

“ใช่ค่ะ ที่นี่เป็นเกาะ”

“อ๋อ งั้นคงเป็นเกาะเชจูสินะ…เคยได้ยินแต่ว่าที่เกาหลีมีโซลทาวเวอร์ไม่ใช่เหรอคะ แล้วโซลทาวเวอร์นี้มันตั้งอยู่ที่เกาะเชจูหรอกเหรอคะ ไม่ใช่ตั้งอยู่ที่โซลเหรอ?” เด็กขี้สงสัยถามไม่หยุดปาก ส่วนเลย์อิเองก็สงสัยเช่นกันจึงนั่งรอฟังคำตอบตาแป๋ว เพราะถ้าไม่ใช่เพื่อนของเธอเป็นคนถาม เธอเองก็ไม่กล้าจะพูดถามออกไป

“เอ่อ…” คำถามของโมอา ทำให้หัวหน้าแม่บ้านต้องตั้งสติ และคิดให้ดีก่อนจะตอบ เพราะต้องเรียบเรียงคำถามและตอบให้พวกเธอเข้าใจได้โดยง่าย เกี่ยวกับความเข้าใจผิด ๆ ที่เธอได้รับข้อมูลมา

“ใช่ค่ะ เกาหลีมีโซลทาวเวอร์และตั้งอยู่ใจกลางโซล แต่ว่าที่นี่ไม่ใช่เกาหลี และก็ไม่ใช่เกาะเชจูด้วยค่ะ...”

“อะไรนะ! ที่นี่ไม่ใช่เกาหลีเหรอคะ?” นั่นคือความจริงเรื่องใหม่อีกเรื่อง ที่สองสาวพึ่งได้ยินจากหัวหน้าแม่บ้าน

“ใช่ค่ะ ที่นี่คือเกาะโยโล่ เกาะที่ตั้งอยู่ทางไต้ของประเทศไต้หวัน...พวกคุณเข้าใจว่าที่นี่เป็นเกาหลีงั้นเหรอคะ?”

“ใช่ค่ะ พวกหนูถูกหลอกว่าจะพามาเป็นเด็กฝึกในค่ายเพลงที่เกาหลี แต่คนพวกนั้นดันพาหนูมาส่งให้กับผู้ชายสี่คนนี้ เราสองคนเลยต้องมาติดอยู่ที่นี่”

“ไม่มีอะไรจริงเลยสินะ แล้วแบบนี้จะเชื่อคำพูดคนพวกนั้นได้ยังไง ว่าเขาจะปล่อยเราไปจริง ๆ ...” เลย์อิพูดเสียงแผ่วเบาอย่างสิ้นหวัง

“เฮ้อ”

“เฮ้อ”

สองสาวเพื่อนซี้ถอนหายใจออกมาพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย กับเรื่องที่ทำให้พวกเธอตื่นจากอาการง่วงซึมที่เป็นอยู่ก่อนหน้า เพราะข่าวใหม่ที่ได้ยินในช่วงเริ่มต้นของวัน...

วันนี้เป็นวันฝึกซ้อมการทำงานเพื่อให้การเริ่มงานครั้งแรกในวันพรุ่งนี้เป็นการเริ่มงานที่สมบูรณ์แบบที่สุด และช่วงเริ่มแรกของวันพวกเธอก็ต้องลุกออกจากเตียงไปยังห้องทำสปาอย่างที่หัวหน้าแม่บ้านเคยแจ้งไว้

โดยทุก ๆ ขั้นตอนจะมีสาวใช้นำพาพวกเธอไปยังห้องต่าง ๆ ที่จะมีทีมงานมืออาชีพประจำอยู่ตามห้องเพื่อเตรียมพร้อมรับใช้สองสาวเช่นนี้ ตลอดช่วงที่เธออยู่ในตำแหน่งผู้หญิงประดับบารมีของนายท่านทั้งสี่ ซึ่งไม่ใช่เพียงแค่เธอสองคนเท่านั้นที่ได้รับการดูแลดีเช่นนี้

