กระชากใจนายด้านชา 1

บรรยากาศเสียงมืดสลัว เสียงเพลงดังๆ ในผับ และมีมุมส่วนตัวของแขกวีไอพีที่มาประจำของผับนี้ จะมีแค่ไม่กี่ที่ และวันนี้ก็ทำให้ผู้จัดการของผับดังในย่าน RCA ถึงกับต้องกุมขมับเมื่อลูกค้าวีไอพีที่ไม่ค่อยลงลอยกันจะมาร้านวันนี้ แม้ว่าจะพยายามพูดเกลี่ยกล่อมให้มาวันอื่น แต่ทั้งสองก็ยืนยันจะมาวันนี้ เพราะนัดกลุ่มเพื่อนๆ และคู่ขาของตัวเองมาแล้ววันนี้

          แม้มองดูไปในร้านตอนนี้แขกเหรื่อทุกคนสนุกเต้นไปกับเพลง บ้างก็ดื่มยกแก้วแล้วแก้วเล่า บาร์เทนเดอร์ก็ทำหน้าที่อย่างสนุก และคุยเทกแคร์ลูกค้า ส่วนพนักงานในร้านก็บริการเป็นอย่างดี ตอนนี้ผู้จัดการวัยกลางคนได้แต่ภาวนาให้แขกวีไอพีมาพร้อมกันและเดินเข้าร้านมาพร้อมกัน แต่แล้วเหมือนสวรรค์จะไม่เข้าข้างเมื่อการ์ดที่คุมตรวจคนเข้าออกหน้าผับวิ่งกระหือกระหอบเข้ามาหาชายวัยกลางคนที่กำลังนั่งกุมขมับอยู่เคาน์เตอร์ตอนนี้แล้วก็กระซิบบอกเรื่องร้อนที่ทำให้ต้องวิ่งเข้ามา เขาจึงรีบไปทันที พอออกไปก็เห็นการ์ดร่างยักษ์กำลังจับสองหนุ่มหล่อแขกวีไอพีของร้านที่กำลังยืนขมึงถึงยกไหล่ใส่กันอยู่

          “เฮ! มาดิวะไอ้ปก มึงมาดิวะ” เสียงทุ้มตะโกนใส่อีกฝ่าย แอ่นอกยกไหล่ท้ายทายทั้งๆ ที่สองแขนของตัวเองนั้นโดนการ์ดร่างยักษ์ล็อกร่างไว้อยู่

          “เฮ! มึงก็มาดิวะไอ้ภู มึงมาต่อยกับกูตัวต่อตัวดิวะ ตัวเล็กๆ บางๆ อย่างมึงจะสู้กูรึเปล่าก็ไม่รู้” ด้านคนที่ตัวใหญ่กว่าอีกฝ่ายก็ไม่ได้น้อยหน้า เขายกไหล่เบ่งกล้ามใส่อีกคนเช่นกัน

          “มึงดูถูกกูนี่หว่า เอาสักยกดีไหมวะ”

          “ครึ่งยกมึงก็ไม่ไหวแล้วไอ้ภู”

          “ไอ้ปากหมา”

          “อย่าพูดเลยดีกว่า ชกกับกูเลยไหมไอ้สัส! ” คนตัวเล็กอย่างจตุรภูชไม่ได้มองรูปร่างที่ผอมบางตัวเองเลย ว่าตัวเองนั่นแตกต่างจากธิปกมากแค่ไหน อีกฝ่ายทั้งสูงใหญ่ล่ำสัน แต่ตัวเองนั้นร่างน้อยผอมบางสูงโปร่ง สู้ยังไงก็แพ้อยู่แล้ว

          “เออ! หยุดก่อนครับๆ คุณปก คุณภู” จากที่ได้ฟังแล้วผู้จัดการวัยกลางคนถึงกลับต้องเดินเข้าไปแทรกกลางระหว่างทั้งสองคนก่อนจะยกมือห้ามไม่ให้ท้ายชนกัน

          “หุบปาก คุณพรชัย” สองเสียงแข็งสั่งผู้จัดการวัยกลางคนให้หยุดพูดพร้อมกัน

          “มึงพูดตามกูทำไมไอ้ภู” ธิปกเสียงแข็งใส่คู่กรณี

          “มึงนั่นแหละที่พูดตามกู”

          “ขอร้องเถอะครับคุณปก คุณภู คือตอนนี้ลูกค้าคนอื่นมองใหญ่แล้ว เดี๋ยวคนแห่กันถ่ายคลิปลงโซเชี่ยลแล้วจะเสียหายไปกันใหญ่นะครับ” พรชัยพยายามเตือนสติชายหนุ่มทั้งสองคน

