บทที่ 2.1

        ‘ผู้..ที่...ยิ่งใหญ่ที่สุด คือ ผู้ที่ทำตนให้เล็กที่สุด

        ผู้ที่เล็กที่สุด ก็จะกลายเป็นผู้ที่ใหญ่ที่สุด

        ผู้ที่มีเกียรติ คือ ผู้ที่ให้เกียรติผู้อื่น…’

        เสียงเจื้อยแจ้วยานคางของเด็ก ๆ ในชั้นกำลังพากันท่องสุภาษิตจีนซึ่งหนึ่งในกิจวัตรประจำวันที่เด็ก ๆ ต้องทำก่อนเลิกเรียนเพื่อย้ำเตือน และให้เด็กเหล่านั้นได้ซึมซับแง่คิดที่บรรพบุรุษเคยเขียนเอาไว้ให้ชนรุ่นหลังได้ประพฤติปฏิบัติตาม อี้ถิงที่นั่งหน้าชั้นเรียนท่องมันอย่างตั้งใจ เมื่อท่องจบประโยคเสียงกริ๊งเลิกเรียนก็ดังขึ้นพอดี เด็ก ๆ ดีใจรีบเก็บกระเป๋าร่ำลาครูประจำชั้นวิ่งตึงตังออกจากห้องเรียนราวกับดีใจที่ได้เป็นอิสระหลังจากที่ต้องอดทนนั่งเรียนมาหลายชั่วโมง

        หลี่อี้ถิงเองก็เป็นหนึ่งในเด็ก ๆ เหล่านั้น แม้ในคาบเรียนเธอจะตั้งใจเรียนมากเพื่อไม่ให้เงินที่มารดาส่งเสียทุกหยวนเสียเปล่า แต่เมื่อได้เวลาเลิกเรียนเธอก็ไม่รีรอที่จะเก็บของใส่กระเป๋าร่ำลาคุณครูประจำชั้นแล้วก็วิ่งตึกตักออกไปจากห้องเรียนทันที

        ตอนเช้ามารดาจะเดินมาส่งเธอที่โรงเรียนทุกเช้า แต่เมื่อเลิกเรียนเธอต้องเดินกลับบ้านเองเพราะมารดาของเธอต้องทำงานจึงไม่สามารถมารับได้ หลี่อี้ถิงแม้จะเป็นเพียงแค่เด็กเจ็ดขวบยังไม่โตในสายตาผู้ใหญ่ แต่สำหรับเธอที่ต้องปากกัดตีนถีบกับมารดาสองคนแล้ว นับว่าเธอนั้นโตทางความคิดและช่วยเหลือตัวเองได้ดีมากกว่าเด็กในชั้นทั่วไป  เพราะฐานะทางบ้านที่ยากลำบากมาตั้งแต่เกิด อี้ถิงที่เห็นมารดาทำงานอย่างหนักมาตัวคนเดียว ตอนสี่ขวบเธอเคยเห็นมารดาแอบไปร้องไห้เงียบ ๆ คนเดียวในห้องน้ำ

แม้เธอในวัยนั้นจะไม่เข้าใจมากนักว่าเหตุใดมารดาถึงได้หลั่งน้ำตา แต่เมื่อมารดาออกจากห้องน้ำ กลับยิ้มให้เธออย่างอ่อนโยนราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นและเป็นแบบนั้นทุกครั้ง เธอจึงท่องในใจมาตั้งแต่เด็กว่าจะไม่ทำให้มารดาต้องหลั่งน้ำตาเพราะเธอแม้แต่หยดเดียว เธอจึงตั้งใจเรียน เป็นเด็กดีของหม่าม้า เชื่อฟังหม่าม้าทุกคำ เพื่อให้แม่ของเธอได้ยิ้มอย่างมีความสุข และหวังว่าสักวันเธอจะหาเงินเยอะ ๆ มาเลี้ยงดูมารดาเพราะไม่อยากให้มารดาต้องเหนื่อยอีก

        “ว่าไงเจ้าตัวเล็กเลิกเรียนแล้วเหรอ?” พี่ชายตัวใหญ่ในชุดเชฟสีขาวทักทายเด็กสาวเมื่อเห็นเธอเปิดประตูหลังร้านเข้ามา  อี้ถิงโค้งตัวทักทายผู้ใหญ่อย่างมีมารยาทตามที่มารดาพร่ำสอนเสมอ

        “สวัสดีค่ะ”