สาวสวยเซ็ตก่อนที่ปฏิบัตหน้าที่ ก็ได้รับการดูแลสุดมีระดับนี้เช่นกัน เรียกว่านี่เป็นตำแหน่งที่สาวสวยคนไหน ๆ ก็หวังที่จะได้รับทำหน้าที่นี้ แต่แน่นอนว่าการคัดเลือกก็ต้องเข้มงวดกว่าสาวใช้ระดับร่าง เพราะต้องเป็นผู้หญิงที่เข้าตาพวกเขาอย่างถึงที่สุดจริง ๆ และมีค่ามากพอให้ชายทั้งสี่ทุ่มเงินซื้อมายืนสวย ๆ เคียงข้างพวกเขา

ซึ่งแน่นอนว่าต้องเกิดเรื่องอิฉจาริษยากันเกิดขึ้นภายในคฤหาสน์หลังนี้ ทั้งการกลั่นแกล้งกันไปมาของสาว ๆ ชิงดีชิงเด่นเพื่อจะเป็นที่ต้องการสูงสุดของนายท่านทั้งสี่ จึงเกิดภาพความรุนแรงของสาวใช้และผู้หญิงของนายท่านให้เห็นอยู่บ่อย ๆ ทั้งการมีปากเสียงหรือแม้กระทั่งตบตีทำร้ายร่างกาย

แต่ทุกความวุ่นวายนั้นก็สงบลงได้ ด้วยคำสั่งจากหัวหน้าแม่บ้าน ที่เป็นคนคอยจัดการความเรียบร้อยทุกอย่าง ซึ่งผู้ที่ทำงานอยู่ที่นี่นาน ๆ จะรู้ดีว่าเธอมีอำนาจสามารถไล่ใครให้ออกก็ได้ หากคนผู้นั้นสร้างความวุ่นวาย หรือทำการเดือดร้อนให้กับผู้อื่น…

หลังจากที่สองสาวแต่งองค์ทรงเครื่องเพื่อพร้อมทานอาหารเช้า ซึ่งอาหารเช้าของพวกเธอวันนี้ถูกจัดอยู่ในห้องทานอาหารเล็กอย่างเป็นส่วนตัว แยกกับนายท่านทั้งสี่ เพื่อที่จะได้ฝึกมารยาทเบื้องต้นบนโต๊ะอาหาร และสิ่งที่พวกเธอควรรู้เพื่อเอาใจชายทั้งสี่ก่อนจะตักอาหารเข้าปากตัวเอง

“อาหารในจาน ไม่ว่าจะเป็นถ้วยหรือจานไหน พวกคุณสองคนต้องตักให้กับนายท่านก่อนเสมอนะคะ...”

“ตักให้ทั้งสี่คนเลยเหรอคะ?” โมอาถาม

“แค่นายท่านที่คุณต้องดูแลค่ะ คุณโมอากับคุณเลย์อิรู้แล้วใช่ไหมคะว่าตัวเองมีหน้าที่ต้องดูแลใคร?”

“หนูต้องคอยดูแลคนหื่นคนนั้นเหรอคะ?” เลย์อิพอรู้ว่าฮาร์ทคือนายท่านที่เธอต้องดูแล เพราะว่าจำสิ่งที่เขาพูดบอกกับเธอได้ เกี่ยวกับคำพูดที่เขาชอบบอกว่าเธอเป็นของเขา

“คนหื่นที่คุณเลย์อิพูดถึง น่าจะหมายถึงคุณฮาร์ท ยังมีอีกคนนึงนะคะ...”

“อีกคน...” เลย์อินึกถึงอีกคน ก่อนจะจำได้ว่าคืนนั้นนอกจากฮาร์ทแล้วยังมีชายอีกคนที่อยู่ร่วมคืนแห่งฝันร้าย “คนใจดีเหรอคะ?” เธอพูดถึงบุคลิกของเขาออกมา

“ใช่ค่ะ คนใจดีคนนั้นคือคุณเปอร์ เป็นนายท่านน้อยของที่นี่”

“ส่วนนายท่านที่หนูต้องดูแล คือสองคนที่เหลือใช่ไหมคะ?” โมอาถามเพื่อให้แน่ใจในหน้าที่ของเธอ

“ใช่ค่ะ คุณอาร์เจผู้ชายหน้านิ่งขรึม ที่ดูเหมือนหงุดหงิดอะไรอยู่ตลอดเวลา พอนึกออกไหมคะ?”