แม้จะกลัวลูกค้าพิเศษทั้งสองคน แต่เขาเป็นผู้จัดการผับ เขาต้องดูแลทุกเรื่องให้อยู่ในเหตุการณ์ผกติให้ได้ สายตาหลายคู่จับจ้องมาทางสองหนุ่มคู่ปรับ บ้างก็ยกมือถือขึ้นมาบันทึกภาพเอาไว้ พรชัยต้องจัดการให้การ์ดไปลบภาพออกเพราะมันเป็นเรื่องส่วนตัว ธิปกเริ่มรู้สึกถึงสายตาจำนวนมากจ้องมาที่เขาสลับกับจตุรภูช ชายหนุ่มพยายามควบคุมอารมณ์ของตัวเองให้ปกติ เพราะกลัวว่าจะรู้ถึงหูคนในครอบครัว

          “เออ ฝากไว้ก่อนเถอะไอ้ภู”

ธิปกสะบัดตัวออกจากการ์ด แล้วจัดกระชับเสื้อของตัวเอง แต่สายตาเขายังจ้องเขม็งไปที่อีกฝ่าย

          “อย่าลืมมาเอาคืนแล้วกันเว้ย ปล่อย”

พอได้อิสระก็พากันเดินถอยออกจากหน้าผับหลีกทางให้ลูกค้าคนอื่นๆ เข้าไปในผับแม้ว่าตอนนี้จะแยกกันถอยไปคนละก้าวให้คนลูกค้าคนอื่นๆ เข้าไปในผับแล้วแต่สายตาเอาเรื่องของทั้งสองยังคงจ้องกันไม่ยอมแพ้ จนทำให้ผู้จัดการวัยกลางคนได้แต่ยกมือกุมขยับแล้วส่ายหน้าแรงๆ กับภาพที่เห็น เพราะตอนนี้รู้เลยว่าทั้งสองฝ่ายต้องวางมวยกันแน่นอน ทุกครั้งทั้งสองไม่เคยยอมกันเลย ต้องมีเลือดตกยางออกก่อนจะเข้าผับทุกครั้ง หรือถ้าเจอกันข้างในผับก็เหมือนกัน ทั้งสองจะกระโจนเข้าหากันทันทีที่เจอหน้ากัน แต่ถ้าเจอกันนอกเหนือจากที่ผับที่เขาทำงานอยู่ประจำแล้วก็ไม่รู้ว่าจะเป็นแบบนี้อยู่ไหม หรืออาจรุนแรงกว่านี้หรือเปล่าก็ไม่รู้

ลูกค้าของผับทยอยเข้าไปในผับเกือบหมดแล้ว ธิปกกับจตุรภูชยังไม่ยอมไปไหน ยังคงยืนจ้องมองกันอยู่ เสียงจิ๊จ๊ะในลำคอทำให้ธิปกกระโจนเข้าไปคว้าคอเสื้อของอีกฝ่าย

“พวกมึงแยกคุณทั้งสองสิวะ” พรชัยสั่งการ์ดให้รีบแยกทั้งสองออกห่างกันพร้อมล็อกตัวไว้แน่น

          “ปล่อยเดี๋ยวนี้นะเว้ย! กูจะเอาเลือดปากไอ้ภูออกให้มันรู้ซะบ้างว่ามันน่ะกระจอก” ธิปกกระฟัดกระเฟียดดิ้นให้หลุดจากการล็อกตัว ส่วนอีกคนก็ไม่ต่างจากเขา พยายามดิ้นสุดแรงเกิดให้เป็นอิสระเช่นกัน

          “แน่จริงก็มาสิวะ” จตุรภูชเอ่ยเสียงกร้าว

          “เออ! มึงกับกูใครกันแน่จะปากแตกก่อนกัน”  ธิปกโต้สวนทันควัน

          “พอเถอะครับคุณปก คุณภู มาทุกทีก็ทะเลาะจะชกกันตลอด ไม่เบื่อบ้างเหรอครับ” พรชัยเอ่ยพร้อมเดินเข้าไปแทรกกลางทั้งสองอีกครั้ง

          “ไม่ครับ” ธิปกตอบเสียงห้วน

          “ผมจะเบื่อก็ต่อเมื่อมันตาย” จตุรภูชเอ่ยเช่นกัน

          “มึงสิตายไอ้ภู”

          “มึงสิไอ้ปก มึงตายก่อนกูแน่นอนมึงแก่กว่ากู”

          “คนเราไม่ได้ตายก่อนเพราะแก่นะเว้ยไอ้ภู อาจตายเพราะปากก็ได้ เหมือนมึงตอนนี้จะตายเพราะตีนกู”