21

ชายหนุ่มหยุดนิ่งอยู่กับอกนุ่ม สูดลมหายใจเข้าปอดแรง ๆ ขณะหักห้ามใจ เขาเงยหน้าขึ้นจากอกนุ่ม มองหน้าที่แดงก่ำของเธอ

เธอหลบสายตาเขาด้วยความเขินอายและสับสนในความรู้สึก “ป่านนี้เด็ก ๆ คงรอแล้วค่ะ” 

“ก็ได้ครับฮันนี่” เขาพยายามข่มอารมณ์ของตนเองให้กลับเป็นปกติ    

“อย่าเรียกแบบนี้นะคะ ถ้าเพื่อน ๆ มาได้ยินอายเขาแย่”        

“แต่ผมไม่อายนี่นา” เขาจับมือเธอ “ก็ผมรักของผมนี่ แต่งงานกับผมนะน้ำผึ้ง”

“คุณเควิน!” เธออุทานด้วยความตกใจ อาทิตย์ที่แล้วสารภาพรัก อาทิตย์นี้ขอแต่งงาน ทำอะไรแต่ละอย่างตั้งตัวไม่ทันจริง ๆ “มันไม่เร็วไปหน่อยเหรอคะ”

“ผมพูดเพราะผมมั่นใจในความรู้สึกของตัวเอง ผมรู้ใจตัวเองดีเสมอ” เขาชี้ไปที่อกด้านซ้ายของตัวเอง “ผมใช้ใจไม่ได้ใช้เวลา”

“แต่นี่ไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ นะคะ”    

“ผมไม่ได้ล้อเล่น ผมพูดจริง ต่อจากนี้ผมจะให้คิมกับวาอยู่ที่บ้านผมถาวร ไม่ให้กลับไปอยู่กับคุณแล้ว เพราะอีกไม่นานผมจะทำให้คุณต้องย้ายมาอยู่กับผมให้ได้”      

“ยังไม่ได้เป็นอะไรกันเลยจะให้ไปอยู่ด้วยกัน แล้วคุณพ่อคุณแม่คุณจะว่ายังไง” เธอรู้สึกลำบากใจกับความมุ่งมั่นเกินเหตุของเขา    

“ท่านอยากได้คุณเป็นลูกสะใภ้อยู่แล้ว ท่านไม่ว่าอะไรหรอก.. น้ำผึ้ง”

“คะ”

“ถ้าคุณลังเล ไม่มั่นใจในตัวผม เราหมั้นกันไว้ก่อนก็ได้ แล้วพร้อมเมื่อไหร่เราค่อยแต่งงานกัน.. นะครับน้ำผึ้ง” เขาทำเสียงออดอ้อนใส่เธอที่เอาแต่ทำท่าครุ่นคิด

ณัฐวราครุ่นคิดถึงเวลาเกือบเดือนที่เธอได้รู้จักเขา นึกถึงความรู้สึกของหัวใจตัวเอง นึกถึงคำพูดของสินีและเพื่อน ๆ ว่าทุกอย่างอยู่ที่เธอตัดสินใจ คนโบราณรุ่นพ่อแม่เราไม่เคยเห็นหน้าค่าตา ไม่เคยรู้จักกันด้วยซ้ำ ยังแต่งงานอยู่กินกันจนแก่เฒ่าได้เลย

เธอยังโชคดีกว่าตั้งเยอะ ที่ได้ถูกจีบ ได้ถูกบอกว่าชอบ ได้ถูกขอแต่งงาน แค่ทำวันนี้ให้ดีที่สุดก่อน ส่วนอนาคตก็ปล่อยให้เป็นเรื่องที่ยังมาไม่ถึง ไม่ต้องไปพะวงกับมันล่วงหน้าหรอก 

“ก็ได้ค่ะ เราจะหมั้นกันไว้ก่อน ส่วนเรื่องแต่งงานอย่างเพิ่งเร่งน้ำผึ้งนะคะ” เธอตอบรับเขาไป

เขาจับมือของเธอมาหอมด้วยความดีใจอย่างที่สุด ชูมือสองข้างอย่างผู้ชนะ ดีใจจนทำตัวไม่ถูกเลยทีเดียว

“ขอบคุณนะครับน้ำผึ้ง ผมดีใจที่สุดเลยครับ” เขาจะให้เวลาเธอเต็มที่ แต่เขาจะต้องพาเธอเข้าห้องนอนให้เร็วที่สุด จะต้องรวบรัดเธอเป็นของเขาให้ได้ เธอจะได้ยอมแต่งงานกับเขา

“เราไปหาเด็ก ๆ กันดีกว่าค่ะ ป่านนี้คงถามหาเรากันแล้ว” แล้วจูงมือเขาเดินออกจากบ้านพัก ขืนอยู่นานกว่านี้เธอคงได้ปล้ำเขาแน่ อยู่กับเขาทีไรความเป็นกุลสตรีหนีหายไปหมด

          ……………………..