“นึกออกค่ะ...”

“ส่วนคุณขุนพล...”

“หนูจำเขาได้ค่ะ” เธอพูดตัดบทหัวหน้าแม่บ้านเพื่อไม่ให้เธอเสียเวลาอธิบายนาน เพราะจำได้ว่าขุนพลคือชายคนที่เธอนอนหลับไปพร้อมกันกับเขาในคืนแรกที่มาถึงที่คฤหาสน์นี้

“ปกติแล้วนายท่านทั้งสี่จะมีผู้หญิงเป็นของตัวเอง แต่นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาใช้ผู้หญิงร่วมกัน อาจจะวุ่นวายหน่อยและงานก็อาจจะหนักมากกว่าเพราะต้องดูแลนายท่านพร้อมกันถึงสองคน…แต่พอทำงานไปสักพักก็จะเริ่มปรับตัวได้เองค่ะ” เธอพูดในฐานะที่เธอดูแลชายทั้งสี่คนมานานหลายปี ซึ่งมันก็เป็นเรื่องที่ยากมากในช่วงแรก ๆ เพราะยังไม่ชินกับงานแม่บ้านที่ต้องทำ

“งั้นเรามาเริ่มอาหารเช้ากันเลยนะคะ ตักข้าว...”

“ค่ะหัวหน้า” เมื่อรับคำสั่งจากผู้เป็นหัวหน้า สาวใช้ก็เริ่มตักข้าวให้กับสาวสวยทั้งสองคน

พวกเธอเริ่มการเรียนรู้งานต่าง ๆ รวมถึงมารยาท และสิ่งที่ควรปฏิบัติต่อนายท่านทั้งสี่คน เพื่อให้เป็นผู้หญิงประดับบารมีของพวกเขาได้ดีอย่างไม่มีที่ติ และสิ่งต่อมาที่ต้องเรียนรู้หลังจากทานข้าวเช้าเสร็จ คือการทำความเข้าใจ และจดจำพื้นที่ต่าง ๆ ทั้งภายในและภายนอกคฤหาสน์

ภายในคฤหาสน์...

“ห้องนี้คือห้องจัดเลี้ยง ไม่ว่าจะเป็นวันเกิดหรือวันไหนที่อยากจัดปาร์ตี้ก็จะใช้ที่นี่เป็นห้องจัดงาน...”

“ส่วนห้องนี้คือห้องนั่งเล่นเล็ก ที่จะอยู่ติดกับห้องทำงานของคุณเปอร์ และห้องสมุดที่เป็นมุมโปรดของคุณขุนพล ถ้าเดินหานายท่านรอบบ้านแล้วไม่เจอ ลองมาหาที่นี่ดูนะคะ…” เธอแนะนำกับโมอา

“เขาอ่านหนังสือด้วยเหรอคะ”

“ใช่ค่ะ ถึงคุณขุนพลจะมีหน้าตาดุ ๆ แต่ว่านายท่านเป็นผู้ชายที่อบอุ่นมากเลยนะคะ เรียกว่าใจดีรองลงมาจากคุณเปอร์เลยก็ว่าได้…”

“ใจดีเหรอคะ ตรงไหน?” เธอไม่ค่อยเห็นด้วยกับคำที่หัวหน้าแม่บ้านพูดบอกว่าเขาเป็นคนอบอุ่นและยังใจดี เพราะเธอยังไม่เคยได้รับการปฏิบัติเช่นนั้นจากเขา เลยคิดว่าสิ่งที่แม่บ้านพูดบอกไม่เป็นความจริง

ซึ่งคนที่รู้นิสัยของทั้งสี่หนุ่มดีที่สุด นอกจากเป็นตัวของพวกเขาสี่คนแล้ว ก็ยังมีหัวหน้าแม่บ้านที่รู้ดีว่าใครเป็นอย่างไร ชอบหรือไม่ชอบอะไร…

ภายนอกคฤหาสน์....