        “แม่ของเธอทำงานอยู่ข้างใน...จานในอ่างล้างได้เลยนะ” เสียงของน้าหยุนปิงเพื่อนหม่าม้าเอ่ยบอก หลี่อี้ถิงก็พยักหน้าเข้าใจทันที เธอแขวนกระเป๋านักเรียนไว้ที่ล็อคเกอร์ของหม่าม้าก่อนสวมผ้ากันเปื้อนวิ่งจู๊ดไปนั่งล้างจานหลังครัวอย่างขะมักเขม้น  ชะเง้อมองหามารดาเป็นระยะ ๆ

        “เจ้าเด็กนี่ขยันดีเนอะ”

        “อือ ไม่เคยอู้เหมือนนายเลย” หยุนปิงแซวเพื่อนร่วมงานกลับ งานหลังครัววุ่นวายมากเสียงตะหลิวกระทบกระทะดังไม่หยุด ร้านอาหารของเถ้าแก่จางลูกค้าเยอะมาก อี้ถิงเห็นหม่าม้าเดินหัวหมุนเสิร์ฟอาหารก็พลันยิ้มเพียงลำพังเมื่อเห็นคนที่อยากเจอแล้วก็อุ่นใจ

         หลังเลิกเรียนอี้ถิงจะแวะมาช่วยพี่ ๆ ล้างจานในครัวเถ้าแก่ก็ไม่ใจร้ายใช้แรงงานเด็กฟรีเขาให้ค่าตอบแทนเธอตามสมควรแม้จะไม่มากแต่อะไรที่เป็นเงินอี้ถิงก็ทำหมดเพราะอยากช่วยมารดา

        เพราะเรามีกันแค่สองคนแม่ลูกนี่นา..

        เห็นเหงื่อที่ไหลลงมาข้างขมับมารดาแล้ว ใบหน้าที่อิดโรยเหนื่อยล้า บางครั้งอี้ถิงก็น้ำตาซึมที่เห็นมารดาทำงานหนักเพื่อหาเงินมาเลี้ยงดูเธอ เธอปาดน้ำตาทิ้งแล้วตั้งใจล้างจานให้สะอาดทุกใบ

        งานแค่นี้เธอไม่เหนื่อยเลย

        ไม่แม้แต่นิดเลยด้วยซ้ำ

❅

        เหลียนฟางที่กำลังวุ่นอยู่หน้างานพอเดินกลับเข้ามาหลังร้านเห็นลูกสาวกำลังล้างจานอยู่ก็ยิ้มออกมาด้วยความดีใจ เขาหอมแก้มลูกสาวแป๊บ ๆ ก็ต้องรีบรับออเดอร์ไปเสิร์ฟลูกค้าโต๊ะอื่นต่อจนกระทั่งเวลาพักทานข้าวก็เป็นเวลาสองทุ่มพอดี เขาจึงเดินตรงมาหาลูกสาวที่กำลังล้างจานใบสุดท้ายเสร็จ  อี้ถิงช่วยงานตั้งแต่เวลาเลิกเรียนจนถึงสองทุ่มเป็นเวลาพักทานข้าวของมารดา ดังนั้นเหลียนฟางจึงใช้เวลาพักนี้เดินไปส่งลูกสาวที่บ้านหลังเล็ก ๆ ของเรา กินข้าวที่นั่นเมื่อใกล้ถึงเวลาก็กลับเข้าไปทำงาน เป็นแบบนี้ทุกวัน…

        “หม่าม้าไปทำงานต่อก่อนนะ ฝันดีนะคะ” เหลียนฟางจูบเบา ๆ บนหน้าผากลูกสาวที่นอนอยู่บนฟูก

        “ทำงานเสร็จแล้วรีบกลับบ้านนะคะ หนูเป็นห่วง” เสียงของลูกสาวกับประโยคที่ได้ฟัง เป็นใครก็ใจอ่อนยวบเหมือนขนมสายไหมที่โดนน้ำ

        “รับทราบค่ะ” เหลียนฟางยิ้มให้เธอ  ก่อนประตูจะปิดลง เหลือเพียงเด็กสาวที่นอนลืมตาโพลงท่ามกลางความมืดกับแสงไฟจากตึกสูงตรงข้ามที่เล็ดลอดเข้ามา

