22

บ้านแม็คแคนเลย์

คุณกานดาเดินออกมารับเด็ก ๆ ถึงหน้าบ้าน กอดพวกเขาด้วยความคิดถึงก่อนพากันเดินเข้าไปในบ้าน และบอกให้พี่เลี้ยงพาไปอาบน้ำ  

“อยู่กินข้าวเย็นกันก่อนนะหนูน้ำผึ้ง แล้วค่อยกลับ”

“ไม่ดีกว่าค่ะคุณป้า พวกเราเพิ่งแวะทานข้าวที่ดอนหอยหลอดกันมา และน้ำผึ้งอยากไปเยี่ยมพี่วายุด้วยค่ะ”

“ตามใจหนูก็แล้วกัน เมื่อวานป้ากับคุณลุงก็เพิ่งไปเยี่ยมเขามาเหมือนกัน” กานดาพูดเพียงเท่านั้น เพราะท่านเองก็รู้เรื่องอาการของวายุพอ ๆ กับที่หญิงสาวรู้เหมือนกัน จึงไม่อยากพูดให้สะเทือนใจกันเปล่า ๆ

“แล้วเรื่องงานหมั้นหนูจะเอายังไง” คุณสมิธเป็นฝ่ายถามบ้าง  

“เอ่อ... น้ำผึ้งแล้วแต่คุณลุงคุณป้าจะกรุณาค่ะ” เธอมองหน้าท่านทั้งสอง ก่อนจะหันไปสบตากับชายหนุ่มที่นั่งยิ้มแก้มแทบปริอยู่ข้าง ๆ เธอยิ้มตอบด้วยความสุขใจ

เมื่อเปิดใจยอมรับ ทุกอย่างก็ดูดีมีความสุขไปหมด

“งั้นเราจะจัดแถลงข่าวงานหมั้นอย่างเป็นทางการให้สมกับเป็นสะใภ้แม็คแคนเลย์เลย” คุณกานดาบอกรายละเอียด  

“อย่าเลยค่ะคุณป้า สิ้นเปลืองเปล่า ๆ น้ำผึ้งไม่ใช่ไฮโซ และก็ไม่มีญาติพี่น้องที่ไหน แค่เรารับรู้ซึ่งกันและกันก็พอแล้วค่ะ”    

“มันจะดีเหรอหนู” คุณกานดายังลังเล  

“ดีสิคะคุณป้า น้ำผึ้งสบายใจกว่าด้วยค่ะ” 

“ตามใจน้ำผึ้งเถอะครับคุณพ่อคุณแม่ ไว้ตอนแต่งเราค่อยจัดงานใหญ่ก็ได้นะครับ”    

“ว่าไงคะสมิธ” กานดาหันไปถามความเห็นสามี     

“ตามใจเจ้าตัวเขาก็แล้วกัน”

.............................

ณัฐวราและเควินไปถึงโรงพยาบาลเกือบหกโมงเย็น หญิงสาวนั่งลงที่เก้าอี้ข้างเตียง โดยมีชายหนุ่มนั่งตามอยู่ใกล้ ๆ เธอจับมือของพี่ชายแล้วยกขึ้นมากุมไว้เหมือนถ่ายทอดความรู้สึกส่งไปให้   

“สวัสดีค่ะพี่วายุ น้ำผึ้งคิดถึงพี่จังเลย แล้วพี่คิดถึงน้ำผึ้งมั้ย” แล้วเธอก็เล่าเรื่องไปเที่ยว เรื่องราวต่าง ๆ รวมถึงเรื่องลูก ๆ ให้เขาฟังเหมือนทุกครั้ง “พี่วายุ วันนี้น้ำผึ้งมีข่าวดีจะบอกพี่ด้วยนะ.. น้ำผึ้งกำลังจะหมั้นกับคุณเควินจ้ะ ลูกของคุณป้ากานดากับคุณลุงสมิธไงคะ คุณเควินกับเด็ก ๆ เข้ากันได้ดีมาก วันนี้น้ำผึ้งพาเขามาหาพี่ด้วยนะคะ” เธอมองชายหนุ่มพร้อมส่งยิ้มอ่อนโยนให้  

