เข้าสู่ระบบน้ำพริกแม่มิ้นต์ไม่ได้ดังเพียงในไทยแล้วเท่านั้น ตอนนี้ยังส่งออกไปต่างประเทศ โดยที่กลุ่มคนก่อตั้งโรงงานน้ำพริกทุกคนได้รับหน้าที่ให้เป็นหัวหน้าที่มีเกียรติ เพราะหากไม่มีพวกป้า ๆ และรุ่นน้องของฉันก็จะไม่มีโรงงานน้ำพริกแม่มิ้นต์ รามนอกจากจะวิ่งไปทำงานที่บ้านสามวัน แล้ววิ่งมาดูโรงงานน้ำพริกสองวั
“อ่าฮะ!” ฉันค่อย ๆ ฟังคำแก้ตัวที่ออกจะงี่เง่าสำหรับคนที่ฉันรัก แต่ช่วยไม่ได้ตอนนั้นเรายังเด็ก“รามก็เลยตัดขาดทุกอย่างเรียนอยู่อังกฤษจนเกือบจะไม่ได้กลับมาแล้วนะ”“เงินหมดเหรอก็เลยกลับ” ฉันถามในสิ่งที่อยากรู้“ไม่ใช่เงินหมด รามมีเงินจากการทำธุรกิจของที่บ้านอยู่แล้วเมื่ออายุครบยี่สิบ” ฉันพยักหน้า“แต่ค
หลังเรียนจบโพรเจกต์ต่าง ๆ ที่วางไว้ก็เริ่มเป็นรูปเป็นร่างมากขึ้น คุณแม่ของรามช่วยฉันคุยกับห้างสรรพสินค้าชื่อดังที่มีอยู่ทุกจังหวัด ทั้งดีลกับร้านสะดวกซื้อและทำน้ำพริกแบบคลุกข้าวถ้วยเล็ก ๆ เพื่อซื้อได้สะดวกพร้อมทานและวางขายในร้านนั้นด้วย ส่วนรามก็จ้างบริษัทของยักษ์ขยายโรงงานการผลิตเดิมที่เป็
วันนี้นอกจากเป็นวันสุดท้ายที่จะได้เข้าสอบแล้ว ยังมีจัดปาร์ตี้เล็ก ๆ กันที่บ้านของยักษ์ โดยแม่ของยักษ์ก็เข้ามาสมทบตอนเย็นเพื่อยินดีกับฉันแล้วพวงมาลัยแบงก์พันก็ห้อยระย้ามาเชียวทำเอาแม่ของรามเข่นเขี้ยวที่เอาหน้าเกินไป แต่มีเพียงพูดเล่นหยอกกันขำ ๆ เพราะสุดท้ายแล้วเงินพวกนี้ก็ตกไปเป็นของดารินอยู่ดี
จากวันนั้นฉันก็ยังไม่ไปจดทะเบียนกับรามบ่ายเบี่ยงเขามาเรื่อย ๆ เพราะอีกแค่นิดเดียวฉันก็จะเรียนจบแล้ว ยิ่งช่วงนี้เป็นช่วงสอบปลายภาคที่ฉันแทบจะไม่ได้ไลฟ์ขายน้ำพริกเลย จึงรับน้องปีหนึ่งที่อยากหารายได้มาช่วยขาย ฉันและรุ่นน้องที่เรียนปีเดียวกันผลัดกันติวหนังสือ อ่านหนังสือสอบเรียกได้ว่าหามรุ่งหามค่ำ จนอยา
เช้าวันจันทร์ฉันมีเรียนแล้วดารินก็ต้องไปโรงเรียน แต่รามนี่สิกวนฉันทั้งคืนเพราะฉันไม่ให้นอนด้วย ไล่กลับไปคุยกับแม่ให้เรียบร้อย เดี๋ยวก็ไปโผล่หน้าต่างเป็นเงาตะคุ่ม ๆ เดี๋ยวก็มาเกาะประตูใช้เล็บขูดจนฉันใจอ่อน สุดท้ายต้องให้เข้าห้องไปนอนอีกฟากโดยมีดารินอยู่ตรงกลางแล้วคนขี้เซาแบบรามก็นอนไม่รู้จักตื่นเพราะ
ติณณภพ โพสท่าไปด้วยหัวใจที่เต้นเร็วผิดปกติ ราวกับคนไปวิ่งมาเป็นพันเมตร เหงื่อที่ซึมตามกรอบหน้าบ่งบอกชัดเจนว่าเขาอารมณ์ไม่ปกติ ชายหนุ่มพยายามอย่างยิ่งยวดในการควบคุมอารมณ์ใคร่ของตัวเอง “อาหมอ ร้อนหรือเปล่าคะ ทำไมหน้าแดงแล้วก็เหงื่อออก” นีลาถามเขา เมื่อเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มอีกครั้ง กลับเป็
หมอติณณภพไม่อยากเจอหน้าชลลนี เพราะว่าตอนบ่ายวันนี้เขาก็โดนผู้อำนวยการโรงพยาบาลเรียกไปตีกลับใบลาออก เขาจึงยื่นขอลาพักร้อนเสียเลย เบื่อนักที่ต้องมาทนอยู่ที่นี่ เมื่อตรวจคนไข้ที่วอร์ดเสร็จหมด เขาจึงเคลียร์เคสทั้งหมดของเขาที่รับผิดชอบอยู่ ย้ายไปให้หมอเกียรติก้องทั้งหมด เมื่อคีย์เอกสารรวมทั้ง
แนะนำเรื่อง ติณณภพ หิรัญพฤกษ์ หรือ หมอติน หนุ่มโสดวัย 35 ศัลยแพทย์ประสาทและสมองมือหนึ่งของโรงพยาบาลแอลอีดี ซึ่งเป็นโรงพยาบาลเอกชน ซึ่งมีสวัสดิการดูและบุคลลากรทางการแพทย์ที่ดีที่สุด แต่สำหรับหมอตินแล้ว เขาไม่ค่อยชอบที่นี่นัก และทำเรื่องย้ายไปทำงานกับโรงพยาบาลรัฐ แต่ทว่าเจ้าของโร
หญิงพยายามจะผลักดันร่างหนาออก แต่ทว่าเมื่อมันจ่ออยู่ปากทางเข้าแล้ว เธอก็ไม่สามารถห้ามเขาได้อีก “เชื่อใจผมไหม” ชายหนุ่มกระซิบเสียงแหบพร่า ขณะที่จอลำกายปากทางเข้าร่องสาว พยายามทำให้เธอเชื่อใจเขา ผ่อนลมหายใจอย่างช้าๆ ลดความตื่นเต้น นี่เขากำลังจะเป็นคนแรกของเธอ “อื้อ...มะไม่...”