          ภายในห้องพักของโรงแรม

ซอนย่าทิ้งตัวลงนอนบนเตียงอย่างหมดอารมณ์ หลังจากที่ถูกเควินเมินใส่ ไม่สนใจเธอเลยสักนิด แถมยังมีลูกและภรรยาซุกไว้ที่เมืองไทยอีก เธอก็อยากรู้ว่าถ้าคู่แข่งของเธอรู้เข้าจะทำยังไง ยัยนั่นคลั่งไคล้เขามาก ๆ ถ้ารู้เรื่องนี้เข้าหล่อนจะกรี๊ดเลยมั้ยนะ..

          เธอหยิบโทรศัพท์ต่อสายข้ามประเทศอีกครั้ง หลังจากที่โทรอยู่หลายครั้งแต่ปลายสายไม่รับ และครั้งนี้เธอก็ทำได้สำเร็จ แล้วเสียงครางของชายหนุ่มที่เล็ดลอดเข้ามาในสายก็ทำให้เธอเดาได้ทันที

“มีความสุขดีจังเลยนะลิป” เธอหัวเราะไปตามสาย    

(ซอนย่า! แกรู้เบอร์ฉันได้ยังไง) ฝ่ายนั้นส่งเสียงเกรี้ยวกราดไม่พอใจกลับมา    

“เธอยังรู้เบอร์ฉันเลย แล้วทำไมฉันจะรู้เบอร์เธอไม่ได้”

(ฉันไม่มีเบอร์ของเธอ!)

“ไม่มีเบอร์ฉัน แต่รู้ทันทีว่าเป็นฉันโทรไป ตอแหลไม่เนียนเลยนะลิป”

(ถ้าเธอจะ..)

“ไม่ต้องพูด! แค่ฟังฉันให้ดี ตอนนี้ฉันอยู่ประเทศไทย และฉันได้เจอกับเควินด้วย”

(แกเจอเควินเหรอ เจอได้ยังไง แล้วตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน) 

“เขาก็อยู่กับลูกกับเมียเขานะสิ” จงใจเน้นคำว่าลูกเมียให้ปลายสายได้รับรู้      

(กรี๊ดดด... ไม่จริง ฉันไม่เชื่อเธอหรอก เธอโกหก ตอแหล หน้าไม่อาย อยากจะได้เขามากก็เลยหาเรื่องโกหกฉันล่ะสิ)

ซอนย่าเอาโทรศัพท์ออกห่างจากหู รู้สึกสะใจมากที่ทำให้อีกฝ่ายกลายเป็นบ้าไปได้ รอจนเสียงอีกฝ่ายเงียบเสียงลงจึงแนบโทรศัพท์ชิดหู

“ไม่เชื่อเธอก็มาดูเอาเองสิ แต่ฉันไม่บอกหรอกนะว่าเจอเขาที่ไหน” แล้วกดตัดสายทันที เธอรู้ว่าคนอย่างลิปหาเควินได้ไม่ยาก เพราะตระกูลของหล่อนก็ทำธุรกิจร่วมกับตระกูลของเขา และเพราะเหตุนี้หล่อนจึงคิดว่าตัวเองเป็นคนสำคัญของเขา จึงชอบแสดงความเป็นเจ้าของ และระรานผู้หญิงทุกคนที่เข้าไปพัวพันกับเขา

.............................

“ผมโทรไปบอกคุณแม่เรื่องของเราแล้วนะครับ คุณแม่ดีใจมาก บอกจะรีบดูฤกษ์ที่เร็วที่สุดให้”

“ทำไมเร็วนักละคะ อีกซักสามเดือนค่อยหมั้นก็ได้” เธอโวยเมื่อได้ฟังเรื่องที่เขากับมารดาคุยกัน      

“ถ้าอีกสามเดือนแต่งผมรอได้นะครับ แต่ถ้ารอหมั้นผมรอไม่ไหวหรอก” ใจจริงเขาอยากจะหมั้นพรุ่งนี้มะรืนนี้ด้วยซ้ำ อีกสักเดือนสองเดือนก็แต่งเลย ใครจะเข้าใจเขาดีเท่าตัวเขาเอง อายุขนาดนี้แล้วลูกก็ยังไม่มี ส่วนตัวเธอนั้นเขาเพิ่งรู้ว่าอายุสามสิบเอ็ดปีแล้ว ถ้ามัวแต่รอเวลาแล้วเมื่อไหร่จะมีลูกของตัวเองสักที เพราะฉะนั้นเขาต้องรีบแต่งงานให้เร็วที่สุด “เราคุยกันแล้วนี่ครับน้ำผึ้ง คุณยังไม่พอใจอะไรอีกเหรอ” 

“ตามใจคุณแล้วกันค่ะ” แล้วเธอก็ต้องยอมเขาจนได้    

“ขอบคุณครับ แล้วอย่ากลับคำอีกล่ะ” เขาติงไว้แค่นั้น และบอกให้เธอนอนหลับพักผ่อนระหว่างทางกลับบ้านไปก่อน แต่เธอกลับชวนเขาคุยตลอดทางจนถึงบ้าน