8

หญิงสาวแทบอยากจะเดินออกไปจากร้านด้วยความอาย แม้กระทั่งแม่ค้าโจ๊กยังมองมาทางเธอด้วยสายตาแปลก ๆ แอบมียิ้มนิด ๆ ด้วย 

“เอาโจ๊กใส่ไข่เยี่ยวม้า พิเศษทุกอย่างหนึ่งชามค่ะ” เธอรีบสั่งออกไปแก้เขิน แล้วหันมาป้อนโจ๊กให้หลานสาวต่อไปเรื่อย ๆ โดยไม่สนใจกับโจ๊กในชามของตัวเองอีก  

“น้ำผึ้งอิ่มแล้วเหรอครับ” เขาถามขณะที่เริ่มคนโจ๊กในชามของตัวเอง

“อิ่มแล้วค่ะ” เพราะเขานั่นแหละทำให้เธออิ่ม เล่นมาให้เห็นหน้าแต่เช้าแบบนี้ แล้วยังมาส่งสายตาหวานซึ้งให้อีก แค่นี้เธอก็อิ่มอกอิ่มใจจนไม่ต้องกินข้าวแล้ว

เควินนั่งกินโจ๊กและพูดคุยกับเด็ก ๆ โดยมีหญิงสาวเป็นผู้ฟังที่ดี แต่กินไปได้ไม่ถึงครึ่งชามเขาก็ขอถอดสูทออกเพราะมันร้อนมาก และวางมันไว้บนหน้าตักดูเก้ ๆ กัง ๆ จนเธอออกปากว่าจะถือให้ เขาจึงยื่นมันให้เธอและลงมือกินต่อจนหมด คิดเงินเสร็จเรียบร้อยแล้วจึงพากันเดินกลับบริษัทไปพร้อมกัน 

เควินไม่สนใจที่จะเอาเสื้อสูทกลับมาจากหญิงสาวเพราะมันเป็นเจตนาของเขา ตอนที่นั่งอยู่ในร้านโจ๊กเขาเห็นมีหนุ่ม ๆ หลายคนแอบมองเธอ เขาเลยจงใจถอดสูทออก แล้วแกล้งทำเป็นกินไม่สะดวกเพื่อให้เธอเอาไปถือ

เขาอุ้มเด็กหญิงไว้ด้วยแขนข้างเดียว ส่วนข้างที่ว่างก็จูงมือเด็กชายแล้วเดินเคียงคู่ไปกับเธอ ภาพของหนุ่มหล่อชาวต่างชาติกับสาวสวยชาวไทย และเด็กน้อยหน้าตาลูกครึ่งกับหน้าไทยหล่อตี๋ เรียกร้องให้สายตาของคนที่เห็นต่างมองอย่างสนใจ 

“อาน้ำผึ้ง วันนี้ลื้อพาสามีมาด้วยเหรอ ครอบครัวลื้อนี่น่ารักดีนะ ลูกสาวเหมือนพ่อ ลูกชายเหมือนแม่ แฟนลื้อพูดไทยได้รึเปล่าล่ะ” อาแปะเจ้าของร้านที่เป็นคนไทยเชื้อสายจีน ทักทายลูกค้าเจ้าประจำออกมาจากร้านด้วยเสียงที่ดังจนคนแถวนั้นหันมอง   

“ไม่ใช่แฟนนะแปะ เจ้านายน้ำผึ้งจ๊ะ” ณัฐวรานั้นอับอายกับความเข้าใจผิดของอาแปะ หน้าแดงหูแดง ร้อนวูบวาบจนรู้สึกได้ รีบโบกมือปฏิเสธความเข้าใจผิดของอาแปะ หันไปมองชายหนุ่มด้วยสายตาขอโทษ แต่เธอกลับได้รอยยิ้มพริมใจกลับมา และดูเหมือนเขาจะไม่เดือดร้อนกับเรื่องนี้เลยสักนิด  

“จริงเหรอ”

“จริงสิ คุณเควินบอกเขาหน่อยสิคะ” เธอหาตัวช่วยแก้ข่าว แต่เขากลับแค่ไหวไหล่แล้วหัวเราะ

อาแปะหัวเราะชอบใจเมื่อเห็นท่าทางที่ชายหนุ่มทำ แล้วมองหญิงสาวด้วยสายตาหยอกล้อ

“ทำไมลื้อต้องหน้าแดงด้วยล่ะ ฮา ๆ ๆ”