        หม่าม้ากลับออกไปทำงานแล้ว เธอนอนไม่หลับ...เธอเป็นห่วงหม่าม้าทุกคืนจึงแสร้งว่าหลับแล้วแต่จริง ๆ แล้วนั้นเธอจะหลับได้อย่างอุ่นใจก็ต่อเมื่อเห็นหม่าม้าเปิดประตูเข้ามาอีกครั้ง ซึ่งนั่นก็เป็นเวลาเที่ยงคืนนิด ๆ ข้อนี้หม่าม้าไม่เคยรู้และอี้ถิงก็ไม่เคยบอกเพราะไม่อยากให้หม่าม้าต้องกังวล

        เธอนอนไม่หลับจึงได้ลุกขึ้นและหยิบสมุดวาดรูปกับกล่องสีไม้ที่ได้จากการชนะการเขียนเรียงความขึ้นมาวาดรูประบายสีรอมารดาเลิกงาน โต๊ะเขียนหนังสือของเธอเป็นโต๊ะสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ ที่ตั้งอยู่ข้างหน้าต่าง มองออกไปก็เห็นป้ายโฆษณาขนาดใหญ่ เธอยิ้มเมื่อเห็นป้ายโฆษณาถูกเปลี่ยนใหม่

        ภาพของหวังอวี้เฟิงในสูทดำใส่แว่นโฆษณาเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ยี่ห้อหนึ่งทำให้เธอวางมือจากสมุดวาดรูปเหล่านั้น นั่งเท้าคางมองหน้าหวังอวี้เฟิงยิ้มอย่างดีใจราวกับว่าเห็นเขาคนนั้นอยู่ตรงหน้าจริง ๆ

        จะว่าไปอีกไม่กี่วันก็วันเกิดของหม่าม้าแล้ว

        หลี่อี้ถิงรู้ดีว่าจะซื้ออะไร

        เงินที่ได้จากเถ้าแก่มาวันนี้หากรวมกับเงินที่เก็บไว้ก็น่าจะพอสำหรับของขวัญชิ้นเล็กที่เธอตั้งใจอยากจะซื้อให้หม่าม้าในวันเกิด เธอลุกเดินไปหยิบกระปุกออมสินเก่า ๆ ที่อยู่ในตู้เสื้อผ้าแล้วเดินกลับมาที่โต๊ะ นั่งมองมันสลับกับป้ายบิลบอร์ดที่มีหวังอวี้เฟิงมองหน้าเธออยู่

        “คุณว่าหม่าม้าจะชอบไหม?” ดวงตาสุกสกาวมองหน้าหวังอวี้เฟิงที่อยู่ในท่ายิ้มมุมปากเป็นเชิงคำถาม

        “…..”

        “ชอบงั้นเหรอ? ใช่ค่ะหนูก็คิดว่าหม่าม้าต้องชอบแน่นอน” เธอถามเองตอบเอง คุยกับป้ายโฆษณางึมงำลำพังอมยิ้มเมื่อนึกถึงสีหน้าตอนที่มารดาเห็นของขวัญของเธอ

        หลี่อี้ถิงวางทุกสิ่งในมือ เธอนอนเท้าคางมองหน้าหล่อของหวังอวี้เฟิงแล้วก็เผลอหลับไปทั้งอย่างนั้น

        เที่ยงคืนได้เวลากลับบ้านเหลียนฟางจึงได้เห็นลูกสาวนอนฟุบอยู่บนโต๊ะเขียนหนังสือข้างหน้าต่างก็อดแปลกใจไม่ได้   แต่เมื่อมองออกไปเห็นใบหน้าหล่อจัดของใครบางคนอยู่ตรงนั้นเขาก็พอเข้าใจแล้ว   เหลียนฟางอุ้มลูกกลับมานอนบนฟูกห่มผ้าให้เธอ ก่อนเดินมาหยุดข้างหน้าต่างมองหน้าอวี้เฟิงแบบนั้นอยู่พักใหญ่ ยืนเงียบ ๆ มองเขาอยู่อย่างนั้นก่อนปิดผ้าม่านลงจัดการตัวเองแล้วนอนกอดลูกสาวเหมือนทุกคืน แต่ดูเหมือนว่าคืนนี้จะอบอุ่นกว่าทุกครั้ง

        ไม่รู้ว่าเป็นเพราะป้ายโฆษณายักษ์นั่นหรือเปล่าที่ทำให้เหลียนฟางนอนอมยิ้ม

        อบอุ่นราวกับเหมือนว่ามีเขานอนอยู่ข้างกันจริง ๆ

❅