ด้านนอกคฤหาสน์มีสวนหย่อมอยู่รอบบริเวณ ต้นหญ้าดอกไม้ภายในรั้วแห่งนี้ได้รับการดูแลเอาใจใส่เป็นอย่างดี จากคนสวนมืออาชีพที่จ้างมาดูแลเป็นพิเศษ ทุกสวนหย่อมโดยรอบของคฤหาสน์เนื้อที่มากกว่าสี่สิบไร่ จึงสามารถมองเห็นความสดชื่นสบายตาได้ตั้งแต่ช่วงพระอาทิตย์ขึ้น จนถึงพระอาทิตย์ตก แถมยามค่ำคืนก็ยังเปิดไฟสว่างทั่วพื้นที่รอบคฤหาสน์ จนเหมือนว่าที่สวยงามแห่งนี้ไม่เคยหลับไหล แม้จะเป็นเวลากลางคืนที่ท้องฟ้ามืดสนิท…

“ตรงนี้เป็นบริเวณที่สามารถมองเห็นวิวพระอาทิตย์ตกได้ แถมช่วงเช้าจะเป็นโซนที่บรรยากาศดีที่สุดในคฤหาสน์ แล้วก็ยังเป็นมุมโปรดของคุณเปอร์กับคุณอาร์เจด้วยนะคะ...”

“ตรงนี้สวยจังเลยนะคะ ลมเย็น แถมยังมองเห็นวิวทะเลด้วย” เลย์อิพูดขึ้นหลังจากที่รู้สึกถึงลมเย็น ๆ ที่ประทะใบหน้าสวยของเธอ

“ว่าแต่...ที่นี่อยู่ประเทศไต้หวันใช่ไหมคะ?”

“ใช่” เสียงที่พูดตอบคำถามของโมอา ทำให้รู้ว่านั่นไม่ใช่เสียงของหัวหน้าแม่บ้าน แต่เป็นเสียงของชายผู้เป็นเจ้าของของเธอ “มีอะไรอยากรู้อีกไหม?”

“...ถามได้เหรอคะ”

“ได้สิ แต่ฉันจะตอบเฉพาะที่อยากตอบ” คนหน้านิ่งขรึมเดินหน้าเข้าหาคนตัวเล็กเพื่อรอฟังคำถามจากเธอ ทว่าท่าทางไม่อ่อนโยนของเขาทำโมอาไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง

“ถามมาสิ…”

“ไม่มีอะไรจะถามแล้วค่ะ”

อาร์เจเห็นว่าโมอาเอาแต่ก้มหน้า เขาจึงเบี่ยงความสนใจไปที่สาวอีกคน ที่ยืนอยู่ไม่ไกลกัน “...พี่กินข้าวหรือยังครับ?”

หัวหน้าแม่บ้านเงียบไป เมื่อจู่ ๆ อาร์เจก็หันมาถามเธอต่อหน้าสองสาวด้วยคำพูดที่เป็นกันเองเช่นนั้น “...”

“อะไรกัน เรียกพี่ไม่ได้แล้วเหรอครับ...” อาร์เจจ้องรอคำตอบจากหัวหน้าแม่บ้าน ซึ่งความเงียบก็ตอบแทนคำพูดได้ดีทุกอย่าง ว่าเขาไม่ควรเรียกเธอว่าพี่เหมือนก่อน

“…”

“เฮ้อ…คุณหัวหน้าแม่บ้าน ทานข้าวหรือยังครับ?” อาร์เจพูดด้วยน้ำเสียงประชดประชัน พร้อมกับเรียกเธอตามตำแหน่งหัวหน้าแม่บ้านอันทรงเกียรตินั้น

“ทานเรียบร้อยแล้วค่ะ”

“งั้นฝากดูเด็ก ๆ ด้วยนะครับ พวกผมจะออกไปทำธุระข้างนอกแป๊บนึง”

“ได้ค่ะนายท่าน”

อาร์เจมองหัวหน้าแม่บ้านด้วยความหงุดหงิด หลังจากได้ยินคำพูดที่เธอใช้ตอบรับคำสั่งของเขา “เฮ้อ จริง ๆ เลย...จะเป็นแบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่เนี่ย”

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~