“น้ำผึ้งไม่คุยกับแปะแล้ว ไปดีกว่า” พูดจบก็สะบัดหน้าเดินจากไป แกล้งทำเป็นกระฟัดกระเฟียดกลบความอาย

ณัฐวราเดินกลับเข้าไปในบริษัท โดยไม่ได้หันมาสนใจชายหนุ่มที่อุ้มวลาลีและจูงมือวาคิมไว้เลย เธอกำลังเคืองเขาที่ทำให้คนอื่นมองเธอแปลก ๆ แต่เมื่อเดินเข้ามาในบริษัทแล้วก็ยิ่งรู้สึกว่าคิดผิด ที่ปล่อยให้เขาเดินมากับเด็ก ๆ มิหนำซ้ำสูทที่พาดอยู่ที่แขนเธอก็เรียกสายตาเพื่อนร่วมงานได้อย่างดี.. ดีที่สุดก็คือทำเฉยซะ ไม่ต้องสนใจ คิดได้ดังนั้นจึงเดินเชิดไปยืนรอลิฟต์พร้อมกับคนที่รออยู่ก่อนแล้ว 

แต่วันนี้กลับไม่มีใครทักทายเธอสักคน มีแต่มองด้วยความสงสัยใคร่รู้แทน

          “เที่ยงนี้ผมมารับคุณกับเด็ก ๆ ไปทานข้าวข้างนอกนะครับ” เขาบอกเมื่อวางวลาลีลงที่หน้าห้องทำงานของเธอ แล้วรับเสื้อสูทคืนมาแทน       

“อย่าเลยค่ะคุณเควิน น้ำผึ้งเกรงใจ” เธออยากบอกเหลือเกินว่าไม่อยากไปกับเขา เพราะมันทำให้เธอวางตัวไม่ถูก  

“แต่ผมเต็มใจ ห้ามปฏิเสธเพราะผมไม่รับ” เขารีบห้ามก่อนที่เธอจะอ้าปากพูด “น้องคิม น้องวา ตอนเที่ยงลุงจะมารับไปทานอาหารญี่ปุ่นที่ห้างดีมั้ยครับ” เขาเริ่มใช้แผนเข้าทางเด็กเหมือนที่มารดาบอก    

“ครับ / ค่ะ” ทั้งสองยิ้มรับด้วยความดีใจ

ชายหนุ่มยิ้มพึงพอใจเมื่อได้คำตอบ “ อยากกินอะไรคิดไว้เลยนะ เที่ยงนี้ลุงจะรีบมารับ ลุงไปทำงานก่อนนะ”

“ครับ / ค่ะ” ทั้งสองโบกมือให้ชายหนุ่มที่ขอตัวไปทำงาน

ณัฐวราได้แต่แอบทอดถอนใจเมื่อตัวเองต้องกลายเป็นผู้แพ้ เปิดประตูห้องทำงานแล้วเรียกให้หลานชายหลานสาวเข้าไปด้านใน

         

          เสียงโทรศัพท์บนโต๊ะทำงานของสินีดังอยู่สักพักแล้ว ทำให้เควินที่เพิ่งออกมาจากห้องของนภดล ที่เป็นรองประธานของที่นี่ต้องหยุดเดิน เขามองหาเจ้าของโต๊ะแต่ก็ไม่พบ จะว่าเธอกลับบ้านแล้วก็ไม่น่าจะใช่เพราะคอมยังไม่ได้ปิด และเอกสารก็ยังวางอยู่เต็มโต๊ะ เขาจึงตัดสินใจรับสายเองเพราะคิดว่าบางทีอาจจะเป็นสายของบิดา    

(ฉันกลับก่อนนะสินี ต้องเอาเด็ก ๆ ไปส่งบ้านไอ้เออีก เจอกันที่ร้านเลยนะ อย่าช้าล่ะ) พูดจบปลายสายก็วางสายทันที

ชายหนุ่มวางหูโทรศัพท์ลงแป้นด้วยความสงสัย กำลังจะเดินกลับห้องก็เห็นเจ้าของโต๊ะเดินกลับมาพอดี  

“คุณเควินต้องการอะไรหรือเปล่าคะ”