 “สวัสดีครับคุณวายุ” เขากล่าวทักทายแล้วเริ่มแนะนำตัวเอง เล่าประวัติตัวเองให้คนป่วยฟังคร่าว ๆ ก่อนเริ่มพูดเรื่องสำคัญ “ผมอยากบอกคุณวายุว่าผมรักน้ำผึ้ง และรักน้องคิมน้องวาด้วยเช่นกัน ผมจะดูแลพวกเขาทุกคนแทนคุณเอง ผมจะแต่งงานกับน้องสาวของคุณ ผมจึงอยากบอกให้คุณได้รับรู้ถึงความในใจของผม ผมขอสัญญาว่าจะรักและดูแลพวกเขาทุกคนอย่างดี จะไม่ให้พวกเขาลำบาก ขอให้คุณเชื่อใจผมนะครับคุณวายุ” ทันใดนั้นก็มีน้ำใส ๆ ไหลออกมาจากหางตาของคนป่วย ที่นอนไร้ความรู้สึกอยู่บนเตียง เหมือนกับว่าเขาได้รับรู้ในสิ่งที่ชายหนุ่มพูด

ทั้งสองหันมามองหน้ากัน หญิงสาวหน้าตาตื่นตะลึง ที่เห็นน้ำตาของพี่ชายที่ไม่เคยรู้สึกตัวเลยสักครั้งตั้งแต่ประสบอุบัติเหตุ เธอกุมมือพี่ชายเหมือนถ่ายทอดความรู้สึก น้ำตาไหลอย่างสุดจะกลั้น

เควินปล่อยให้เธอร้องไห้กับมือของพี่ชายอยู่สักพัก เหมือนให้พี่น้องได้สื่อความรู้สึกถึงกัน

“น้ำผึ้ง มืดแล้วนะ เรากลับกันเถอะ”

หญิงสาวพยักหน้ารับแล้วกระซิบบอกลาพี่ชายเบา ๆ..

............................

ออกจากโรงพยาบาลแล้วเควินก็ขับรถไปส่งว่าที่คู่หมั้นที่บ้าน เขาเลี้ยวรถเข้าไปในซอยและขับต่อไปอีกหลายกิโลกว่าจะถึงบ้านเธอ

“ทำไมบ้านคุณถึงอยู่ไกลและเปลี่ยวแบบนี้ฮันนี่” เขาเปิดประตูลงจากรถแล้วบ่นหญิงสาวที่กำลังปิดประตูรั้วทันที บ้านของเธอไม่ได้อยู่ในหมู่บ้านหรืออยู่ติดถนนใหญ่ในซอย แต่ต้องขับต่อเข้าไปในซอยเล็ก ๆ แล้วเลี้ยวเข้าแยกไปอีก

“เปลี่ยวตรงไหนคะ ไม่เห็นจะเปลี่ยวเลย ปากซอยก็มีเซเว่น”    

“คุณเคยเดินออกไปซื้อของตอนมืด ๆ หรือเปล่า”       

“ไม่เคยหรอกค่ะ”        

“เพราะคุณไม่เคยเดินไง ลองคุณเดินออกไปซื้อสิ คุณจะรู้ว่ามันน่ากลัว” เขาเตือนเธอด้วยความเป็นห่วง เขาเดินไปโอบเอวเธอจากด้านหลัง ขณะที่เธอกำลังเอาชุดที่เปียกน้ำออกจากถุงใส่เครื่องซักผ้า “ย้ายไปอยู่บ้านผมกับเด็ก ๆ นะฮันนี่ เห็นคุณอยู่แบบนี้แล้วผมเป็นห่วงจังเลย”

หญิงสาวอยากจะเบี่ยงตัวหนี แต่เขาก็ไม่ได้ทำอะไรมากกว่าการกอด เธอจึงปล่อยให้เขากอดด้วยใจที่เต้นตุ้ม ๆ ต่อม ๆ    

“บอกว่าอย่าเรียกแบบนี้ไงคะ น้ำผึ้งอายนะ”       

“ก็ฮันนี่แปลว่าน้ำผึ้งไม่ใช่เหรอครับ แล้วผมเรียกผิดตรงไหน” เขาแถไถหน้าซื่อ แต่ความหมายของเขาก็คือที่รัก ไม่ใช่น้ำผึ้งอย่างที่บอก แล้วก้มลงไปหอมแก้มเธอฟอดใหญ่ด้วยความรักที่ล้นอก     

“เจ้าเล่ห์นักนะ เดี๋ยวไม่หมั้นด้วยเลย” เธอหันไปค้อนใส่ จึงถูกเขากระหน่ำจมูกลงมาอีกหลายทีติดต่อกัน ถึงจะชอบที่เขาทำแบบนี้แต่มันก็น่าอายมากนะ

“ถ้าไม่หมั้นก็จะปล้ำทำเมียซะเลย เอาให้ท้องแล้วค่อยแต่งเลยดีมั้ย เริ่มเลยดีกว่า” ว่าแล้วก็จับตัวเธอให้หันหน้ามาหา แล้วก้มลงไปหาเธอด้วยเจตนาจะแกล้ง